Οι περισσότεροι (αν όχι όλοι) δεν θα έχετε ιδέα για τι πράγμα μιλάω – αλλά τούτο το blog φημίζεται να έχει διάφορα, άσχετα μεταξύ τους πράγματα, καρκίνους, xampp, ask2use (το θυμάστε το ask2use?), point of view, έρωτες, πάθη, μίση, γέννες και περιπέτειες του μαγκάιβερ.

Τι να κάνω, θα το ανακατέψω και αυτό εδώ, να δούμε τι θα μας βγάλει η σούπα στο τέλος.

Όσοι δεν ξέρετε λοιπόν για τι πράγμα μιλάω, δείτε ένα άλλο ποστ. Ο υπόλοιπος που κατάλαβες και σε ενδιέφερε, προχώρα:

Λοιπόν, στο θέμα μας: Xampp και Dropbox. Ήτοι, το xampp όπως το ξέρατε, απείραχτο, αλλά! το htdocs του, οι σελίδες που έχεις φτιάξει με κόπο και ιδρώτα δηλαδή, να σώζονται σε φάκελο του Dropbox για να τα έχεις πρόχειρα από παντού. (και όπως σωστά σημειώνει ο @NickRaptis, μιλάμε για Windows. Είναι προφανώς εξίσου εφικτό για Linux/OsX, αλλά δεν ξέρω να σας πω περισσότερα)

Κουκλί, και καιρό το έψαχνα για να μην έχω παντού στικάκια με xampp(άκια).

Dropbox
Το dropbox εγκαθίσταται by default στο My Documents. Δεν μας κάνει αυτή η εγκατάσταση, διότι, όπως επεσήμανε και ο φίλος Βασίλης, αν είσαι σε δίκτυο δεν έχει τα ίδια δικαιώματα το xampp με σένα / αρα δεν γράφει εκεί.

Η λύση είναι να το μεταφέρεις αλλού. Ακόμα και αν το έχεις εγκαταστήσει και τέλος, απλώς δεξί κλικ στο εικονίδιο, Preferences.. / DropBox folder location και πατάς το move. Του δίνεις φάκελο ΕΚΤΟΣ My documents, με πιο βολικό κάτι αμέσως κάτω από root, πχ D:/DropBoxFiles/. Υπόψιν: 1. θα πάρει ώρα, εξαρτάται από το πόσα αρχεία θα μεταφέρει. 2. Παίζεις με επίσημες διαδικασίες όπως είναι το move, αλλά παίζεις με τα αρχεία σου επίσης. Κανα backup, δεν ξέρω, ίσως δεν βλάπτει γενικώς.

Απο εδώ είσαι έτοιμος. Πάμε να συνδέσουμε το Xampp

Xampp
Το xampp θέλει εγκατάσταση σε root folder. Το ξέρεις, το ξέρω – αλλά το που θα διαβάζει τα αρχεία όμως, δεν το ξερες, είναι μέρος του configuration. Άγιοι άνθρωποι.

Βρίσκεις λοιπόν τον φάκελο apache/conf μέσα στο xampp και ανοίγεις (φτιάξε πρώτα ένα αντίγραφο, μην στα λέω εγώ) το httpd.conf.

Εκεί ψάχνεις για DocumentRoot (γραμμή 188 σε μένα) και την κάνεις από «/xampplite/htdocs» την διεύθυνση του folder του Dropbox που έχεις για αυτήν την δουλειά πχ «D:/DropBoxFiles/My DropBox/xamppFiles/». Το αυτόν, και στην γραμμή 215 που γράφει < Directory "C:\DropBox\My Dropbox\xampp\htdocs" >

Σώζεις, και δοκιμάζεις.

Έτοιμος;

Αν ναι, αυτό που πέτυχες είναι ότι αλλαγές κάνεις να ενημερώνονται αυτόματα στο Dropbox και άρα α) στο cloud, και β) σε όλα τα συνδεδεμένα μηχανήματα (δουλειά/σπίτι/laptop). Επίσης, το Dropbox έχει και εκδόσεις (ω, ναι) που σημαίνει ότι όχι μόνο (υποτίθεται) δεν χάνεις την δουλειά σου άμα καταφέρεις να σακατέψεις τον υπολογιστή σου, αλλά βρίσκεις και παλαιότερο file μετά την σαχλαμάρα που έκανες να σβήσεις ξερω γω 50 γραμμές κώδικα. Ω, ναι. Και επίσης και πολλά άλλα καλά όπως πχ μοιράζεσαι τον φάκελο με κάποιον που εμπιστεύεσαι και δουλεύετε μαζί, και έχετε όλα τα αρχεία κοινά. Και άμεσα. Ω, ναι-ναι-ναι.

Υστερόγραφα:

1. Με ενδιέφερε να μεταφέρω σελίδες, όχι βάσεις. Υπάρχει όμως βοήθεια και γι’ αυτό Την ιδέα την πήρα απο εδώ. Θυμήσου όμως ότι μεταφέρεις και τα password connection σου. Ετσι, στο λέω. (Για βάσεις δεν ξέρω, αν ξέρει κανείς ας αφήσει comment)

2. Καλά τα comment, αλλα επειδή δεν ξέρω πολλά, μην περιμένεις βοήθεια. Δες το σαν forum: Αν έχεις απορία και την ξέρω θα στην λύσω, αν όχι, θα σιωπήσω μπας και απαντήσει ο επόμενος αναγνώστης.

Αυτά, καλή επιτυχία.

Πεινάς.

Ή, φοβάσαι ότι θα πεινάσεις.

Φοβάσαι το μέλλον. Φοβάσαι αυτά που θα φέρει, αυτά που θα πρέπει να αλλάξεις, αυτά που έρχονται.

Φοβάσαι να το αλλάξεις προς το καλύτερο. Γιατί ακόμα και αυτό απαιτεί θυσίες, κυρίως απο σένα.

Οπότε;

Οπότε, θυμώνεις.

Γιατί να αλλάξεις; δεν έκανες τίποτα κακό. Εσύ δεν φταις. Τι φταις εσύ;

Ο άλλος φταίει. Ο δίπλα. Αυτός, μάλιστα. Αυτός να αλλάξει, αυτός να πληρώσει. Φταίει κύριε. Όχι εγω: αυτός.

Δεν μπορείς να τον κοιτάξεις στα μάτια, όχι αν έχεις καρδιά και ψυχή. Είναι πιο εύκολο αν από άνθρωπος γίνει «κάτι».

Ετσι μάλιστα. Ο μετανάστης, ή ο γύφτος, ή ο φτωχός. Τρώει το φαι μου, είναι τεμπέλης, είναι βρωμιάρης.

Τώρα, μάλιστα. Καλύτερα. Για να μην χρειάζεται να τον κοιτάς στα μάτια, δεν θα πεις «ο μετανάστης», θα πεις «οι μετανάστες». Το «όλοι» δεν έχει μάτια να σε κοιτάξουν. Ο ένας έχει, οι όλοι όχι. Εννιά στις δέκα θα μάθεις να λες όλοι με τέτοια ευκολία που θα ξεχάσεις τον ένα. Είναι πιο εύκολο: Θα λες «όλοι οι μετανάστες μας οδήγησαν εδώ» και θα ξεχνάς ότι θα μπορούσες, ή ήσουν και εσύ κάποτε, ένας από αυτούς. Θα λες «όλοι οι φτωχοί», «όλοι οι ναρκομανείς», «όλοι οι άστεγοι», όλοι «αυτοί» μας οδήγησαν εδώ, και θα ξεχνάς ότι μπορεί να γίνεις και εσύ μια μέρα ένας από αυτούς. Ότι αν γεννιόσουν λίγα χιλιόμετρα πιο εδώ ή λίγα μέτρα πιο ‘κει, θα ήσουν κι εσύ ένας τέτοιος.

Πολύ πιο εύκολο. Όλοι αυτοί, και εσύ. Τώρα, να βρούμε μία λύση. Ναι, πολυ καλή ιδέα – αλλά όχι πριν οι άλλοι, όλοι αυτοί γίνουν εντελώς εχθροί.

Γιατί ξέρεις ότι δεν είναι. Ξέρεις ότι τους έκανες για να έχεις κάποιον να κατηγορήσεις. Αλλά αν μαζευτείτε πολλοί δεν θα φταις εσύ, θα φταίτε όλοι εσείς, όλοι, είπαμε – οι όλοι δεν έχουν μάτια.

Οι όλοι δεν έχουν καρδιά.

Γκρινιάζεις λοιπόν. Οι όλοι αυτό αυτό, οι όλοι αυτοί εκείνο, οι όλοι αυτοί το άλλο.

Οι όλοι κομμουνιστές, οι όλοι γύφτοι, οι όλοι πούστηδες.

Σιγά σιγά έρχονται και άλλοι. Μαζεύστε. Μοιράζεστε την ντροπή και αυτοί οι όλοι εκείνοι έχουν εξολοκλήρου ο καθένας τους την ευθύνη. Ενας να κλέψει, κλέβουν όλοι. Ένας να βιάσει, βιάζουν όλοι. Ενας να αλητεύσει, αλητεύουν όλοι.

Είναι πιο εύκολο. Μισείς τώρα. Το πίστεψες βαθιά, δεν υπάρχει ντροπή, υπάρχει μόνο οι όλοι τους και οι όλοι μας, και η αδικία που νιώθουμε εμείς, γιατί αυτοί τα έχουν όλα, και μας κλέβουν, και μας βιάζουν, και μας μισούν – ω πόσο μας μισούν.

Θέλουν να μας εξαφανίσουν.

Γιατί είναι όλοι αυτοί και όλοι εμείς και εμείς είμαστε οι καλοί, σωστά; αυτοί είναι μηδενικά, έναν να δεις είναι μηδενικό, τίποτα, το κεφάλι σκύβει, να τους σκοτώνεις πρέπει, όσο είναι μικρά.

Οι όλοι τους.

Εγινε τελείως εύκολο τώρα. Τώρα το λες και χαμογελάς. Στο λεωφορείο ακούς μόνο ξένους, οι γύφτοι είναι όλοι βρώμικοι, οι αδελφές είναι όλες σιχαμένες, θέλουν να μας κάνουν σαν τα μούτρα τους. Κινδυνεύουμε! Να αμυνθούμε! Τώρα στο λένε και οι άλλοι. Αυτοί που πότισες. Ξαναγυρίζει σε σένα, αλλά τώρα το ακούς από άλλους, αλήθεια θα είναι, αφού το λένε όλοι, εμείς όλοι, το λέμε, αλήθεια θα είναι.

Τώρα έγινε τελείως εύκολο. Θέλεις να πάρεις μία πέτρα, τους μισείς, αυτοί σε έκαναν έτσι, δεν θέλεις πια να φοβάσαι, θέλεις να εκδικηθείς που φοβάσαι, θέλεις να τους λιώσεις, μπορείς κιόλας, είσαστε πολλοί, είσαστε ένα, με κοινό σκοπό, να τους λιώσετε τους όλους, να τους λιώσεις τους όλους.

Ούτε εσύ έχεις μάτια πια, ούτε και αυτοί.

Έπιασες μια πέτρα. Δεν φοβάσαι πια. Μισείς μόνο.

Εύκολο.

Πολλές φορές στο παρελθόν, σε δύσκολες στιγμές, τα αφεντικά έλεγαν «σκεφθείτε λίγο την επιχείρηση». Ή οι πολιτικοί έλεγαν «σκεφθείτε λίγο την ελλάδα».

«Πρέπει να διώξουμε κόσμο«, έλεγε το αφεντικό. «Δηλαδή, σκέψου το λίγο και εσύ: αφού δεν έχουμε δουλειές. Δεν βγαίνουμε. Τι άλλο να κάνω;»

«Πρέπει να σου πάρουμε σε φόρους«, έλεγε η κυβέρνηση. «Σκέψου το λίγο και εσύ: αφού δεν έχουμε έσοδα. Τι άλλο να γίνει;»

«Σκέψου το λίγο και σύ. Μπες λιγάκι στην θέση μου.»

Περιέργως, άργησε πολύ να μου έρθει η ερώτηση: Μπαίνουν εκείνοι στην δική μας;

Θέλω να πω, υποψιάζεται κανείς οτι το αφεντικό του ξυπνά το πρώϊ και λέει «πω ρε φίλε, τι να κάνει αυτός ο Μήτσος, έχει να πληρώσει το νοίκι;» Ξυπνάει ο υπουργός των οικονομικών και λέει «ρε συ, η Μαρία έχει να πάει το παιδί στον γιατρό – έχει τα χρήματα;»

Μόλις όμως σκουρύνουν λίγο τα πράγματα, σφίξουν λίγο οι κώλοι, ξαφνικά αρχίζουν τα «σκέψου μας και εσύ λίγο».

«Σκέψου λιγο την ελλάδα ρε φιλαράκι. Σκέψου λίγο τα προβλήματα, την οικονομία, τους μετανάστες, έλα στην θέση μας, τι να κάνουμε;»

«Αφού έτσι είναι τα πράγματα, τι να κάνουμε;»

Η ευθύνη, τεχνηέντως, περνάει σε εσένα.

Δεν σε καλούν να σκεφτείς «ποιος φταίει που φτάσαμε μέχρι εδώ; μπας και το αφεντικό με τις λιμουζίνες και τα πολυέξοδα ταξίδια του; μπας και ο πολιτικός με τις λαμογιές και τα δωράκια; Μήπως ο διευθυντής της ΔΕΚΟ που έκανε περιττά, άχρηστα έξοδα;» αλλά «αφού φτάσαμε που φτάσαμε εδώ, τι άλλο να γίνει;»

Δεν καταλαβαίνεις; Σκέψου το λίγο.

Σκέψου ότι δεν έχει άλλες επιλογές. Εδώ που φτάσαμε θα σε απολύσει, θα σε χρεώσει παραπάνω στην φορολογία, θα σου στερήσει ήδη πληρωμένα συνταξιοδοτικά σου δικαιώματα, θα σου παρέχει λιγότερα προνόμια υγείας από αυτά που δικαιούσαι, θα σε εκβιάσει να δουλέψεις για λιγότερα, περισσότερες ώρες, θα σου στερήσει την ασφάλεια, την ελπίδα, το μέλλον.

Σκέψου το λίγο.

Και αν αρνηθείς; Και αν αντιδράσεις; Μα, σκέψου το λίγο. Είναι αναγκασμένος να σε απειλήσει, να σε χτυπήσει με τα ΜΑΤ, να σε ψεκάσει με χημικά, να σε διαπομπεύσει, να σε μειώσει, να σε πληγώσει. Δεν μπορεί να κάνει αλλιώς, δεν το καταλαβαίνεις; Εδώ που φτάσαμε, δεν γίνεται αλλιώς. Θα κάνεις μεγαλύτερη ζημιά αν αντιδράσεις. Στους τουρίστες, στην αγορά, στην οικονομία όλων μας. Δεν γίνεται αλλιώς.

Κάνε αυτό που πρέπει. Δέξου το.

Δεν καταλαβαίνεις; Τίποτα δεν καταλαβαίνεις πια;

Σκέψου το λίγο.

.
Photo via Davide Restivo, on Flickr

Ήταν ένα μικρό καράβι, ήταν ένα μικρό καράβι…

Φανταστείτε ένα καράβι. Όχι όπως τα τωρινά – βαλτέ στο μυαλό σας ένα καράβι παλιό, σαν εκείνα τα πειρατικά, με κουπιά και καταστρώματα.

Έχει έναν καπετάνιο, καμιά δεκαριά αξιωματικούς -άλλος υπεύθυνος για την ρότα, άλλος για την πρόβλεψη του καιρού, άλλος για την αποθήκη και την σίτιση, άλλος για το νερό.

Όλοι, διαλεγμένοι από τον καπετάνιο.

Και, τέλος, το καράβι μας έχει ναύτες. Εκατό ναύτες που η δουλειά τους είναι, ας πούμε, να τραβάνε κουπί.

Οι ναύτες έχουν και αυτοί ειδικότητες. Άλλοι είναι έμπειροι και άλλοι όχι, άλλοι είναι δεξιόχειρες και άλλοι αριστερόχειρες, άλλοι έχουν δύναμη και άλλοι αντοχή.

Όλοι διαλεγμένοι από τους αξιωματικούς.

Κι έκανε ένα μακρύ ταξίδι, κι έκανε ένα μικρό ταξίδι…

Η αποστολή του καραβιού είναι να μεταφέρει εμπόρευμα, από το ένα λιμάνι στο άλλο. Μεταξύ των λιμανιών όμως, που τελειώνει η κάθε αποστολή, η απόσταση είναι μεγάλη και η πρόβλεψη για τις ανάγκες του ταξιδιού είναι κρίσιμη.

Και σε πεντέξι εβδομάδες, και σε πεντέξι εβδομάδες…

Στην ιστορία μας το καράβι είναι στην μέση μιας διαδρομής. Ο καπετάνιος βγαίνει και κάνει την εξής ανακοίνωση:

«Το καράβι έχει πάρει λάθος ρότα. Θα αργήσουμε να φτάσουμε στο λιμάνι – και αν. Αν συνεχίσουμε να μοιράζουμε μερίδες τροφής και νερού με τον ίδιο ρυθμό, θα πεθάνουμε τις πείνας. Δεν θα φτάσουμε ποτέ στον προορισμό μας.

Το πρόβλημα μας είναι οι μερίδες. Για αυτό, θα πετάξουμε μερικούς ναύτες στην θάλασσα, ας πούμε τους μίσους. Έτσι, μείον μια μερίδα για κάθε έναν από αυτούς, όσοι μείνουν, θα αντέξουν μέχρι το λιμάνι.»

Οι ναύτες είναι ανάστατοι. Ποιον θα πετάξουν στην θάλασσα; Είναι σαφές, το είπε ο καπετάνιος: αλλιώς δεν θα φτάσει κανείς.

Χαθήκαν ο – ο – όλες οι τροφές, χαθήκαν ο – ο – όλες οι τροφές..

Θα αναρωτηθεί όμως κάποιος:

Γιατί;

Γιατί να πετάξουμε πενήντα ναύτες; Αν ο κάθε ναύτης παίρνει μια μερίδα, ο κάθε αξιωματικός παίρνει δέκα ημερησίως. Ο καπετάνιος παίρνει πενήντα. Γιατί, αντί να πετάξουμε πενήντα ναύτες στην θάλασσα, δεν διώχνουμε καλυτέρα πέντε αξιωματικούς;

Μα οι αξιωματικοί είναι χρήσιμοι, λέει ο καπετάνιος. Είναι εκπαιδευμένοι. Δεν μπορούμε να διώξουμε αξιωματικούς!

Μα γιατί; Κάπως έγινε και φτάσαμε ως εδώ. Δεν φταίμε εμείς, όσο κουπί μας είπατε, κάναμε. Όσους είπατε να δουλέψουν δούλεψαν. Οι αξιωματικοί δεν ήταν υπεύθυνοι για την ρότα; Οι αξιωματικοί δεν ήταν υπεύθυνοι για τον προγραμματισμό της σίτισης; Και λάθος να μην έγινε, και απλώς να πέσαμε σε κακό καιρό, δεν είχατε υπευθύνους που η μονή τους ευθύνη ήταν να κοιτάνε τον καιρό; Δεν τραβούσανε κουπί ακριβώς επειδή δουλειά τους ήταν αυτή, να κοιτάνε τον καιρό. Έτρωγαν καλύτερα, γιατί οι ευθύνες τους ήταν αυξημένες.

Ναι, λέει ο καπετάνιος. Αλλά και εσείς, δεν τραβάτε κουπί. Να, κοιτάξτε; Είναι δέκα που δεν δουλεύουν. Έχουν αράξει και τρώνε τσάμπα τις μερίδες. Εσείς φταίτε λοιπόν. Δεν κάνατε το καλύτερο δυνατόν. Δεν μας σώσατε όταν έπρεπε.

Μα γιατί καπετάνιε; Αντιγυρίζουν οι ναυτικοί. Έχεις έναν αξιωματικό που ήταν υπεύθυνος για τους ναύτες. Γιατί δεν ζητάς από αυτόν ευθύνες; Άλλωστε, αυτούς που κάθονται ποιος τους είπε, σε καιρούς που φαινόταν ότι θα φτάναμε ακόμα και νωρίτερα, «εσείς αράξτε»;

Μήπως αυτοί οι δέκα κάθονται επειδή είναι αδέλφια σας, παιδιά σας, ανίψια σας; Αν είχαν την άδειά σας, δεν έχετε την ευθύνη τους; Δεν έχετε την ευθύνη που όλοι μας δεν θα φτάσουμε εκεί;

Και αν κόψετε πενήντα από εμάς, πως πιστεύετε ότι θα φτάσουμε; Με τα μισά χέρια, πως θα πιάσουμε λιμάνι; Αν δεν φύγουν οι αξιωματικοί, γιατί περιμένεις ότι δεν θα ξαναγίνουν τα ίδια λάθη; Γιατί περιμένεις ότι ο αξιωματικός θα δει αυτήν την φορά την φουρτούνα να έρχεται, ότι ο άλλος θα υπολογίσει σωστά τις μερίδες, ότι ο τρίτος θα κάνει καλό κουμάντο στους άντρες του;

Τι αλλάζει σ’ αυτούς αν φύγουν πενήντα δικοί μας; Θα σταματήσουν οι αξιωματικοί σου να παίρνουν δέκα μερίδες ημερησίως; Θα σταματήσεις εσύ να παίρνεις πενήντα;

Άλλωστε, είναι προφανές ότι κανείς δεν μπορεί να φάει δέκα μερίδες ημερησίως – πόσο μάλλον πενήντα. Τρώτε μία, δύο οι καλοζωισμένοι, και τις άλλες τις φυλάτε. Υπάρχουν φυλαγμένες, για όταν πεινάσετε, για τις δύσκολες μέρες. Αυτές, δεν ήρθαν; Αυτές, τις φυλαγμένες, δεν μπορούμε να τις αξιοποιήσουμε για να σωθούν οι πενήντα άνθρωποι; Αν όχι απ’ όλους τους αξιωματικούς, τουλάχιστον από αυτούς που ευθύνονται τόσο καιρό για την κακή διαδρομή, για τον κακό προγραμματισμό, για την κατάσταση που είμαστε τώρα.

Πως αποφασίσατε να πνίξετε τους μισούς ναύτες; Όλοι άνθρωποι δεν είμαστε; Γιατί παίζει ρόλο που κάθεσαι στο κατάστρωμα; Δεν είναι πιο σημαντικό να φάει ένας άνθρωπος (ότι και να ‘ναι, ναύτης, αξιωματικός ή καπετάνιος) από το να φάει καλά ένας λόγω του ρόλου του; Οι αξιωματικοί και οι καπετάνιοι, δεν είναι πάνω απ’ όλα άνθρωποι; Δεν είναι και αυτοί ναύτες του ίδιου καραβιού;

Και τότε ρίξανε τον κλήρο, και τότε ρίξανε τον κλήρο, να δούνε ποιος ποιος ποιος θα φαγωθεί…

[photo via flickr and Kevin Cole]

Κατ’ αρχάς, σου εύχομαι καλή επιτυχία – με την προϋπόθεση να κοιμάσαι το βράδυ πριν τις εκλογές και να αναρωτιέσαι πως θα γίνεις καλύτερος για τον τόπο σου, όχι για το κόμμα, τους φίλους, το αφεντικό, τον μηντιάρχη, το λαμόγιο.

Έκατσα και έφτιαξα μία λίστα πραγμάτων που, αν κρίνω από το παρελθόν, δεν θα σου πει κανείς – αλλά που, πίστεψέ με, θα σου φανεί ΠΟΛΥ-ΠΟΛΥ χρήσιμη.

Τύπωσέ το, και κουβάλα το χαρτί μαζί σου. Κάθε βράδυ κοίτα το, και πες «ακολούθησα κατά γράμμα όσα λέει;» Αν όχι, να ξέρεις ότι χάνω εγώ. Και αν χάσω εγώ, ο ψηφοφόρος σου, να είσαι σίγουρος ότι χάνεις και εσύ.

Σημείωσε λοιπόν τα εξής:

1. Το ζητούμενο δεν είναι να είσαι ο λιγότερο κακός. Το ζητούμενο είναι να είσαι ο περισσότερο καλός. Δεν θα κερδίσεις τίποτα αν ξεφτιλίσεις τον αντίπαλό σου. Κανείς δεν γουστάρει τελικά έναν γκρινιάρη που πλακώνεται με όλους τους γύρω του – για να φανεί αυτός καλός.
2. Εχε λύσεις. Άκου τα προβλήματα του τόπου, και πες «Θα κάνουμε ΑΥΤΟ». Θα κάνουμε αυτό, παρεπιπτόντως στο λέω, δεν σημαίνει «θα διορθώσουμε το πρόβλημα», αλλά «θα διορθώσουμε το πρόβλημα ΜΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ». Αν ο τρόπος συναντά αντιδράσεις, μάζεψε τις δύο πλευρές στο γραφείο σου.
3. Αν δεν ξέρεις το θέμα, πες «Δεν γνωρίζω το πρόβλημα». Το εκτιμά ο ψηφοφόρος αυτό. Πες του «υπόσχομαι να το κοιτάξω μέχρι την τάδε ημερομηνία» και τήρησε τις υποσχέσεις σου. Κράτα το τηλέφωνο αυτού που σε ρώτησε, και ενημέρωσέ τον για τις θέσεις σου – ακόμα και αν διαφωνείτε.
4. Άκου. Ο κόσμος δεν ξέρει μόνο το πρόβλημα, ξέρει και την λύση πολλές φορές. Απλώς δεν ταιριάζει η δική μου λύση με την λύση του διπλανού μου. Άκου τις λύσεις, όσες περισσότερες μπορείς, και σχημάτησε μία ξεκάθαρη θέση. Κοινοποίησέ την.
5. Φτιάξε site. Βρες έναν άνθρωπο που πιστεύει σε σένα, και ανάθεσέ του να συμπληρώνει τον δικτυακό σου τόπο. Ως επισκέπτης θέλω να μάθω α) τα προβλήματα που έχεις εντοπίσει, β) τις θέσεις σου, γ) που θα σε βρω αν θέλω να σε γνωρίσω από κοντά, δ) πως θα επικοινωνήσω μαζί σου.
6. Μην διανοηθείς να μην απαντήσεις σε οποιονδήποτε σε ρωτά οτιδήποτε.
7. Πρόσεξέ με λίγο εδώ, γιατί έχει σημασία: Μην σπαμάρεις. Σπαμ είναι κάθε επικοινωνία που κάνεις προς κάποιον που δεν στην έχει αρχικά ζητήσει. Με την σειρά λάθους (μεγαλύτερο προς μικρότερο) είναι: να τον πάρει συνεργάτης σου τηλέφωνο, να στείλεις μαζικά sms, να στείλεις μαζικά email, να στείλεις μαζικά φυλλάδια. Είναι εύκολο, φθηνό, και φτάνει σε πολλούς θα μου πεις. Είναι ένας εύκολος, φθηνός, και πολύ πετυχημένος τρόπος να ξεφτιλιστείς θα σου πω εγώ. Αν δεν με πιστεύεις, δοκίμασε να πάρεις τηλέφωνο ΕΣΥ κάποιον άγνωστο μεσημαριάτικα. Θα σε πείσουν τα γαμοσταυρίδια.
8. Θα σου πρότεινα να μην διαφημιστείς ΟΥΤΕ σε μη εξουσιοδοτημένους χώρους υπαίθριας διαφήμησης, ούτε καν σε εξουσιοδοτημένους που μπορεί να στερήσουν μία ζωή. Δεν έχει πλάκα η αφίσσα σου με το αίμα ενός οδηγού μηχανής επάνω. Δεν περνάει το σωστό μήνυμα. Για περισσότερα, ρώτα τον @andriotakis (http://andriotakis.wordpress.com/).
9. Πρόσεξε την συμπεριφορά σου στις κοινωνικές σου εκδηλώσεις. Αν πας σε συνεστιάσεις κάθε τύπου, μην αργήσεις. Αν αργήσεις, ενημέρωσε να ξεκινήσουν χωρίς εσένα. Αν σου έρθει να βγάλεις λόγο, πνίξε αυτήν την ανάγκη. Δεν ήρθαν να ακούσουν εσένα. Περίμενε όση ώρα χρειαστεί μετά, για να μιλήσεις κατ’ ιδίαν με αυτούς που τους ενδιαφέρει να σε γνωρίσουν.
10. Το μνημόνιο, το μεταναστευτικό, η εξωτερική πολιτική είναι ένα υπέροχο θέμα συζήτησης – για τους άλλους πολιτικούς. Εσύ, ασχολήσου με την πόλη σου.
11. Αν ακούσεις μία φορά αυτόν που ξεκινάει με το «θα σε ψηφίσω», άκου εκατό αυτόν που θα σου πει «δεν θα σε ψηφίσω». Από αυτόν που λέει «δεν θα σε ψηφίσω» πρέπει να μάθεις

    γιατί.

12. Αν ξεχάσεις τι σου είπα (όχι ποιος είμαι, τι σου είπα) τρία δευτερόλεπτα αφού μου γύρισες την πλάτη, κάνε καλύτερα μία άλλη δουλειά. Καμία δουλειά δεν είναι ντροπή.

Αυτά. Δώδεκα χρήσιμα πραγματάκια. Δεν βγάζουν καλό δήμαρχο/κοινοτάρχη/περιφεριάρχη, βγάζουν καλό άνθρωπο. Για τα υπόλοιπα, ζήτα την βοήθεια του πολίτη. Αν του έχεις φερθεί σωστά, θα την λάβεις.

Συνήθως, κάτι απρόσμενο μου συμβαίνει, που με προβληματίζει. Και μετά σκέφτομαι γενικότερα, με βάση κάποια άλλα πράγματα, και βρίσκω συγκρίσιμα αποτελέσματα. Στρώνομαι λοιπόν στην καρέκλα μου, γράφω ένα ποστ για δύο τελείως ασύνδετα πράγματα που, σε κάποιο βαθμό, βρίσκω ομοιότητες.

Και έτσι εσύ διαβάζεις ένα ποστ για την τιμή της πορτοκαλάδας σε συνδιασμό με την τρέχουσα πολιτική σκηνή, και λες «που πάει και τα βρίσκει ο μπαγάσας».

Αλλά σήμερα δεν.

Για να είμαι ειλικρινής, και χρησιμοποιήσω ενδιαφέροντα κλισέ, τούτο το άρθρο το έχω γράψει (και σβήσει) δεκάδες φορές. Αν λοιπον το διαβάσεις τελικά, αν ανέβει, πάρε ψωμί να ‘χεις. Μπορεί να γκρεμιστεί κανένας φούρνος.

Προχθές, διαβάζω ένα tweet στο Twitter (πονεμένη ιστορία, άλλη φορά) που λέει «έχω σταματήσει να βλέπω ειδήσεις, και σώθηκα».

Σε διαβεβαιώ, το ίδιο ακριβώς κάνω και εγώ. Συνειδητά μάλιστα.

Μα, θα μπορούσα να κάνω και αλλιώς; Ξεκινάνε το δελτίο με εικασίες και μύχιες ελπίδες ως γεγονότα και κύριες ειδήσεις, φέρνουν τα ίδια και τα ίδια συννενοημένα παπαγαλάκια να ουρλιάξουν για να προσέξει η κυράτσα ή (ο κυράτσος) δύο να τσακώνονται και ασχοληθεί να κάτσει να δει, τους βάζουν μετά να μιλάνε όλοι μαζί για να σιγουρευτούν ότι δεν θα καταλάβεις την θέση κανενός (για μελλοντική χρήση), πετάνε ειδήσεις για νεκρούς, από οπουδήποτε στον κόσμο, για οποιονδήποτε λόγο, παγκόσμιες οικονομικές ειδήσεις καταστροφής, δείχνουν τα κοινωνικά τους (η Βαρδινογιάννη σε γκαλά, ο Παναθηναϊκός έπιασε ρεκορ ποιότητας στον καθαρισμό των καθισμάτων του, ο Κυριακού έγινε πρέσβης αθλητικού ιδεώδους, whatever), και «σας ευχαριστούμε που επιλέξατε εμάς για την ενημέρωσή σας. Καλό σας βράδυ.»

(*) Σε προκαλώ να δεις ένα ολόκληρο δελτίο. Είναι σίγουρο ότι ακούσεις είδηση για νεκρούς στο Ουτσαλιταντ, ή μία χ κυρία που δολοφονήθηκε στην Νέα Υόρκη, ή το τραγικό δυστύχημα στην Κοραμπία. Νεκροί να ‘ναι, και ότι να ‘ναι. Αρκεί να σε πιάσει η ψυχή σου. Ή να απονεκρωθεί κι αυτή.

Ξεκινάς να βλέπεις το δελτίο με κάποιας μορφής ηρεμία, και στο τέλος του, παρακαλάς να πάρεις μισό κιλό χάπια και να τελειώνεις με το μαρτύριο της ζωής.

Και, για να καταλάβεις που πάει όλο αυτό, παλιά ήταν καλύτερα! Παλιά είχες κανάλια της συμπολίτευσης, και της αντιπολίτευσης. Τι ήσουν παιδί μου; Κυβερνητικός; Δες τα κρατικά ή το τάδε και θα ένοιωθες ότι ζεις στον παράδεισο. Ήσουν αντικυβερνητικός; Η ζωή σου κρεμόταν σε μία κλωστή, αλλά όλα άλλαζαν αν ψηφιζες σωστά. Αν έκανες το καθήκον σου.

Απλά πράγματα. Μεταπολιτευτικά.

Τώρα όμως, γίναμε sci-fi. Τεχνολογία αιχμής. Σου λέει, αν πούμε στα συμπολιτευτικά κανάλια ότι ζούμε στον παράδεισο, και μετά πούμε στον κακομοίρη που μας κοιτάει ότι θα του φάμε τον 13ο, 12ο και όλους τους άλλους μισθούς, θα μας πάρει με τις πέτρες. Οπότε;

Οπότε, ότι κανάλι και να γυρίσεις, και δεις τις ειδήσεις, θα σου πουν ότι ζεις στην κόλαση. (Και μετά θα δεις Star, και θα σιγουρευτείς ότι πράγματι, στην κόλαση ζουμε).

Ο φυσιολογικός ανθρωπος έχει μία αντίδραση επιβίωσης. Αυτοσυντήρηση. Λέει «χριστέ μου, δεν μπορώ να ψυχοπλακώνομαι κάθε βράδυ» και κλείνει τις ειδήσεις. Βλέπει Νταντά Φράην και δεν ξέρω τι άλλο πρόχειρο, ή, στην χειρότερη, βλέπει Star και κάνει τον Μαλέλη που πρόβλεψε την αντίδραση στην παράνοια και έγινε καθηγητής δημοσιογραφίας.

Κάποιοι, περισσότερο πολιτικο/κοινωνικό/ποιημένοι, προσπαθούν να δουν μέσα από τα σκατά. Βλέπουν πχ τον Τράγκα να ουρλιάζει μενόμενος, και λένε «κάτσε να ακούσω πίσω από τις λέξεις τι θέλει να πει η δεξιά». Στην περίπτωσή μας βέβαια είναι «τι θέλει να πει ο Τράγκας να πει η δεξιά» αλλά θα μπλέξουμε με αυγά, κότες και πούπουλα και δεν χρειάζεται. Το ‘πιασες το νόημα.

Αυτοί είναι ήρωες. Όχι για μας τους υπόλοιπους, αλλά για τον εαυτό τους. Την επομένη, θα βγουν στις παρέες, στο twitter, στα blog, ακόμα και στα ίδια τα κανάλια, και θα πουν «να σας πω εγώ τι γίνεται». Και εσύ που έβλεπες Νταντά Φράην και δεν ξέρεις τι σου γίνεται, θα κάτσεις να τους ακούσεις. Πάλι Τράγκα θα ακούσεις, αλλά δεν θα φωνάζει ακαταλαβίστικα μέσα στ’ αυτί σου τουλάχιστον.

Και όταν πας να ψηφίσεις, εκείνο το γαμημένο τέταρτο που καλείσαι να δώσεις εξετάσεις για το τι άκουσες τέσσερα χρόνια τώρα (ξέχνα τι είδες με τα μάτια σου: τι άκουσες) θα προσπαθείς να θυμηθείς ποιος είναι ο κακός που γαμιέσαι ασύστολα, και θα θυμάσαι μόνο το γέλιο της Νταντας Φράην. Και θα ξανακάνεις την ίδια μαλακία.

Εγώ λοιπόν έχω κανα μήνα να δω ειδήσεις. Μπορεί και παραπάνω. Ψυχοπλακώνομαι. Και έτσι, ακολουθώ το ρεύμα.

Ναι, αλλά αντιδρώ;

Η παραίτησή μου αυτή είναι το καλύτερο δώρο γι’ αυτούς που προσποιούνται καθημερινά ότι κυβερνούν. Όχι την κυβέρνηση μόνο, όλους όσους προσποιούνται ότι κυβερνούν: Την αντιπολίτευση, τα τρίτα κόμματα, τους δημοσιογράφους, τους σχολιαστές, την Τζούλια, τον μανατζέρ της.

Όλους αυτούς που βγαίνουν στο γυαλί και είναι σίγουροι (και πιστοποιούνται από την μη-αντίδρασή μου) ότι αφού δεν μιλά κανείς άλλος, αφού ακούγονται αυτοί, αυτό θα γίνει.

Και έτσι, η προηγούμενη κυβέρνηση θεωρεί ότι πράγματι είχε κάνει σωστό έργο, η τωρινή οτι παρέλαβε χάος, η Τζούλια ότι αν όλα τα κορίτσια γίνουν πουτάνες για 200.000 ευρώ η ίδια θα γίνει βασίλισσα, και ο αμετανόητος ακροδεξιός ότι αν σφάξουμε όλους τους μετανάστες θα βρούμε την υγεία μας.

Αφού δεν υπάρχει αντίλογος; Δεν δικαιούνται να το πιστεύουν;

Ο ένας υπουργός θεωρεί ότι μπορεί να βγάζει ιστορίες σαν και αυτή που έτρεχε με υπερβολική ταχύτητα σε εθνική οδό, τον πιάσανε, και τους είπε ότι τους τέσταρε, ο άλλος βουλευτής ότι μπορεί να ταξιδεύει χωρίς να πληρώνει εισιτήριο, ο τρίτος ότι μπορεί να σκίζει λάστιχα χωρίς τιμωρία.

Αφού δεν αντιδρά κανείς; Δεν δικαιούνται να το πιστεύουν;

Ο ένας δημοσιογράφος πιστεύει ότι τον κόσμο τον ενδιαφέρει να γελοιοποιήσει μία βλαμμένη πιτσιρίκα που αφέθηκε στην τύχη της να γίνει «μοντέλο» (αρπαχτή για τις εθνικές), ο άλλος ότι αν το πει πολλές φορές (ή καμία, αναλόγως) στο τέλος θα πιστέψουν όλοι ότι ο ιδιοκτήτης του δεν έχτισε στον αιγιαλό, ή δεν πήρε μίζες, ή δεν έχει πρόθεση να γλυτώσει την φυλακή, αλλά αντιθέτως, θέλει να χυθεί άπλετο φως.

Αφού κανεις τους σταμάτησε; Δεν δικαιούνται να το πιστεύουν;

Αναρωτιόμαστε όλοι πως πέσαμε τόσο χαμηλά. Πως φτάσαμε ως εδώ. Εχω μία υποψία ότι φταίει η Νταντά Φράην.

Δεν δικαιούμαι να το πιστεύω;

Τα blogs (αντίθετα με τα κανάλια) έχουν ισότιμα σχόλια.

(*) Όσο το ξαναδιαβάζω, τόσο είμαι σίγουρος ότι το χω ξαναγράψει. Δεν πειραζει. Προς εμπέδωση.