Υπέροχο το Σαββατοκύριακο στο Ναύπλιο.

(Τι; δεν το ξέρατε; Α, ξέχασα να σας το πω – πήγαμε Σ/Κ στο Ναύπλιο! :P)

Ταξίδι με λεωφορείο, που εμένα με πειράζουν κάτι τέτοια (μία κόκα-κόλα πάντα βοηθάει, αλλά ξέχασα να πάρω) αλλά οι μοντερνιές -τύπου κλιματισμός στο πρόσωπό μου- έκαναν το ταξίδι ανεκτό.

Φτάσαμε, χωρίς να έχουμε κλείσει τίποτα. Σκοπός ήταν να βρουμε κάτι εκεί – η Ελεάνα είχε κάνει μία απίστευτη αναζήτηση, με λίστα απο ξενοδοχεία, πανσίον και δωμάτια – που μας φάνηκε πολύ χρήσιμη, αναζητώντας εκεί κατάλλυμα.

Κάτι που έγινε μέσα σε μισή με μία περίπου ώρα, ύστερα απο αρκετές αναποδιές: Αλλού δεν είχε, αλλού είχε – αλλά με 120€, αλλού μόλις βγαίνανε απο την πανσιόν εξαγριωμένοι πελάτες. Στο τέλος, ακολουθούσαμε τις ταμπέλες στους τοίχους, όπου έγραφε Pansion ρωτάγαμε.

Πανσιον Ελένη. Την κοιτάω, ζητάω δωμάτιο, καθυστερεί να μου απαντήσει όσο χρειάζεται για να μου δημιουργηθούν υποψίες.

«Εχω ένα…. να σας το δείξω…. και αν σας αρέσει…»

Ανεβαίνοντας τα σκαλοπάτια (πολλά σκαλοπάτια αυτό το Σ/Κ βρε παιδί μου) έκανα με το δάχτυλο πίσω μου στην Ελεάνα «όχι».

Μόλις το είδα, αλλαξα γνώμη. Γενικά, η υπόθεση δωμάτιο είχε μία περιπέτεια του τύπου «να πάμε, αλλά να μείνουμε κάπου όμορφα».

Ε, το δωμάτιο ήταν συμπαθητικότατο. Γνωρίζαμε και τις τιμές, ρωτάω πόσο έχει, μου λέει η κυρά-Ελένη 60€. Όσο είχαμε υπολογίσει και εμείς.

Αφήνουμε τα πράγματα, βόλτα στην Παλιά Πόλη, μας μπαίνει ιδέα: να πάρουμε ποδήλατο;

Να πάρουμε, γιατί όχι. Τέσσερα Έξι ευρώ το άτομο, για την μέρα. Μας πιάστηκε ο πισινός βέβαια (αμάθητοι βλέπεις) αλλά είχε την πλάκα του. Ήταν και επικίνδυνο, καθώς τα λάστιχα ήταν χάλια, και δεν πιάνανε καλά τα φρένα!

Ταξίδι – με το καραβάκι- στο Μπούρτζι. Υπέροχο, έκανα εικόνες με το μυαλό μου απο τις ιστορίες για φυλακές, εκτελέσεις και φρούριο. Κάποια στιγμή έγινε και ξενοδοχείο, αλλά τίποτα μόνιμο – το πήρε ο Δήμος του Ναυπλίου τώρα (μετά απο μεγάλη προσπάθεια), οπότε άγνωστη η μοίρα του.

Βόλτα στην Ακροναυπλιά, με τα ποδήλατα. Πρόκειται για έναν παραλιακό πεζόδρομο, σε γκρεμό, που κάνει τον γύρο του Παλαμηδίου. Εντυπωσιακό σε θέα – και ας το κάναμε με ποδήλατο.

Ξεκούραση, φαγητο στα σοκάκια. Όχι πολύ ακριβά, με σχεδόν ίδιες τιμές σε όλες τις ταβέρνες (και υπάρχουν αρκετές) και σχετικά καλό φαγητό.

Κοιμηθήκαμε σαν πουλάκια, και ξυπνήσαμε σαν βασιλιάδες. Μαζέψαμε, καθώς ο μόνος στόχος μας ήταν να παραδώσουμε τα ποδήλατα, να πάμε στο Παλαμήδι και να φύγουμε μέχρι τις 4.

Βόλτα στο Παλαμήδι. Κάστρο που βρίσκεται στην κορυφη του Ναυπλίου, αν πάς με τα πόδια έχεις να επιλέξεις ανάμεσα σε μία μεγάλη διαδρομή, και σε 999 (τόσα λέει ο μύθος, λιγότερα λέει η πράξη) σκαλοπάτια.

Επιλέξαμε ταξί για ανέβασμα, σκαλοπάτια για κατέβασμα. Να ξέρετε -αν πάτε- δύο ενδιαφέροντα πράγματα: πρώτον, το εισιτήριο είναι το ίδιο, και δεύτερον το κατέβασμα με τα σκαλοπάτια δεν είναι τόσο εύκολο όσο ακούγεται. Μία ώρα μετά, ακόμα τρέμανε τα πόδια μου 🙂

Ως θέα πάντως, αξίζει. Ρωτήστε στο γκισέ που πληρώνουν αυτοί που ανεβαίνουν απο τα σκαλοπάτια, που είναι η πραγματική φυλακή του Κολοκοτρώνη – υπάρχει ένας μύθος/ψέμα όσο αναφορά αυτήν που παρουσιάζεται.

Επιστροφή στην Αθήνα, όπου και κατεβήκαμε πλατεία Καραϊσκάκη, για να πάρουμε το μετρό.

Επιστροφή, σε σας. 🙂

Σύντομα και άλλες φωτό και έξτρα σημειώσεις….

Υ.Γ. Περισσότερα στοιχεία για το Ναύπλιο, εδώ!

Παρότι είμαι στο τρέξιμο ελαφρώς (για πάρτη σας δουλεύω βρε καθάρματα) κάνε μου μια χάρη:

Βοηθήστε.

Αυτά, θα επανέλθω.

Είδατε που και τα μαυράκια είναι χρήσιμα; Πάει η εταιρεία Pfizer (που πουλάει πολλά φάρμακα στον πρώτο κόσμο (σε μας)) και βγάζει ένα καινούργιο φάρμακο.

Που θα το δοκιμάσει;

Σε μένα; Σε σένα; Όοοοοοχι γιατι εμείς έχουμε τηλεόραση και δικαστήρια, και γκρινιάζουμε, και έχουμε δικαιώματα – και blog.

Και που θα το δοκιμάσει να δει αν δουλεύει;

Μμμμμ…

Στα μαυράκια!

Ούτε τηλεόραση έχουν τα μαυράκια, ούτε νερό – για γκρίνιες είναι;

Πάει λοιπόν, και δίνει, πειραματικά, σε νοσοκομείο της Νιγηρίας, το φάρμακο. Σε περίπου εκατό παιδιά.

Μερικά, πεθαίνουν.

Δεν βαριέσαι – μαυρακιά είναι. Φτωχά, βρώμικα και αδύνατα.

Όλα αυτά τα ευχάριστα μερικά χρόνια πριν, το 1996.

Κάποια στιγμή, ο πολιτισμένος κόσμος (στον οποίο, σας θυμίζω, ανήκει και η Pfizer), παίρνει χαμπάρι τι γίνεται.

Και το κάνει θέμα.

Τι λέει λοιπόν η Pfizer; Λέει εγώ τους το είπα – προφορικά(!) και το φάρμακο δεν είναι επικίνδυνο, έσωσε ζωές.

Βέβαια, έχει αποσυρθεί –λόγω επικινδυνότητας– απο τα ράφια της Ευρώπης και της Αμερικής απο το 1999. Δυο χρόνια κυκλοφόρησε όλα και όλα. Υπαίτιο για θανάτους.

Υ.Γ. Τι; Αν θα πάει κανείς φυλακή για αυτή την μαζική δολοφονία; Αστειεύεστε;

Εδώ είναι Πρώτος Κόσμος…

Στο κάτω-κάτω, τι σκοτώσανε; Κάτι βρωμοαραπάκια….

Όλη η είδηση στο In.gr, για να διασκεδάσετε με την καρδιά σας….

…αλλά έλα που δεν είναι δικό μου: Μου το είπε ο Βασίλης.

Παιχνίδι παρατηρητικότητας, για άνδρες, που να γουστάρουν ποδόσφαιρο (σαν να λέμε βαρόμετρος).

Πηγαίντε εδώ.

Κοιτάξτε την σελίδα προσεκτικά, και απαντήστε πάνω σε τι βασίζει την επιτυχία της νέας χρονιάς ο Μπάκε, ο νέος προπονητής του Παναθηναϊκού.

Με λίγη παρατηρητικότητα, θα το βρείτε. (Εγώ πάντως λέω οτι ούτε έτσι δεν παίρνει πρωτάθλημα 🙂 ).

Υ.Γ. Επειδη έχω τζιμάνια αναγνώστες, και θα το βρούν, μην πάτε στα comments πριν το δείτε. Μπορεί όμως να μπείτε σ’ αυτήν την σελίδα απ’ευθείας (πχ απο monitor) γι’ αυτό θα «σπρώξω» χαμηλά τα comments, ωστε να μην χάσετε την έκπληξη.

Υ.Γ. 2 / Κανονίστε να με απογοητεύσετε, ε; Για τούτο το παιχνίδι ανέβαλα κοτζάμ voting, όχι αστεία…

Κάντε scoll για τα comments… 🙂

Τον κόλλησα και εγώ 🙁

Είναι ενδιαφέρον πως μία κουβέντα ξεκινάει μία σκέψη.

O Just στο προηγούμενο ποστ αναρωτιέται: «Μα, δυο τρεις να κάνουν κουμάντο σε όλη την blogόσφαιρα; Έλεος!» και ο PsyxiatroZ «τσιμπάει» και τον βαζει σε σκέψεις: «Τέλος, δεν γνωρίζω αν ο JustAnothaGoneOff ήθελε να σχολιάσει σε άλλο ποστ, το σίγουρο είναι ότι τα λόγια του με προβλημάτισαν κάπως, και όπως ανέφερα και πιο πάνω, περιμένω να διαβάσω την δικιά σου άποψη.»

Δεν αμφιβάλλω οτι ο Just είχε σκοπό να ακούσει την άποψή μου σχετικά με αυτό που έγραψα για την περι blogger διαβόητη υπόθεση video¹. Δεν είχα κάνει σχετικό post, συνεπως μου χτύπησε την πόρτα στο πρώτο διαθέσιμο post – και καλά έκανε.

Κύριοι, αποφεύγω να πάρω θέση.

Αν είχα άποψη, θα την έλεγα – αλλά δεν είμαι τόσο έξυπνος, ώστε να τεκμηριώσω μία απο τις δύο θέσεις. Επίσης, έχω αποφύγει συνειδητά να κατακρίνω άλλους blogger – όχι για να τα έχω καλά με όλους, αλλά γιατί, μέχρι τώρα, με πάνω απο δύο χρόνια σχεδόν καθημερινό bloggάρισμα, δεν αλλάζω ρούπι απο την γραμμή που πιστά τηρώ:

Ο καθένας κάνει ό,τι θέλει.

Αυτό είναι το blog για μένα. Έχουν γράψει άλλοι οτι λέω μαλακίες, οτι είμαι ανόητος, με έχουν πει δειλό, με έχουν αγνοήσει – και πολύ καλά έκαναν, είτε το πίστευαν, είτε απλώς μάζευαν αναγνώσεις τον καιρό που είμασταν λίγοι².

Που ξέρω εγώ ποιος έχει δίκιο; Αν έχω άποψη την λέω, αν δεν έχω σκάω – και αν με ενδιαφέρει το ψάχνω, αλλιώς, και να με συμπαθάτε, στ’ αρχίδια μου.

Σε ξένον αχυρώνα, άχυρα δεν χωρίζω.

Στο blog του e-lawyer έγραψα μία μικρή απορία – καθώς σκέφτηκα οτι μπορεί εκεί να βρίσκεται η λύση. Έγραψα δηλαδή οτι το πρόβλημα μπορεί να μην είναι η δημοσιοποίηση αλλά η καταγραφή.

Μέχρι και την τελευταία φορά που κοίταξα, ουσιαστικά δεν συμφώνησε κανείς. Άρα, το ερώτημα ήταν άστοχο, και ως τέτοιο κακώς κατανάλωσε τα pixel που του αναλογούσαν.

Πάμε για άλλα.

~

Ιστορικό, παρόλα αυτά, μένει το ερώτημα «Μα, δυο τρεις να κάνουν κουμάντο σε όλη την blogόσφαιρα; Έλεος!»

Άποψή μου; δεν κάνει κανείς κουμάντο στην blogoσφαιρα. Ούτε οι ακριβοί μας bloggers, ούτε οι συγγραφείς μας, ούτε οι ερωτευμένες νεανίδες, ούτε τα μαλακισμένα (σαν και μένα) ούτε τα πουρά, ούτε οι παλιοί, ούτε οι καινούργιοι, ούτε οι «οργανωμένοι», ούτε οι αυτόνομοι, ούτε οι εμνευσμένοι, ούτε οι άσχετοι, ούτε οι καλοί, ούτε οι κακοί.

Έχω την αίσθηση οτι υπάρχουν συμπάθειες – αλλά ουδέποτε μπήκα στην λογική του μονοπωλίου. Αν ο Δήμου, για παράδειγμα, με τόσους επισκέπτες, πρότεινε κάποιον που δεν του άξίζει να προταθεί, θα τον διαβάζανε μία, δύο, μετά θα τον ξεχνάγανε.

Η δημοκρατία του bloggin έχει κύριως μία βάση: ο χρόνος του αναγνώστη είναι πολύτιμος.

Ο χρόνος να σε διαβάσει, να σε καταλάβει, να σε θυμηθεί, να σε προτιμήσει, να σε προτείνει, να σε υπερασπιστεί, να σου απαντήσει.

Αδιαφορώ αν μ’αρέσουν εμένα ή όχι τα γραπτά του κάθε blogger. Δεν θα αναφέρω ποτέ αν η άποψη της lilli’s δεν μου κάνει, γιατι πολύ απλά, δεν-την-ενδιαφέρει. Αν την ενδιαφέρει, θα με ρωτήσει.

Ούτε και τους επισκέπτες μου, που -και δεν γλύφω κώλους τώρα, με ξέρετε- τους πάω.

Ακόμα και όταν ένα ανάλαφρο post (όπως είναι για την Τουμασάτου) παίρνει πολλαπλάσια κόμμεντς, απο το «Χριστός Βασκριές«, ένα πόστ που έγραψα έζησα σχεδόν συγκινημένος.

Εγώ, δεν γράφω για σας, γράφω για μένα – και θα το ματαξανάγραφα, ακόμα και αν έπαιρνα μηδέν κόμμεντ.

Γιατί; Γιατί τούτο το ημερολόγιο, ασχολείται με μένα, και όχι με οτιδήποτε άλλο. Αν η λίλλη πιστεύει οτι έχει δίκιο, κανει θαυμάσια που το λέει. Αν οι nylon λένε έμεις έχουμε δίκιο, καλά κάνουν και το λένε.

Και Αν είχα και εγώ άποψη, καλά θα έκανα αν θα την έλεγα.

Αλλά κανείς (κα-νεις) δεν έχει επηρεάσει ποτέ τον χώρο μου. Άρα, κανείς δεν κάνει κουμάντο. Θα μπορούσε, αν ήμουν για παράδειγμα στον blogger, και ο τύπος που το έχει δεν γούσταρε τα γραπτά μου. Και με έκλεινε.

Πληρώνω domain και χώρο ακριβώς για να μην μπορεί κανείς να με κλείσει. Συνεπώς, ουδείς μπορεί να κάνει κουμάντο. Μπορεί να λέει την άποψή του – ίδια (σε ειδικό βάρος) βαρύτητα έχει η γνώμη της Lilli’s της DiS, του αραχτού, του βαρόμετρου, του Δήμου, των nylon, του Vrypan, του Just και του PsyxiatroZ.

Τα ίδια Pixel κοστίζουμε όλοι.

Αν κάποιοι μοιάζουν «ποιο μεγάλοι» είναι γιατί εσείς (οι εν δυνάμει αναγνώστες) τους δίνετε την ψευδαίσθηση οτι είναι τέτοιοι.

Αλλά, για μένα, πρόκειται για ψευδαίσθηση, γιατί δεν έχω σχέση εξάρτησης απο τους αναγνώστες μου – συνεπώς δεν με ανεβάζουν ή κατεβάζουν.

Εγώ, για πάρτη μου γράφω, και μετά για σένα, που διαβάζεις. 🙂

Υ.Γ. Psyxiatre, για το δεύτερο θέμα που αναφέρεις: όλα τα post είναι παιδιά μου. Μακάρι να είχα το υλικό (το ζουμί, την έμπνευση) να γράφω πάντα έτσι – αλλά και η πλάκα, μέρος του χαρακτήρα μου. Αφού δεν μπορώ να είμαι πάντα βαθύς, απολαμβάνω να είμαι συχνά και ρηχός 🙂

1. Για τους μη-μυημένους: Στο bloggoπάρτυ η ομάδα του nylon τράβηξε βίντεο απο τους παρεβρισκόμενους. Το ανέβασε στο blog. η Λίλλη ζήτησε να κατέβει το κομμάτι που έχει το πρόσωπό της. Οι naylon κατέβασαν όλο το βίντεο – αλλά μετά το ξανασκέφτηκαν και το ξαναανέβασαν. Εκτοτε, μία τεράστια κουβέντα περί προσωπικών δεδομένων έχει ξεκινήσει. [↩]
2. Τον παλιό καλό καιρό… [↩]

Δεν πιθτεύοου οτιθ χρειάζονται θχόλια εντώ.

Ψηφίστε κατά συνείδηση.

(Επειδή το ζήτημα είναι φλέγον, αντί να το κρατήσω μία μόνο ημέρα, όπως όλα τα minipolls, θα παίξει ένα τριήμερο. Μην αμελήσετε να ψηφίσετε, κρίνονται πολλά απο την συμμετοχή σας)

Νομίζατε οτι υπάρχει μόνο το Blogger, το WordPress και τo Blogs.gr για να κάνετε την δουλειά σας;

Το blog πρόγραμμα του pathfinder αλλάζει -τελείως-, και γίνεται ανώτερο απο όλα αυτά.

Συνοψίζω:

ο Scheduled posting (για να ανεβάζετε όποτε θέλετε εσείς)
o Themes (θα φτιαχνετε και δικά σας)
o Plugins
o Image uploads
o Pages – Nested pages (άρα, ολόκληρο site και όχι μόνο blog)
o Email, pim alerts (με το γνωστό PIM του Pathfinder)
o Import from 3rd party blogging services (Πολύ σημαντικό για όσους είναι ήδη bloggers σε WP Blogspot κλπ)
o Trackbacks
o Tags (Tag clouds)
o RSS – Atom Feeds (αυτό έλειπε, να μην είχε RSS 🙂 )
o Multiple users
o Multiple blogs / user

..και πολλά ακόμα. Ο George Papadakis έχει σκιστεί να προγραμματίζει – αλλά αυτή την φορά το έκανε αφού έκατσε και άκουσε περήφανους bloggers (σαν και μένα) για το τι ζητάμε.

Καλύτερο απο το wordpress, γρήγορο και ελληνικό.

Αν δεν είναι το καλύτερο blog εργαλείο, εγώ θα φάω το blog μου.

Να είστε σίγουροι οτι θα το δει το post, συνεπως τα comment μπορούν να απευθύνονται και σ’ αυτόν.

~

Guess what? σας έχω και φωτό teaserάκι (αποκλειστικό λέμε):

Ωραία. Μέχρι να ετοιμαστεί, και να αρχίσετε να bloggάρετε, δεν πάτε να ψηφίσετε λέω εγώ;

Αποτελέσματα:

Είχα μία μεγάλη κουβέντα – για σοβαρά, ως γνωστόν, θέματα συζητά ο αρκούδος.

Καλείστε, ως αναγνώστες να βοηθήσετε σε ένα θέμα που μας ταλανίζει, και μας ταλαιπωρεί.

Μην αμελήσετε να βοηθήσετε στην απόφαση που θα κρίνει το μέλλον μας.

(για πάρτη σου, ξέρεις εσύ)

Για να μην βαριέμαι στο τραίνο, ξεκίνησα να παίζω τέτρις στο κινητό.

Το παιχνίδι ξεκινάει με δύο επιλογές – είτε παίζεις με την εύκολη διαδρομή, είτε παίζεις στο δύσκολο. Το point είναι να αντέξεις όσο περισσότερο μπορείς.

Απο ένα σημείο και μετά, το παιχνίδι δεν παίζεται. Γίνεται πάρα πολύ γρήγορο, ότι και να έχω προσπαθήσει, είναι αδύνατο να τα προλάβεις τα γαμημένα τα μπλοκάκια. Είναι πολύ γρήγορα, πέφτουν σχεδόν σαν να σε μισούν, δεν μπορείς να σκεφτείς, έρχεται το ένα, μετά το άλλο. Δεν ταιριάζουν, κάνω μια μαλακία, πέφτει ένα πολύ άστοχα, απογοητεύομαι, αλλά αυτά δεν με λυπούνται, δεν σταματούν. Θα πέσει και το επόμενο – και δεν θα ταιριάζει πουθενά.

Πάντα παραδίδομαι – σηκώνω τα χέρια, και παρακαλάω να τελειώσει. Χάνω απογοητευμένος.

Πόσο κοντά είναι αυτό στην ζωή;

Πόσο κοντά μοιάζει αυτή η διαδικασία με την εποχή που έχεις προβλήματα; Που σου έρχεται το ένα μετά το άλλο, και εκεί που λες να! ήρθε αυτό που ταιριάζει και θα βοηθήσει, και θα ξελασκάρω λίγο – κάνεις μαλακία γιατί ήρθε πολύ γρήγορα και δεν ήσουν προετοιμασμένος και τα έκανε χειρότερα, αντί να λύσει σε έφερε ποιο κοντά στην ήττα και απογοητεύεσαι λίγο περισσότερο…

Η δική μου οπτική είναι οτι όσο και να μοιάζει με την ζωή (εκείνη την στιγμή μόνο αυτό σκέφτεσαι, μόνο αυτό υπάρχει, το παιχνίδι) ΔΕΝ είναι η ζωή.

Μετά, κλείνεις το κινητό, ή σε παίρνει κάποιος τηλέφωνο, ή μιλάς με τον σκύλο σου, εν πάσει περιπτώσει ζεις.

Τα προβλήματα, λυπάμαι που το λέω δεν είναι η ζωή – είναι αντίστοιχα με το τέτρις που μοιάζει για λίγο να είναι αποκλειστικά, αλλά δεν υπάρχει μόνο αυτό, υπάρχουν και όλα τα άλλα που έχουν σημασία, που έχουν νόημα – αλλά δεν τα βλέπεις, γιατί εκείνη την στιγμή είσαι αφοσιωμένος στο τέτρις.

Όμως δεν είναι τίποτα άλλο, ένα τέτρις είναι, άμα το κλείσεις δεν υπάρχει.

Τα downsite της ζωής μας, τα έχουμε ξεπεράσει γελώντας.

Ξέρετε πόσες αναποδίες είχα εγώ; Πόσες φορές είπα πάει! τελείωσε – δεν βλέπω συνέχεια;

Και τώρα λέω είμαι ευτυχής.

Ρε πούστη μου, η ζωή είναι πολύ περίεργη, σαν να την περπατάς στο κέντρο της Αθήνας. Ένα τετράγωνο μετά δεν ξέρεις τι θα σου ξημερώσει. Μπορεί να δεις τον Γεωργούλη, έναν άστεγο, να σε βρέξει ο παπάρας που περνάει με το αμάξι του και στα αρχίδια του η λακούβα γεμάτη νερά. Μπορεί να δείς μία τιμή σε ένα προϊόν και να πεις ωραίο! θα το αγοράσω (μία μέρα) ή να δεις έναν τίτλο στις εφημερίδες, και να αναρωτηθείς πότε επιτέλους θα πάρει ο Παναθηναϊκός πρωτάθλημα. Μπορεί να μισήσεις την Κοντολίσα (την αρχίδω) ή να ανακαλύψεις ένα χρώμα καινούργιο, ή ένα σπίτι που η αρχιτεκτονική του θα σε ξαφνιάσει.

Να κοιτάξεις πάνω απο μία ταμπέλα μαγαζιού (πάντα έχει σπίτια πάνω απο τις ταμπέλες μαγαζιού) ή έναν σούπερ γκόμενο, ή να γελάσεις που ανακάλυψες οτι έφυγες απο το σπίτι με το τηλεκοντρόλ αντί για το κινητό.

Να δοκιμάσεις ένα φαγητό που δεν δοκίμασες ποτέ, ένα κρασί που δεν τόλμησες να πιείς, ένα άρωμα που δεν είχες σκεφτεί να βάλεις. Να κάνεις τα μαλιά σου αλλιώς, να αλλάξεις χρώμα στον τοίχο, να φυτέψεις μία μπιγκόνια, να δίνεις κάθε μέρα ένα χάμπουργέρ σε έναν άστεγο.

Η ζωή έχει πάντα μία έκπληξη κάπου. Στην φυλάει. Εν’ ανάκη, θύμωσε και κλείσε το γαμημένο το τέτρις σου.

Και πήγαινε ένα τετράγωνο πιο πέρα.

Κάνε υπομονή – δεν είναι κοντά το τετράγωνο, και η έκπλήξη (καλή ή και καμιά φορά κακή) είναι εκεί και σε περιμένει. Και μετά δες: το φόρεμα, το χρώμα, τον Γεωργούλη, την αφίσα, τον άστεγο, τον τοίχο, την πινακίδα, την αφίσα, την μυρωδιά, την γεύση, το αύριο.

Σχετικά αργοπορημένα, γύρω στις 11 παρα λίγο (ας όψετε ο Κωνσταντάρας να παίζει -πολύ πετυχημένα- τον Μαυρογυαλούρο), φύγαμε με την Ελεάνα για την εκκλησία. Δεν θα πηγαίναμε στην συνοικιακή, αντιθέτως. Κάπου στα Λιόσσια, ο πνευματικός της, Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής (και εκ παραδρομής και Αττικής) θα έψαλε το «Χριστός Ανέστη», και θα ήθελε, αφού πρώτη φορά δεν θα έκανε με την οικογένειά της ανάσταση, να το ακούσει απο εκείνον. Και καθώς συμπαθώ (πιο σωστή λέξη είνα το «σέβομαι» – όχι λόγω θέσης, αλλά λόγω κάποιων από τις απόψεις του) τον Νικόλαο, και κυρίως δεν ήθελα με τίποτα να της χαλάσω χατίρι, συμφώνησα ευχαρίστως.

Ήταν, όμως, ένα μικρό ταξίδι.

Με τα πολλά, σε μία άδεια Αθήνα, φτάνουμε στην αττική οδό. Απο εκεί, έξοδος επτά, λίγο μπέρδεμα με την Δημοκρατίας που γίνεται Αθηνών, σαν να χανόμαστε.

Πλησιάζει η ώρα στο μεταξύ, ε;

Βρίσκουμε ένα περίπτερο και ρωτάω.

«που θέλετε να πάτε;»

«στην Παναγία την Σουμελά»

«α, το υπόγειο που έχτισε ο ρώσος;»

«…ε, ναι, μάλλον…»

«ναι, ναι, εκεί» και μας δείχνει στον χάρτη που έχουμε τυπώσει απο την Μητρόπολη μία διαδρομή άντίστοιχη με την δικιά μας.

Αποφασίζουμε να ακολουθήσουμε την δική μας, αλλά… «το υπόγειο που έχτισε ο ρώσος;»

Λογικό, μου λέει η Ελεάνα, αφού λέγεται Παναγία Σουμελά. Ίσως είναι ρωσοπόντιος.

Ναι, αλλά το …υπόγειο;

Τέλος πάντων, πρωϊ φτιάχτηκε ο χάρτης, το βράδυ βολτάρουμε εμείς, που να δούμε Γρηγόρηδες και τράπεζες, πάλι ψιλοχανόμαστε, ρωτάμε, το βρίσκουμε.

Κόσμος πολύς. Όλοι μπροστά σε ένα γιαπί.

Παρκάρουμε, πλησιάζουμε.

Γύρω μας ακούμε μόνο ρώσικα. Υπάρχουν και ελληνικές φωνές, αλλά γύρω μας οι περισσότεροι ρώσοι, να συννενοούνται μεταξύ τους. Έχω την αίσθηση οτι οι υπόλοιποι έχουμε έρθει «προσκεκλημένοι» του πάτερ Νικόλαου.

Ο πάτερ Νικόλαος έχει φέρει και το άγιο φως κατ’ευθείαν απο τα Ιεροσόλυμα. Κάνει μία περιφορά γύρω απο το γιαπί, ο κόσμος ακολουθεί, πάμε να ακολουθήσουμε και εμείς, παίρνουμε χαμπάρι οτι πάνω στο γιαπί υπάρχει χώρος υποδοχής οπότε θα κάνει ανάσταση εδώ, δεν ακολουθούμε, πλησιάζουμε.

Πράγματι, επιστρέφουν.

Λειτουργία πριν την ανάσταση, με χωρωδία γυναικών, αντί για ψάλτες. Υπέροχες φωνές, μια διαφορετική εικόνα ήδη.

Απίστευτα χαλαρωτικό.

Έρχετε η ώρα, Χριστός Ανέστη, Χριστός Βασκριές¹. Χριστός Ανέστη στα ρώσικα. Απαντούν οι γύρω μας, Αληθώς ανέστη, και αντίστοιχα στα ρώσικα, δεν καταφέρνουμε να το αποκρυπτογραφήσουμε.

Οι αυλικοί μας ανοίγουν πάλι, θα πάνε κάτω στον ναο, (κάτω;) το παίρνουμε χαμπάρι, πάμε; λέει η Ελεάνα, πάμε λέω και εγώ, κατεβαίνουμε κάτι σκαλιά. Μια μεγάλη υπογεια εκκλησία, πολύ λευκή, στους τοίχους βυζαντινές και αναγεννησιακές εικόνες ² δίπλα δίπλα, οι πιστοί μαζεύονται. Σχεδόν καμία ρωσίδα γυναίκα δεν μπαίνει στον ναό χωρίς μαντίλι, ξεχωρίζουν αμέσως.

Οι φωνές της χωρωδίας να συνοδεύουν τους ιερωμένους, κατάνυξη, διπλή λειτουργία – στα ρώσικα και στα ελληνικά, ο κόσμος κρατά καλαθάκια με κόκκινα αυγά και τσουρέκια. Μία κυρία λέει σε μία άλλη, οτι είναι έθιμο, εκ ρωσίας, να ευλογήσει ο παπάς τα αυγά και τσουρέκια μετά την λειτουργία.

Χαμογελάω συνέχεια, μ’ αρέσουν αυτά που βλέπω, απλός λαός να κάνει ανάσταση, νιώθω τουρίστας, ξένοι κώδικες, ξένα έθιμα, άνθρωποι που ζουν τις ζωές τους μακρυά απο τον τόπο τους και κουβαλούν τις παραδόσεις τους μαζί, σαν φυλαχτό.

Χαμηλοτάβανη εκκλησία, με ψιλοπλακώνει – αλλά ταυτόχρονα κάνει τους λίγους πολλούς, όλους μαζί, συννενώνει.

Συν αυτώ, μου θυμίζει την εικόνα που έχω για τα τεμένη στην ελλάδα, χαμηλοτάβανα υπόγεια και αυτά, νιώθω την αδικία στο πετσί μου, ό,τι διαφορετικό να μπαίνει υπόγεια, να εξαφανίζεται.

(Καταλάβατε γιατί σέβομαι τον Πάτερ Νικόλαο; Γιατί εκεί που άλλοι σπρώχνουν στο χώμα, τούτος το αναδυκνείει με την παρουσία του, το φωτίζει, μας το γνωρίζει. Λέει, όσοι νιώθετε πνευματικά παιδιά μου και θέλετε να κάνουμε Πάσχα μαζί, θα κάνουμε Πάσχα με τους υπόγειους³).

Αληθινό Πάσχα.

Ο πατήρ Γρηγόριος, ο κινητήριος μοχλός της εκκλησίας, είναι φανερά ενθουσιασμένος. Πρέπει να φώναξε στους πιστούς Χριστός Ανέστη πάνω απο εκατό φορές, αλλες τόσες στα ρώσικά. Κάπου εκεί στο τέλος μάθαμε το Αληθώς Ανέστη και εμείς, και απαντάγαμε.

Μέχρι τις τέσσερις περίπου, δεν έφυγε (σχεδόν) κανείς. Περίμεναν την ευλογία των αυγών, των τσουρεκιών και των σοκολάτων τους, κάτι που έγινε με ενθουσιασμό, και μετά μας μοίρασαν αυγά.

Η πιο αξιομνημόνευτη ανάσταση της ζωής μου, δεν το συζητώ.

Βαΐσιμα Βασκριές, φίλοι μου 🙂

1. Όποιος έχει στοιχεία για το πως μπορώ να το γράψω καλύτερα αυτό, ας ενημέρωσει…. [↩]
2. Ντράπηκα να τραβήξω ξενδιάντροπα φωτογραφία απο τις εικόνες τους, αλλά εμένα με κέρδισε η αναγεννησιακή ζωγραφική τους. Όποιος θέλει, μπορεί να πάει στην εκκλησία, ακολουθώντας τον χάρτη που μπορώ να σκανάρω – αν σας ενδιαφέρει…(όχι πια, το άρθρο είναι του 2006! 🙂 ) [↩]
3. Δεν λέω οτι η ρώσικη εκκλησία στην ελλάδα έχει την ίδια αντιμετώπιση με την μουσουλμανική κοινότητα. Λέω όμως για την αντίδρασή μας στο διαφορετικό, σ’ αυτό που δεν καταλαβαίνουμε. [↩]

Επακριβώς:

Αν αύριο το πρωϊ χαλάγανε όλα τα blog του κόσμου (μαζί και το δικό σας), τι θα κάνατε;

Θα τα παρατάγατε όλα και θα πηγαίνατε για καφέ: 63% (52)
Θα πετάγατε χαρτάκια με post στους δρόμους: 13% (11)
Θα τυπώνατε απο τον υπολογιστή σας αφίσες-post και θα τις κολλάγατε στους τοίχους: 11% (9)
Θα μαζευόσασταν με άλλους για να φτιάξετε εφημερίδα: 9% (7)
Θα παίρνατε τους φίλους σας τηλέφωνο: 4% (3)

Πολύ περίεργες οι απαντήσεις, και δεν το περίμενα. Οι περισσότεροι (πάνω απο τους μισούς) μοιάζουν να μην πολυσκοτίζονται – θα τα παράταγαν όλα – αλλά μόνο ελάχιστοι θα έβγαζαν την ανάγκη τους σε μη-προσωπική επικοινωνία μέσω τηλεφώνου. Οι υπόλοιποι έξω, αραχτοί για καφέ.

Απο αυτούς που θα προτιμούσαν να διατηρήσουν μία κάποια μορφή posting (χρειάστηκε να στίψω το μυαλό μου για να βρώ απαντήσεις που να ταιριάζουν για όλες τις περιπτώσεις), με βάση τις συσχετίσεις που είχα κάνει ¹ παρατηρώ ότι:

Κατα σειρά, όσοι απαντήσανε προτιμήσανε το πιο αθόρυβο (και πρακτικό) απο το πιο θορυβώδες και δύσκολο. Δηλαδή, είναι πολύ πιο εύκολο (αλλά και underground) να πετάς ανώνυμα χαρτάκια στον δρόμο, απο το να τυπώνεις ευδιάκριτες αφίσες στους δρόμους. Δεν μιλάω καν για εφημερίδα, οι περισσότεροι blogger μοιάζουν να την αγνοούν απο τις επιλογές τους (παρότι «μεγάλα ονόματα» συνεργάζονται με αυτές, και άλλοι γράφουν ή έχουν ήδη γράψει βιβλίο).

Είναι οι αναγνώστες μου ελληνάρες, δεν υπάρχει αμφιβολία. Αυτό με τον καφέ και το όξω με έπεισε.

Υ.Γ. Εχει καμία σημασία; Πάντως εγώ ή αφίσα, ή χαρτάκια θα ψήφιζα (όχι οτι με χαλάει το όξω δηλαδής….)

1. Τα έχουμε ξαναπεί, ο καθένας διαβάζει όπως θέλει τα αποτελέσματα, αυτή είναι η δική μου ερμηνεία, όχι η απόλυτη [↩]

Πήζω τρελά στην δουλειά – αλλα κατα τα άλλα είμαι περίφημα.

Είναι απο τα πιο άνοστα ποστ που έχω γράψει, (και συχνά βαριέμαι να τα διαβάζω στους άλλους) αλλά είναι πολύ καλύτερο απο το να ανησυχείτε.

Αλλά για να μην σας φέρω και τσάμπα, ιδού ένα ανέκδοτο να γελάσει το χειλάκι σας:

Μια μέρα ο Πρόεδρος Μπους επισκέπτεται ένα δημοτικό Σχολείο και λέει στα παιδιά :

«Μπορείτε να μου κάνετε ότι ερωτήσεις θέλετε » πετάγεται ο Μπομπ «Κύριε πρόεδρε θα σας κάνω τρεις ερωτήσεις»

«Μπράβο παιδί μου ρώτα»

1) Πως κερδίσατε τις εκλογές εφόσον στο μέτρημα των ψήφων χάσατε ;

2) Γιατί θέλετε δίχως αιτία να εισβάλετε στο Ιράκ ;

3) Δεν νομίζετε ότι η Βόμβα στην Χιροσίμα ήταν η μεγαλύτερη τρομοκρατική επίθεση ;

Εκείνη την στιγμή χτυπάει το κουδούνι για διάλειμμα, τα παιδιά βγήκαν στην αυλή και όταν γύρισαν πίσω τους λέει ο Μπους

«Θέλει κανείς να κάνει καμιά ερώτηση;»

Πετάγεται ο Τζο «Κύριε πρόεδρε θα σας κάνω δυο ερωτήσεις».

«Λέγε παιδί μου»

1) Γιατί σήμερα το κουδούνι χτύπησε μισή ώρα πιο νωρίς ;

2) Και που είναι ο Μπομπ ;

Απο τα αγαπημένα μου…

Πριν απο έναν χρόνο, πήγα να την βγάλω καθαρή και να μη πω τίποτα, αλλά με πήρανε χαμπάρι – φέτος λέω να το πω μόνος μου, για να μη με δουλεύουνε κιόλα οτι το κρύβω 🙂 :

Αρκουδογενέθλια σήμερα.

Τριαντατρία χρόνια με χαρές, μπόλικες λύπες, κανα-δυό μαλακίες αξιομνημόνευτες, δυο-τρεις αδικίες, γεμάτο το καλάθι μας.

Γεμάτη ζωή – καλή ζωή.

~

Τα όνειρά μου; Πέρσυ το θυμάμαι σαν τώρα, ευχήθηκα να αγαπώ και να μ΄αγαπάνε. Κάποιος ακούει, και οι ευχές πιάνουν. Αργούν καμιά φορά, αλλά πιάνουν.

Ποιο παλιά; Η μόνιμή μου ευχή ήταν «να αγαπώ ότι έχω, και να έχω ότι αγαπώ». Με κανα-δυό εξαιρέσεις, έπιασε και αυτή.

Σήμερα, με το νερό να τρέχει επάνω στο δασύστριχο στιβαρό κορμί μου, αναρωτήθηκα τι ευχή να κάνω. Τι επιθυμείς όταν νιώθεις πλήρης;

Την έκανα, αλλά δεν θα σας την πω: την ακούσαμε το νερό, οι τοίχοι, και εγώ. Ισως του χρόνου.

~

Μπορεί να γελάσετε με αυτό που θα σας πω, αλλά αισθάνομαι δύο ετών. Η αλήθεια είναι ότι πριν περίπου δύο χρόνια, έκανα αλλαγές, πήρα αποφάσεις (όχι τόσο γενναίες όσο ακούγονται), πήρα τα ηνία.

Ξε-φοβήθηκα μπορεί κανεις να πει.

Αν είμαι ευτυχισμένος σήμερα, είναι γιατί απλώς απολαμβάνω τους καρπούς των αλλαγών μου.

.

Και, ώ, ναι. Είμαι ευτυχισμένος σήμερα.