Είμαι εκνευρισμένος, και προβληματισμένος, αλλά θα προσπαθήσω να κρατήσω καθαρό μυαλό, για να δω τα γεγονότα.

Η περιγραφή, χωρίς χαρακτηρισμούς:

Πελάτης της apple, κάτοχος ενός iMac (αυτά που είναι ο υπολογιστής μαζί με την οθόνη, ενιαίος, και μοιάζει σαν να έχεις μόνο μια οθόνη), για επαγγελματική χρήση, παρατηρεί σκούρες σκιές στην οθόνη του.

Πηγαίνει το μηχάνημα (θυμίζω – είναι ενιαίο, άρα όλον τον υπολογιστή) στο εξουσιοδοτημένο σέρβις της εταιρίας SystemGraph.

Από τις περιγραφές και των δύο, έμεινε γενικά ικανοποιημένος από την εξυπηρέτηση.

Σε τρεις εργάσιμες, του επιστρέφουν τον υπολογιστή, μαζί με μία έγγραφη αναφορά που λέει για αντικατάσταση οθόνης.

Για όλα αυτά, ο πελάτης καλυμμένος από την εγγύηση, δεν πληρώνει (εκτός από μία έξτρα αγορά).

Ο πελάτης πηγαίνει στο γραφείο του, όπου ανακαλύπτει ότι το πρόβλημα δεν έχει διορθωθεί, αλλά επιδεινωθεί.

Παίρνει ξανά τον υπολογιστή, και μαζί με φίλο του, ξαναπηγαίνει στην εταιρία SystemGraph.

Εκεί, σύμφωνα με τις περιγραφές και των δύο πλευρών, υπάρχει εκνευρισμός. Ο πελάτης ζητά από την εταιρία να αντικαταστήσει πλέον τον υπολογιστή εξ ολοκλήρου, η εταιρεία διατείνεται ότι η apple δεν κάνει αντικαταστάσεις, και ότι ακόμα και αν ήταν έτσι, θα το έκανε η εταιρία από την οποία το αγόρασε, που είναι τα καταστήματα Public, και όχι από αυτούς.

Ο πελάτης εξηγεί πως, τα καταστήματα Public στα οποία έχει ήδη απευθυνθεί, τον στέλνουν στην εταιρία ως επίσημη αντιπρόσωπο.

Επίσης, ενημερώνει πως θεωρεί δικαίωμά του να γίνει αντικατάσταση συσκευής που υπολειτουργεί, και παραθέτει μία σειρά από νομικά επιχειρήματα.

Η εταιρία ζητά από τον πελάτη έγγραφο το αίτημα αντικατάστασης, κάτι που κάνει άμεσα ο πελάτης. Ο διευθυντής της εταιρίας παραλαμβάνει το αίτημα υπογράφοντας με την υποσημείωση ότι δεν το διάβασε.

Ο πελάτης ενημερώνει (ή «απειλεί» κατά την εταιρία) ότι θα προσφύγει στον Συνήγορο του Καταναλωτή και στο Ινστιτούτο Καταναλωτών αν δεν ικανοποιηθεί.

Συνεχίζει ο πελάτης την διαδικασία επιδιόρθωσης (ή αντικατάστασης) του μηχανήματος, και ανεβάζει στο διαδίκτυο την περιγραφή της ιστορίας.

Η εταιρία αντιδρά στις περιγραφές του, και ανακοινώνει πως κινηθεί νομικά κατηγορώντας τον για συκοφάντηση.

Αυτά μπόρεσα να αλιεύσω από την ανοιχτή προς το κοινό επικοινωνία τους.

Σύνδεσμοι:

Το ποστ που περιγράφεται από τον πελάτη το γεγονός,

Μία αναφορά του σε forum

Η απάντηση (στο ίδιο forum) της εταιρίας,

Η απάντηση (στο ίδιο forum) του πελάτη,

Η ανακοίνωση από τον δικηγόρο του πελάτη της μήνυσης από την εταιρεία προς τον πελάτη με αίτημα αποζημίωσης διακοσίων χιλιάδων ευρώ.

Είναι πολλά τα link, και αρκετά τα κείμενα, όταν τα διαβάσετε μην ξεχάσετε να ξαναγυρίσετε εδώ για να δείτε το σκεπτικό μου.
~

Ως εδώ λοιπόν τα είπα καθαρά και στειρωμένα; Τα είπα. Ξηγήθηκα όμορφα; ξηγήθηκα.

Πάμε να δούμε τι καταλαβαίνει ο arkoudos από όλο αυτό:

Ένας τύπος πάει σε μία εταιρία για να φτιάξει ένα μηχάνημα δύο χιλιάδων ευρώ που το δουλεύει επαγγελματικά. Το μηχάνημα επισκευάζεται, αλλά επιστρέφει χειρότερο. Ο τύπος έξαλλος, επιστρέφει στην εταιρία που το έφτιαξε, τους βάζει τις φωνές, και τους λέει μαλακίες φτιάξατε, αλλάξτε το όλο τώρα γιατί άμα το ξαναφτιάξετε, πάλι έτσι θα μου το δώσετε και έχω και δουλειές. Του λένε πριτς, δεν αφήνει το μεγάλο αφεντικό. Τους λέει τι αφεντικό και κουταμάρες, υπάρχουν νόμοι, θα πάω στον Συνήγορο. Του λένε να πας όπου θες – απο μας δεν. Περνάει άλλα τόσα με άλλες εταιρίες που κρύβονται πίσω από την apple. Τσαντισμένος, γράφει ένα ποστ.

Και η εταιρεία θίγεται.

Μέχρι εκείνη την στιγμή, ότι και αν έχει ειπωθεί μεταξύ τους, η εταιρία δεν έχει θιχθεί. Στην απάντησή της, λέει ότι ο τύπος έβρισε, τσαντίστηκε, έκανε σαματά – αλλά η εταιρία δεν θίχτηκε αρκετά ώστε να κάνει μηνύσεις.

Η εταιρία έκανε μηνύσεις όμως μόλις γράφθηκε το ποστ. Για την SystemGraph, αυτό το γεγονός είναι μη-υπάρχον, ανάξιο λόγου – μέχρι που γράφθηκε το ποστ και δημοσιοποιήθηκε η ιστορία.

Μπορεί να γκρινιάζει όσο θέλει για την συμπεριφορά του τύπου: Το πόστ όμως, που ο τύπος μοιράζεται τις …εμπειρίες του, κάνει την εταιρία να πράξει το πιο γελοίο, ανόητο, λανθασμένο, βήμα που θα μπορούσε να κάνει ποτέ:

Κάνει μήνυση για το ποστ.

Ξαναδιαβάστε την απάντηση της εταιρίας:

Ο πελάτης ήταν κακός, εκνευρισμένος, έβριζε, εμείς είχαμε δίκιο, αυτός είχε άδικο, σαματάς.

Πουθενά δεν λέει η εταιρία «δεν έγιναν έτσι τα πράγματα». Πουθενά πχ δεν λέει «δεν του δώσαμε χαλασμένο μηχάνημα». Πουθενά δεν λέει «δεχθήκαμε ως ζητήθηκε την αντικατάσταση». Λέει «ήταν χαλασμένο», λέει «πράγματι ξαναήρθε», λέει «δεν υποχρεούμαστε να αντικαστήσουμε»

Ο πελάτης λέει την αλήθεια.

Αυτό όμως, είναι μικρής σημασίας για την εταιρία: σημασία έχει, για την εταιρία, που τα λέει δημόσια.

Δεν στο αλλάξαμε, δεν ήταν σωστά επιδιορθωμένο, δεν σου δώσαμε εναλλακτικές – αλλά δεν έπρεπε να μιλήσεις.

~

Κυρίες και κύριοι, σας καλωσορίζω σε μία νέα εποχή. Η SystemGraph θα γίνει, θέλοντας και μη, το χειρότερο δυνατόν πείραμα για το αν μία εταιρία μπορεί να ελέγξει την ροή πληροφορίας της απεικόνισης της ζωής του καθενός από εμάς.

Διάβασα με προσοχή το ποστ του τύπου. Πρόκειται για ένα όχι ιδιαίτερης αξίας κείμενο. Είχε τσαντίλα προς λάθος κατεύθυνση, σαχλαμάρα διάθεση να πικάρει σε κάθε δεύτερη λέξη, είχε μέσα ανοησία θα έλεγα και κακή διαχείριση του γεγονότος. Κολλάει σε λεπτομέρειες, του φταίνε όλα, ακόμα και τα μάλλον αθώα, τον έχουν κοντράρει όλοι, είναι τσαντισμένος.

Με δυο λόγια, έχει γνήσιο, ανθρώπινο, θυμό.

Δεν τον αδικώ.

Αν είχα δώσει, δύο χιλιάρικα, για μία συσκευή τέτοιας σημασίας, και μου την επισκεύαζαν κάνοντας την χειρότερη, λέγοντας μου μετά δεν στην αλλάζω που να χτυπιέσαι, θα είχα πει πολύ πιο άγρια πράγματα.

Αλλά όσο θυμό και να έχει, δεν έχει δόλο.

~

Έχω γνωστούς που φημίζονται για την ψυχραιμία τους. Αντιμέτωποι με εταιρίες όπως πχ η On Telecoms, (την αναφέρω και αυτά που έχω τραβήξει και εγώ) έχουν λυγίσει. Με τράπεζες. Με οργανισμούς. Με κολοσσούς.

Μέχρι τώρα, ΟΛΟΙ οι πελάτες έχουν μιλήσει πρώτα με τις εταιρίες τους. Μετά, έχοντας μείνει ανικανοποίητοι από το επίπεδο επικοινωνίας, κυνηγούν να βρουν μία λύση. Μερικοί, όλο και περισσότεροι, κοινοποιούν τα προβλήματα για να ενημερώσουν άλλους υποψήφιους πελάτες γι’ αυτό που δεν θα σας πει κανείς άλλος πλην της εμπειρίας:

Το after sales support.

Αυτό γινόταν παλαιότερα αν θυμάστε (και γίνεται ακόμα) και από τις στήλες των περιοδικών, απο forum που είναι σχεδόν ειδικά γι’ αυτόν τον σκοπό, όπως το adslgr.com, από comment forms σε διάφορα καταστήματα (στα ίδια, για τον εαυτό τους!) από επιχειρήσεις που παρακαλούν για ένα σχόλιο συμμετέχοντας σε site όπως το booking.com, από επιχειρήσεις που ΠΛΗΡΩΝΟΥΝ, και μεγάλα ποσά πρέπει να σας πω μάλιστα, εξωτερικές εταιρίες για να συλλέγουν ανώνυμα, δημόσια, χωρίς παρεμβάσεις τα σχόλια των πελατών τους (όπως το getsatisfaction.com)

Είναι μια λογική πολιτική μιας εταιρίας που λέει θέλω να μάθω τι λέει στ’ αλήθεια ο πελάτης μου για μένα, ακόμα και αν αυτό μου κοστίσει αν είμαι άχρηστος ή ακόμα και αν είναι κακόβουλος. Θέλω να μάθω, και τον εμπιστεύομαι να το κάνει δημόσια. Γιατί αν δεν το κάνει σε μένα, θα το κάνει κάπου αλλού, και επειδή δεν μπορώ να τον φιμώσω, θα κάνει μεγαλύτερη ζημιά.

Η SystemGraph αποφάσισε ότι αυτή η ενημέρωση είναι παράνομη. Αναφέρεται σε ΜΙΑ και ΜΟΝΟ ΜΙΑ λέξη σε όλο το post, την λέξη Λαμόγια (που για μένα σαν αναγνώστη, δεν αφορά κάποιον συγκεκριμένα, είναι γενική και αόριστη ως βρισιά στο κείμενο), για θεωρήσει εαυτόν θιγμένη, και να φιμώσει αυτήν την διαδικασία.

Δηλαδή, πραγματικά, τι σκεφτόντουσαν;

~

Ορκίζομαι ότι τις πρώτες φορές που το διάβασα, δεν είχα δει καν την λέξη. Έπρεπε να την ψάξω. Επίσης, ορκίζομαι ότι δεν θα ήξερα το επίπεδο των υπηρεσιών της SystemGraph (μπορεί να την προτιμούσα κιόλας, καθώς κάτοχος και εγώ προϊόντων της apple) και ακόμα και αν είχα διαβάσει το άρθρο, πράγμα απίθανο, μάλλον δεν θα έριχνα δεύτερη ματιά…

…αν η ίδια η εταιρία δεν έκανε μήνυση στον τύπο.

Αν πράγματι με τα τόσα, κάποιος κατάφερε να μειώσει την εταιρία, ή να την καταστήσει αναξιόπιστη, ή να την θίξει εμπορικά δεν ήταν ο τύπος με το σαχλό -κατ’ εμέ- ποστ του.

Ήταν η αδιανόητη κίνηση της εταιρίας να κυνηγήσει νομικά το δικαίωμα του τύπου να εκφράζεται.

Μήνυση στον εαυτό τους πρέπει να κάνουν. Σοβαρά το λέω.

Αδιανόητη, by the way, όχι γιατί δεν έχω πλήρη εμπιστοσύνη στον θεσμό της δικαιοσύνης. Ήταν δικαίωμά της – ειδικά όταν κάποιοι άλλοι ρίχνουν οξύ ή μπουνιές κάτω από το τραπέζι.

Δεν έχω πρόβλημα κανένα που η εταιρία κάνει μήνυση για ένα άρθρο που, ενώ παραδέχεται ότι περιγράφει με σχετική ακρίβεια τα γεγονότα, διαμαρτύρεται για το …ύφος τους. Για μία και μόνο λέξη.

Δεν θα κάνω λοιπόν …μήνυση στην εταιρία, γιατί αυτό που κάνει είναι νόμιμο. Διατηρώ όμως την επιφύλαξη αν αυτό που κάνει είναι εταιρικά ηθικό:

– γιατί ζητά το εξωφρενικό ποσό 200.000 ευρώ από έναν πολίτη, με ξεκάθαρο σκοπό να τον γονατίσει ηθικά και σωματικά,

– γιατί ενώ παραδέχεται πως έτσι έγιναν σε γενικές γραμμές τα πράγματα, χτυπάει τον πελάτη της για την δημοσίευση, και όχι την αλήθεια των λεγομένων του,

– γιατί είναι για μένα ξεκάθαρο πως σκοπός της είναι να φιμώσει, να τρομοκρατήσει, και, εν τέλει να λογοκρίνει έναν πολίτη.

Οπότε νόμιμη λοιπόν, εξίσου αν όχι και περισσότερο, επιβεβλημένη και απόλυτα λογική, είναι και η δική μου κίνηση να αποφύγω κάθε συναλλαγή με την εταιρία και με παρακλάδια της, νόμιμη είναι η απόφασή μου να μην δώσω ούτε ένα ευρώ στα ταμεία της. Στην λιγότερη των περιπτώσεων γιατί δεν θέλω, αν τελικά κάνει χάλια δουλειά, να ανησυχώ αν το πω πουθενά ότι θα εισπράξω μία μήνυση που θα καταστρέψει την ζωή μου.

Από εμένα, ποτέ-πια στην SystemGraph λοιπόν.

Δεν πληρώνω εταιρίες που έχουν πρόβλημα με τον ελεύθερο λόγο μου.

Δεν πληρώνω εταιρίες που αντί να κοιτούν πως θα κάνουν την δουλειά τους καλύτερα, σκαρφίζονται τρόπους να φιμώσουν τις αντιδράσεις που προκαλεί η ελλιπής εργασία τους.

Δεν μου αξίζουν τέτοιες εταιρίες. Δεν μου αξίζει τέτοια συμπεριφορά.

Ας βρουν άλλους πελάτες, πρόθυμους στο after sales support να παίρνουν και μία πλουσιοπάροχη μήνυση δώρο αν δεν είναι αρκούντως ευτυχισμένοι με το αποτέλεσμα. Ας βρουν άλλους πελάτες να τους δίνουν τα ωραία τους ευρώ για να πληρώνει η SystemGraph τους δικηγόρους της.

Όχι εγώ. Ποτέ πια.

[add-on: Άλλοι θα μπουν στην διαδικασία να κρίνουν αν η SystemGraph έχει ή δεν έχει υποχρέωση, αν η apple έχει η δεν έχει υποστήριξη και σε ποιο επίπεδο στην Ελλάδα, αν έχει ή όχι δίκιο ο τύπος. Δεν μπαίνω στην διαδικασία: αδιαφορώ. Υπάρχουν αρχές, δικαστήρια και οργανώσεις για να βρουν ποιος έχει, τελικά, δίκιο. Αλλά όταν μία εταιρία μηνύει κάποιον για το ύφος και όχι την αλήθεια των λόγων του, το παιχνίδι αλλάζει κατεύθυνση. Από αυτήν την εταιρεία απειλούμαι, ως μελλοντικός πελάτης, και όχι από την ποιότητα των υπηρεσιών της, ή την ευγένεια των υπαλλήλων της. Απειλούμαι γιατί αν δεν πειθαρχήσω πειθήνια με αυτά που πρεσβεύει, θα πάω φυλακή. Απειλούμαι γιατί αν έχω στόμα και μιλήσω ειλικρινά, το παιδί μου θα κάνει δέκα χρόνια να με ξαναδεί. Όσοι πιστεύουν ότι αυτή η υπόθεση έχει να κάνει με apple, με after sales support, ή με #fail αντιδράσεις απλώς, είναι βαθιά γελασμένοι.

Σας το λέω, δείτε το δάσος – είναι στοιχειωμένο]

[update: η SystemGraph μου έστειλε -και οφείλω να την αναρτήσω- μία ανακοίνωση για τα γεγονότα:

Ανακοίνωση της System Graph Technologies σχετικά με την αντιμετώπιση από πλευράς μας, της διαμάχης που έχει προκύψει με καταναλωτή.

Με ιδιαίτερη χαρά λάβαμε σήμερα την επιστολή παρέμβασης του Συνηγόρου του Καταναλωτή, ο οποίος κάλεσε όλα τα εμπλεκόμενα μέρη την Τρίτη 18 Ιανουαρίου 2011.

Αναγνωρίζοντας ότι η ήπια αντιμετώπιση των γεγονότων είναι πιο ωφέλιμη και για τις δύο πλευρές και αρνούμενοι να συμβάλουμε στον περιορισμό της ελεύθερης έκφρασης στο Διαδίκτυο, θα παρευρεθούμε στην συνάντηση προκειμένου να αναφέρουμε τις θέσεις μας, ελπίζοντας σε εξώδικη επίλυση της διαφοράς.

Η ομάδα της System Graph Technologies

.
]

Όπως όλοι οι εργαζόμενοι έχουμε υπογράψει μία συνθήκη εργασίας. Θα δουλεύουμε πχ 8 ώρες, τα παραπάνω είναι υπερωρία. Θα πληρώνεσαι τόσο – όσο συμφωνήσαμε. Αν σε απολύσω θα σε αποζημιώσω. Αυτά, είναι συμβάσεις. Συμφωνηθέντα μεταξύ εσού και του αφεντικού σου.

Τώρα, ο υπαλληλος πήγε να πιάσει δουλεια για το κράτος. Για συγκεκριμένους λόγους, η συμβαση ήταν διαφορετική. Είχε περισσότερα προνόμια, περισσότερες απολαβές. Αυτό, ήταν αποδεκτό από όλους. Εσένα (του λαού) που ψήφιζες το αφεντικό του, του αφεντικού του, και του εργαζόμενου. Ήταν μία συμφωνία τιμής.
Όπως όμως και εσύ θα εξαγριωνόσουν αν το ένα μέρος καταπατούσε την συμφωνία, έτσι και αυτοί. Και ο μόνος τρόπος αντίδρασης είναι η απεργία.

Τώρα, τι συμβαίνει πραγματικά. Το αφεντικό (το κράτος) και οι ιδιωτικοί (εμείς) βλέπουμε αυτήν την συμφωνία και εκνευρίζονται Το αφεντικό γιατί ήταν είτε άχρηστο είτε πονηρό, και εκμεταλλεύτηκε αυτήν την συμφωνία με ανταλλάγματα (πχ ψήφους). Εμείς γιατί οι συνθήκες της αγοράς είναι πιο σκληρές, και δεν μπήκαμε (δεν θέλαμε, όπως εγώ, δεν μπορούσαμε όπως άλλοι) στο ίδιο καθεστώς σύμβασης όπως αυτό του Δημοσίου Τομέα.
Δημιουργήθηκε λοιπόν ένα κλίμα εκνευρισμού και ζήλιας: «οι άχρηστοι του δημοσίου». Στην πραγματικότητα, ήταν και είναι ακόμα ένα εξαιρετικό εργαλείο αυτός ο εκνευρισμός για να γίνει μία αθέτηση της συμφωνίας.

Αυτό το εργαλείο στηρίζεται σε ξεκάθαρα προβλήματα του δημοσίου: γραφειοκρατία, μίζες, καθυστερήσεις, κλπ. Στην πραγματικότητα όμως, ο υπάλληλος έχει την μικρότερη (ή σε περιπτώσεις και καμία) ευθύνη για όλα αυτά. Η αδυναμία του δημοσίου να ανταπεξέλθει στις απαιτήσεις πχ, έχει να κάνει κατ’ αρχάς γιατί ο πολιτικός, ο βουλευτής, ο οποιοσδήποτε με εξουσία έβαλε εκεί ένα άχρηστο τομάρι. Δεν είναι όλοι – για κάθε άχρηστο είναι δέκα που δουλεύουν για αυτόν. Αλλά αυτός είναι μέρος του εργαλείου που λέγαμε.
Τώρα λοιπόν, το κράτος (και εμείς, φυσικά) που ήμασταν κακοί διαχειριστές αυτής της εξουσίας, λέει «θέλω να απαλλαγώ από αυτό το κόστος». Δεν λέει όμως ότι αυτό διόρισε τους υπεράριθμους και τους άχρηστους, αυτό υποσχέθηκε σε εκείνη την σύμβαση που λέγαμε πιο πάνω, αυτό διαιώνησε το πρόβλημα αφήνοντας την γραφειοκρατία σε ανίκανους.

Αυτό που λέει είναι «οι άχρηστοι δημόσιοι υπάλληλοι» που «ζημιώνουν όλους μας».

Κάνε το «δημόσιοι υπαλληλοι» σε εργαζόμενοι, και θα δεις ότι είναι εξοργιστικό: αυτός που ευθύνεται, ρίχνει την ευθύνη σ’ αυτούς που δεν φταίνε.

Με την ίδια λογική, αύριο (τι αύριο δηλαδή, εχθές, στην ψήφιση του νομοσχεδίου) κατοχύρωσε την απώλεια βασικών δικαιωμάτων του εργαζόμενου στον ιδιωτικό τομέα. Θα απολύεσαι πχ, σε έναν χρόνο – χωρίς αποζημίωση. Ήσουν, λέει, δοκιμαστικός.

Αν δεν ήσουν ικανός βέβαια, ή κατάλληλος, κανονικά φταίει η επιχείρηση που σε προσέλαβε. Αλλά – guess what – θα την πληρώσεις εσύ.

Αδικο; Μπορεί, αλλά απολύτως νόμιμο, γιατί έχει ψηφιστεί. Αντιστοίχως για τους δημοσίους είναι απολύτως νόμιμο να χάνουν επιδόματα και μέρος των αποδοχών τους σε 13ο – 14ο, αλλά εντελώς άδικο γιατί α) δεν ήταν μέρος της συμφωνίας τους, β) δεν είναι αυτοί υπεύθυνοι.

Θα πήγαινες εσύ πχ σε μία εταιρία που σου δίνει και αυτοκίνητο, κινητό και μπόνους να πεις «οχι, ευχαριστώ, θα ζημιωθεί άδικα η εταιρία»; Είχες την απαίτηση από τον άνθρωπο που πήγαινε να εργαστεί στον δημόσιο τομέα να πει «όχι, εμένα ειδικά μην με μονιμοποιήσετε, μην μου δώσετε επίδομα – νιώθω ότι θα ζημιωθεί το κράτος»;
Και οι δύο, και εσύ, και ο δημ. υπαλληλος θα λέγατε «η ευθύνη είναι σ’ αυτόν που προσλαμβάνει. Σ’ αυτόν που θέτει τους όρους».

Τώρα πως πέφτει η ευθύνη σ’ αυτόν που τους αποδέχθηκε;

Ένας βουλευτής, λέει, αντέδρασε στην ψήφιση του χθεσινού νομοσχεδίου.

Ένας, συν τους άλλους τρεις – τέσσερις που έδειξαν την αντίθεσή τους νωρίτερα, σε προηγούμενες ψηφοφορίες για το μνημόνιο.

Τον έναν, είναι εύκολο να τον θυμάστε. Είναι δύσκολο να θυμάστε όμως τους πολλούς, και αυτοί παίζουν μεγαλύτερο ρόλο.

Ήρωας λοιπόν ο ένας που αντιστάθηκε. ‘Ντάξει, δεν λέω, ήρωας. Αλλά εσύ και εγώ, και κάπου δύο εκατομμύρια ακόμα έλληνες, δεν αντιστέκονται.

Αυτός λέει όχι, και εσύ και εγώ ψηφίζουμε ΞΑΝΑ αυτούς που λένε ΝΑΙ.

Για να μην τον προδώσουμε λοιπόν ξανά, ας θυμηθούμε όχι τον έναν, που λέει όχι, αλλά τους πολλούς, που λένε ναι.

Αυτοί είναι οι 156 βουλευτές (ανά περιφέρεια) οι οποίοι υπερψήφισαν το χθεσινό νομοσχέδιο. Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα λέει ότι κάποιοι εξ αυτών «διαφώνησαν», ή ήταν «ιδιαιτέρως επικριτικοί». Όσο και αν διαφώνησαν, όσο και αν αντιτάχθηκαν – το ψήφισαν.

Ραγκούσης Νικολάου Ιωάννης – ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑΣ,
Παναρίτη Ιωάννου Ελένη (Έλενα) – ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑΣ,
Μόσιαλος Αρχοντή Ηλίας – ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑΣ,
Τσόκλη Κωνσταντίνου Μαρία Γλυκερία (Μάγια) – ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑΣ,
Γερουλάνος Μαρίνου Παύλος – ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑΣ,
Σκανδαλίδης Γεωργίου Κωνσταντίνος – Α’ ΑΘΗΝΩΝ,
Διαμαντοπούλου Δημητρίου ‘Αννα – Α’ ΑΘΗΝΩΝ,
Παπουτσής Δημητρίου Χρήστος – Α’ ΑΘΗΝΩΝ,
Αλευράς Γεωργίου Αθανάσιος (Νάσος) – Α’ ΑΘΗΝΩΝ,
Τσούρας Αγγέλου Αθανάσιος – Α’ ΑΘΗΝΩΝ,
Κουβέλης Σταύρου Σπυρίδων – Α’ ΑΘΗΝΩΝ,
Οικονόμου Σπυρίδωνα Παντελής – Α’ ΑΘΗΝΩΝ,
Ζούνη Λάμπρου Παναγιώτα (Πέμη) – Α’ ΑΘΗΝΩΝ,
Λοβέρδος Νικολάου Ανδρέας – Β’ ΑΘΗΝΩΝ,
Χρυσοχοϊδης Βασιλείου Μιχαήλ – Β’ ΑΘΗΝΩΝ,
Κατσέλη Πελοπίδα Λουκία-Ταρσίτσα (Λούκα) – Β’ ΑΘΗΝΩΝ,
Κακλαμάνης Χρήστου Απόστολος – Β’ ΑΘΗΝΩΝ,
Αποστολάκη Γεωργίου Ελένη-Μαρία (Μιλένα) – Β’ ΑΘΗΝΩΝ,
Ανδρουλάκης Γρηγορίου Δημήτριος (Μίμης) – Β’ ΑΘΗΝΩΝ,
Ξενογιαννακοπούλου Διονυσίου Μαρία – Ελίζα (Μαριλίζα) – Β’ ΑΘΗΝΩΝ,
Ευθυμίου Δημητρίου Πέτρος – Β’ ΑΘΗΝΩΝ,
Παπανδρέου Ανδρέα Βασιλική (Βάσω) – Β’ ΑΘΗΝΩΝ,
Χυτήρης Γερασίμου Τηλέμαχος – Β’ ΑΘΗΝΩΝ,
Κουτρουμάνης Σπυρίδωνος Γεώργιος – Β’ ΑΘΗΝΩΝ,
Νταλάρα Γεωργίου Άννα – Β’ ΑΘΗΝΩΝ,
Γείτονας Ιωάννη Κωνσταντίνος – Β’ ΑΘΗΝΩΝ,
Παπαϊωάννου Ηλία Μιλτιάδης – Β’ ΑΘΗΝΩΝ,
Βούρος Στεφάνου Ιωάννης – Β’ ΑΘΗΝΩΝ,
Χαραλαμπόπουλος Ιωάννη Γεώργιος-Ερνέστος – Β’ ΑΘΗΝΩΝ,
Πρωτόπαπας Ιωάννη Χρήστος – Β’ ΑΘΗΝΩΝ,
Μίχος Σπυρίδωνος Λάμπρος – Β’ ΑΘΗΝΩΝ,
Μωραϊτης Χρήστου Αθανάσιος (Θάνος) – ΑΙΤΩΛΙΑΣ ΚΑΙ AΚΑΡΝΑΝΙΑΣ,
Μακρυπίδης Διονυσίου Ανδρέας – ΑΙΤΩΛΙΑΣ ΚΑΙ AΚΑΡΝΑΝΙΑΣ,
Γιαννακά Δημητρίου Σοφία – ΑΙΤΩΛΙΑΣ ΚΑΙ AΚΑΡΝΑΝΙΑΣ,
Κουρουμπλής Ελευθερίου Παναγιώτης – ΑΙΤΩΛΙΑΣ ΚΑΙ AΚΑΡΝΑΝΙΑΣ,
Μανιάτης Αναστασίου Ιωάννης – ΑΡΓΟΛΙΔΟΣ,
Ρέππας Παναγιώτη Δημήτριος – ΑΡΚΑΔΙΑΣ,
Κωνσταντινόπουλος Κωνσταντίνου Οδυσσέας – ΑΡΚΑΔΙΑΣ,
Τσιρώνης Μιχαήλ Δημήτριος – ΑΡΤΗΣ,
Στασινός Σωτηρίου Παύλος – ΑΡΤΗΣ,
Παπανδρέου Ανδρέα Γιώργος – ΑΤΤΙΚΗΣ (υπόλοιπο),
Χριστοφιλοπούλου συζ. Δημητρίου Παρασκευή (Εύη) – ΑΤΤΙΚΗΣ (υπόλοιπο),
Πάγκαλος Γεωργίου Θεόδωρος – ΑΤΤΙΚΗΣ (υπόλοιπο),
Ασπραδάκης Μιχαήλ Παντελεήμων (Παντελής) – ΑΤΤΙΚΗΣ (υπόλοιπο),
Βρεττός Σπυρίδωνος Κωνσταντίνος (Ντίνος) – ΑΤΤΙΚΗΣ (υπόλοιπο),
Κατσιφάρας Ιωάννη Απόστολος – ΑΧΑΪΑΣ,
Σπηλιόπουλος Γεωργίου Κωνσταντίνος – ΑΧΑΪΑΣ,
Παπαδόπουλος Ιωάννη Αθανάσιος – ΑΧΑΪΑΣ,
Τριανταφυλλόπουλος Θεοδώρου Ανδρέας – ΑΧΑΪΑΣ,
Τόγιας Ιωάννη Βασίλειος – ΒΟΙΩΤΙΑΣ,
Τσόνογλου -Βυλλιώτη Παράσχου Βασιλική – ΒΟΙΩΤΙΑΣ,
Αγάτσα Αριστείδη Αριάδνη – ΒΟΙΩΤΙΑΣ,
Χαντάβας Αριστοτέλη Αθανάσιος – ΓΡΕΒΕΝΩΝ,
Αηδόνης Ευαγγέλου Χρήστος – ΔΡΑΜΑΣ,
Κεφαλίδου Δημητρίου Χαρούλα (Χαρά) – ΔΡΑΜΑΣ,
Κρεμαστινός Θωμά Δημήτριος – ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΟΥ,
Νικητιάδης Νικολάου Γεώργιος – ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΟΥ,
Ζωίδης Ηλία Νικόλαος – ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΟΥ,
Κουσουρνάς Γεωργίου Ευστάθιος – ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΟΥ,
Ντόλιος Πασχάλη Γεώργιος – ΕΒΡΟΥ,
Ρενταρή – Τέντε Νικολάου Όλγα – ΕΒΡΟΥ,
Τσιαούση Παναγιώτη Ελένη – ΕΒΡΟΥ,
Περλεπέ – Σηφουνάκη Αγγέλου Αικατερίνη – ΕΥΒΟΙΑΣ,
Κεδίκογλου Άγγελου Συμεών – ΕΥΒΟΙΑΣ,
Καρανίκας Δημητρίου Ηλίας – ΕΥΡΥΤΑΝΙΑΣ,
Βαρβαρίγος Αντωνίου Δημήτριος – ΖΑΚΥΝΘΟΥ,
Κατρίνης Ιωάννη Μιχαήλ – ΗΛΕΙΑΣ,
Κουτσούκος Δημητρίου Γιάννης – ΗΛΕΙΑΣ,
Αντωνακόπουλος Γεωργίου Παναγιώτης – ΗΛΕΙΑΣ,
Δημητρουλόπουλος Πανταζή Παναγιώτης (Τάκης) – ΗΛΕΙΑΣ,
Σιδηρόπουλος Γεωργίου Αναστάσιος – ΗΜΑΘΙΑΣ,
Γικόνογλου Μόσχου Αθανάσιος – ΗΜΑΘΙΑΣ,
Τόλκας Χαραλάμπους Άγγελος – ΗΜΑΘΙΑΣ,
Κεγκέρογλου Αλεξάνδρου Βασίλειος – ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ,
Αρναουτάκης Φωκίωνος Σταύρος – ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ,
Παρασύρης Γεωργίου Φραγκίσκος – ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ,
Στρατάκης Σοφοκλή Εμμανουήλ – ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ,
Σκραφνάκη Γρηγορίου Μαρία – ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ,
Κατσούρας Σπυρίδωνα Χρήστος – ΘΕΣΠΡΩΤΙΑΣ,
Βενιζέλος Βασιλείου Ευάγγελος – Α’ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ,
Καστανίδης Γεωργίου Χαράλαμπος – Α’ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ,
Αράπογλου Ανέστη Χρυσή – Α’ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ,
Μαγκριώτης Αστερίου Ιωάννης – Α’ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ,
Καϊλή Aλεξάνδρου Ευδοξία-Εύα – Α’ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ,
Βούγιας Αλεξάνδρου Σπυρίδων – Α’ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ,
Ρομπόπουλος Αποστόλου Θωμάς – Α’ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ,
Γερανίδης Θεοδώρου Βασίλειος – Β’ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ,
Αρβανιτίδης Πέτρου Γεώργιος – Β’ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ,
Παντούλας Χρήστου Μιχαήλ – ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ,
Αργύρης Ιωάννη Ευάγγελος – ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ,
Οικονόμου Σωκράτη Αθανάσιος – ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ,
Τιμοσίδης Ιωάννη Μιχαήλ – ΚΑΒΑΛΑΣ,
Παπουτσής Πασχάλη Δημήτριος – ΚΑΒΑΛΑΣ,
Εμινίδης Κωνσταντίνου Σάββας – ΚΑΒΑΛΑΣ,
Ρόβλιας Χρήστου Κωνσταντίνος – ΚΑΡΔΙΤΣΗΣ,
Σαλαγιάννης Βασιλείου Νικόλαος – ΚΑΡΔΙΤΣΗΣ,
Θεοχάρη Αριστοτέλη Μαρία – ΚΑΡΔΙΤΣΗΣ,
Πετσάλνικος Ιωάννη Φίλιππος – ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ,
Γκερέκου Ιωάννη Αγγελική (‘Αντζελα) – ΚΕΡΚΥΡΑΣ,
Μοσχόπουλος Αγαθαγγέλου Σπυρίδωνας – ΚΕΦΑΛΛΗΝΙΑΣ,
Φλωρίδης Διαμαντή Γεώργιος – ΚΙΛΚΙΣ,
Παραστατίδης Σωκράτη Θεόδωρος – ΚΙΛΚΙΣ,
Κουκουλόπουλος Δημητρίου Παρασκευάς – ΚΟΖΑΝΗΣ,
Αθανασιάδης Θεοδώρου Αλέξανδρος – ΚΟΖΑΝΗΣ,
Βλατής Νικολάου Ιωάννης – ΚΟΖΑΝΗΣ,
Μπεγλίτης Ανδρέα Παναγιώτης – ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ,
Φαρμάκη-Γκέκη Γεωργίου Αικατερίνη – ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ,
Μανωλάκης Χρήστου Άγγελος – ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ,
Ρήγας Θεοφάνη Παναγιώτης – ΚΥΚΛΑΔΩΝ,
Παπαμανώλης Νικολάου Γεώργιος – ΚΥΚΛΑΔΩΝ,
Γρηγοράκος Γεωργίου Λεωνίδας – ΛΑΚΩΝΙΑΣ,
‘Εξαρχος Θεοδώρου Βασίλειος – ΛΑΡΙΣΗΣ,
Σαχινίδης Δημητρίου Φίλιππος – ΛΑΡΙΣΗΣ,
Νασιώκας Παναγιώτη Έκτορας – ΛΑΡΙΣΗΣ,
Καρχιμάκης Ελευθερίου Μιχαήλ – ΛΑΣΙΘΙΟΥ,
Σηφουνάκης Οδυσσέα Νικόλαος – ΛΕΣΒΟΥ,
Μαργέλης Νικολάου Σπυροπάνος – ΛΕΥΚΑΔΟΣ,
Καρτάλης Ιωάννη Κωνσταντίνος – ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ,
Ζήση Αθανασίου Ροδούλα – ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ,
Κουσελάς Ηλία Δημήτριος – ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ,
Γιαννακοπούλου Ιωάννη Κωνσταντίνα (Νάντια) – ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ,
Βουδούρης Γεωργίου Οδυσσέας – ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ,
Μάντατζη Μουχάμερ Τσετίν – ΞΑΝΘΗΣ,
Ξυνίδης Γεωργίου Σωκράτης – ΞΑΝΘΗΣ,
Καρύδης Μιχαήλ Δημήτριος – Α’ ΠΕΙΡΑΙΩΣ,
Μπεντενιώτης Ανάργυρου Εμμανουήλ – Α’ ΠΕΙΡΑΙΩΣ,
Νιώτης Δημητρίου Γρηγόριος – Β’ ΠΕΙΡΑΙΩΣ,
Λιντζέρης Γεωργίου Δημήτριος – Β’ ΠΕΙΡΑΙΩΣ,
Διαμαντίδης Δημητρίου Ιωάννης – Β’ ΠΕΙΡΑΙΩΣ,
Τζάκρη Εμμανουήλ Θεοδώρα – ΠΕΛΛΗΣ,
Θεοδωρίδης Ιωάννη Ηλίας – ΠΕΛΛΗΣ,
Γιουματζίδης Μελετίου Βασίλειος – ΠΕΛΛΗΣ,
Αμοιρίδης Παναγιώτη Ιωάννης – ΠΙΕΡΙΑΣ,
Παπαγεωργίου Ανδρέα Αθανάσιος – ΠΙΕΡΙΑΣ,
Μίχου Κωνσταντίνου Μαρία – ΠΙΕΡΙΑΣ,
Όθωνας Όθωνα Εμμανουήλ – ΡΕΘΥΜΝΗΣ,
Χατζή Οσμάν Ραήφ Αχμέτ – ΡΟΔΟΠΗΣ,
Πεταλωτής Στυλιανού Γεώργιος – ΡΟΔΟΠΗΣ,
Βαρδίκος Χαραλάμπους Πυθαγόρας – ΣΑΜΟΥ,
Μπόλαρης Ηλία Μάρκος – ΣΕΡΡΩΝ,
Κουτμερίδης Θεοδώρου Ευστάθιος – ΣΕΡΡΩΝ,
Τζελέπης Γεωργίου Μιχαήλ – ΣΕΡΡΩΝ,
Χάϊδος Ιωάννη Χρήστος – ΤΡΙΚΑΛΩΝ,
Μαγκούφης Ευθυμίου Χρήστος – ΤΡΙΚΑΛΩΝ,
Μερεντίτη Δημητρίου Αθανασία (Σούλα) – ΤΡΙΚΑΛΩΝ,
Τσώνης Αθανασίου Νικόλαος – ΦΘΙΩΤΙΔΑΣ,
Αντωνίου Νικολάου Αντωνία (Τόνια) – ΦΘΙΩΤΙΔΑΣ,
Μπατζελή Γεωργίου Αικατερίνη – ΦΘΙΩΤΙΔΑΣ,
Λιάνης Θεμιστοκλή Γεώργιος – ΦΛΩΡΙΝΗΣ,
Παπαθανάση Κωνσταντίνου Αφροδίτη – ΦΩΚΙΔΟΣ,
Δριβελέγκας Κωνσταντίνου Ιωάννης – ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ,
Λαφαζάνης Γεωργίου Αργύριος – ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ,
Δαμιανάκης Νικολάου Ευτύχιος – ΧΑΝΙΩΝ,
Σκουλάκης Γεωργίου Εμμανουήλ – ΧΑΝΙΩΝ,
Βαλυράκης Ιωαν. Ιωσήφ – ΧΑΝΙΩΝ,
Τσουρή Στεφάνου Ελπίδα – ΧΙΟΥ.

Αν διαφωνείς με το νομοσχέδιο, να τους θυμάσαι στις επόμενες εκλογές.

(Πηγή: Ιστοσελίδα της Βουλής. Έχει και τηλέφωνα και διευθύνσεις, αν θέλετε να τους πείτε κάτι.)

Ονειρεύομαι μία ορθόδοξη εκκλησία, που επειδή δεν έχουν οι πιστοί μουσουλμάνοι που να προσευχηθούν, να διαθέτει την εκκλησία (ως κτίριο), κάποια ελεύθερα απογεύματα, για να προσευχηθούν στον θεό τους.

Αυτό ονειρεύομαι.

Υ.Γ.: Τα σχόλια ανοιχτά ακόμα και αν θέλετε να ρίξετε χολή στα όνειρά μου.

Ότι μιλάω, δεν θα έπρεπε να έχει αντίρρηση κανείς.

Ούτε ότι, μέχρι τώρα τουλάχιστον, είμαι συνεπής και ειλικρινής στον λόγο μου.

Ότι έχω να πω, το λέω. Δεν έχω ούτε κομματικούς προσδιορισμούς να με ελέγχουν, ούτε φιλαράκια να ικανοποιήσω, ούτε αναγνώστες να χαϊδέψω.

~

Πριν καναδύο χρόνια, ο Καραμανλής, πρωθυπουργός τότε, αποφάσισε να κάνει την πιο επικίνδυνη κίνηση επικοινωνιακά που είχε ονειρευτεί ποτέ:

Αποφάσισε να ρωτήσει, απ’ ευθείας, τον κόσμο.

Όσοι είχαν υπολογιστή, ένα θα έλεγε κανείς νέο, ανεξάρτητο και σχετικά μορφωμένο μέρος της ελληνικής κοινωνίας δηλαδή, είχε δικαίωμα να του καταθέσει μία ή και περισσότερες ερωτήσεις.

Απ’ ευθείας. Μεσάζοντες θα υπήρχαν, φυσικά, αλλά οι ερωτήσεις θα ήταν εμφανείς σε όλους. Ότι σκεφτόταν ο κόσμος αυτός για την κυβέρνηση Καραμανλή, θα γινόταν Λόγος, αίτημα σε μία ανοιχτή συνέντευξη.

Οι ερωτήσεις που τέθηκαν στον πρωθυπουργό, τελικά, μετά την επιλογή, θα τις χαρακτήριζε κάποιος μέτριες. Τις δε απαντήσεις θα τις έλεγε φτωχές.

Αλλά το σημαντικό δεν ήταν ούτε η επιλογή των ερωτήσεων, ούτε οι απαντήσεις που δόθηκαν τελικά.

Το σημαντικό ήταν οι ερωτήσεις.

Το σημαντικό κατ’ εμέ, ήταν που ο κόσμος είχε δικαίωμα να μιλήσει σε ένα μέσο ανοιχτό και ζωντανό, να κριθεί για την σκέψη του, να δημιουργήσει μία άλλη ερώτηση, ίσως μία σκέψη, μία διαδικασία.

Το σημαντικό, ήταν η συμμετοχή.

Τα τότε μέσα, ΤΡΟΜΑΞΑΝ από την συμμετοχή. Το λέω και το πιστεύω ακράδαντα, τα τότε μέσα τρομοκρατήθηκαν. Οι εφημερίδες, τα κανάλια, τα ραδιόφωνα αν παρουσίαζαν το γεγονός όπως είχε, αν έθεταν τις ερωτήσεις που έθεσε ο κόσμος, ΕΙΔΙΚΑ αυτές που δεν απαντήθηκαν ποτέ, θα προκαλούσαν αναταραχή.

Θα ακουγόντουσαν πράγματα που ήταν στο μυαλό πολλών, αλλά σε κανένα επίσημο στόμα ενημέρωσης.

Οπότε, άνοιξαν το σεντούκι των ερωτήσεων, βρήκαν αυτές που χρησιμοποίησαν την διαδικασία για να την γελοιοποιήσουν, και την παρουσίασαν έτσι. Γελοία και φθηνή.

Αρνήθηκα να παίξω εκείνο το παιχνίδι. Πήρα ξανά ΟΛΕΣ τις ερωτήσεις, μία προς μία, και ξεχώρισα αυτές που άξιζαν να ακουστούν. Τις εμφάνισα στο site πιστεύοντας ότι η απόδοση του γεγονότος αυτού καθ’ εαυτού ήταν διαστρεβλωμένη για άλλη μία φορά, και ότι κανείς δεν δικαιούτω να λέει για λογαριασμό μου ότι ήταν μία γελοία και φθηνή διαδικασία:

Ενα πλειοψηφικό ποσοστό ερωτήσεων ήταν όσο σοβαρό άξιζε σε μία τέτοια διαδικασία, και όσο αξιοπρεπές άξιζε σε τέτοιους, σκεπτόμενους πολίτες.

Θέση μου, και κρίθηκα γι’ αυτήν, παρουσιάζοντας τα επιχειρήματά μου. Διακόσια τριάντα τρία επιχειρήματα για την ακρίβεια.

~

Μόλις προχθές, ο τωρινός πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου αποφάσισε να κάνει το ίδιο περίπου πράγμα. Ερωτήσεις από το διαδίκτυο, ξεσκαρτάρισμα, απαντήσεις σε ελάχιστες από αυτές.

Τεράστια θεωρώ η συμμετοχή για άλλη μία φορά. Πάνω από 2.500 οι ερωτήσεις (συμπεριλαμβανομένων και των RT, των επαναλήψεων δηλαδή) σε μία διαδικασία που κράτησε κάτι περισσότερο από δύο ημέρες.

Πάλι τέθηκαν, παλι ξεχώρισαν, πάλι δεν απαντήθηκαν.

Και για άλλη μία φορά, τα μέσα παρουσίασαν την διαδικασία ως φαιδρή και γελοία, κρατώντας μόνο πέντε-δέκα χαβαλεδιάρικα μηνύματα. Λογικό, ο Νίκολα Τόντι δεν κάθεται καλά με την διαφήμιση Vodafone στο διπλανό κουτί.

Με την ίδια θέση, με το ίδιο πάθος, αυτό που λέει ότι οι σοβαρές ερωτήσεις πρέπει να ακουστούν με σοβαρότητα, και να πιέσουμε προς την απάντησή τους, μάζεψα πάλι όλες τις ερωτήσεις και μία-μία τις ξεχώρησα για δω πόσες τελικά ήταν οι αξιόλογες, και πόσες χαβαλε.

Τετρακόσιες αξιόλογες ερωτήσεις βρήκα.

Θέλω λίγο να κάτσετε σ’ αυτό το νούμερο και την σημασία του. Τετρακόσιες αξιόλογες ερωτήσεις, και μέσα όπως αυτό (δείτε και εδώ, από το ίδιο μέσο – για να το εμπεδώσουμε), και αυτό, ξεχώρισαν τον χαβαλέ και το γελοίο.

Αυτό, εμένα, με κάνει σκεπτικό.

~

Θεωρώ ότι υπάρχει μία προσπάθεια να αναδειχθεί η μη-συμμετοχή, να πει στον επόμενο νέο που θα σκεφτεί ότι έχει μία ερώτηση, μία σκέψη, μία πρόταση να μην εμπιστευτεί ένα μέσο που χαβαλεδιάζει. Λογικό να μην το κάνει, αν ήταν μόνο αυτό. Αλλά, δυστυχώς γι’ αυτούς, και ευτυχώς για μάς, το μέσο είναι ανοιχτό, και αν κάποιος ασχοληθεί ελαχίστως σοβαρά, θα ανακαλύψει την αλήθεια:

Κοντά στις μισές, ή και περισσότερες ερωτήσεις, ήταν σοβαρές και αξιόλογες.

Κοντά στις μισές, ή και περισσότερες ερωτήσεις, είτε δεν έχουν ακουστεί ποτέ, είτε δεν έχουν απαντηθεί ποτέ.

Σκεφθείτε το λίγο: Οι πολίτες θυμούνται γεγονότα, όπως ο φοιτητής με τις πυτζάμες, γνωρίζουν γεγονότα, όπως η κατάσταση στα πανεπιστήμια, προβλέπουν γεγονότα, όπως η μαζική μετανάστευση νέων.

Αυτά τα γεγονότα, κάνουν την εξουσία να αισθάνεται άβολα. Πρέπει να απαντήσει, αν ερωτηθεί αρκετά, για την θολή θέση της στον πλου πλοίων με ελληνική σημαία στην μεσόγειο και την μη στήριξη τους. Πρέπει να απαντήσει στο αν θεωρείται επιτυχία η δολοφονία του Τόντι. Πρέπει να απαντήσει στο αν έχει σκοπό να πράξει κάτι για το πρεζόνι που τρυπιέται στον κακόφημο δρόμο της Αθήνας.

Αρκεί να ερωτηθεί αρκετά.

Για να μην ερωτηθεί ποτέ αρκετά, έχει πληρώσει/εκβιάσει/αναθρέψει τα μέσα έτσι, ώστε οι ερωτήσεις να είναι εγκεκριμένες, γνωστές από πριν, μελετημένες.

Η εξουσία λοιπόν, εφόσον δεν απαντά, διότι και τις δύο φορές δεν απάντησε ούτε γι’ αστείο στα σοβαρά ερωτήματα, θα κάνει ότι μπορεί για να μην υπάρχουν ερωτήματα. Να αποτρέψει τον κόσμο από το να ρωτά.

~

Ε, και τι έγινε; ρωτούσε στο σχόλιό του ο (δικαίως) απογοητευμένος socialfail.gr. Και που τα γράψαμε;

Παραθέτω την απάντησή μου στο και που τα γράψαμε.

@socialfail.gr “και που τα γράψαμε”;

Σκέψου μία χώρα που η ενημέρωσή σου, η εικόνα για το τι πάει στραβά και τι όχι, ποιος έχει θέσεις και λύσεις και ποιος πετάει μπαρούφες απλώς για να βγει (στην καλύτερη, για να βγει και να εκμεταλλευτεί την θέση του εις βάρος σου στην χειρότερη), φιλτράρεται από αυτό που λέμε Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας, με ότι κανόνες, κόστος, ηθική μπορεί να έχει αυτό.

Σκέψου αυτά τα μέσα μετά, με τις όποιες δοσοληψίες (στην καλύτερη των περιπτώσεων αναφέρομαι στις νόμιμες κρατικές διαφημίσεις, στην χειρότερη σε ιδιοκτήτες που είναι ταυτόχρονα και εργολάβοι, ή ακόμα χειρότερα σε ιδιοκτήτες μιζαδόρους) αυτά τα μέσα λοιπόν, να λένε την γνώμη τους καμουφλάροντάς την με το “η γνώμη του κόσμου”.

Πρόσεξε: η γνώμη του κόσμου. Και επειδή δεν υπάρχει αντίλογος, μία ψυχοτροπιασμένη κοινωνία, που δεν μπορεί να δει μπροστά της από τα βυζιά του bogBrother ή το κούρεμα του Σάκη, ή τον Νταλούκα και τον Ρεχάγκελ, ή το καινούριο iphone, ή την καινούργια εξάτμιση, αυτή η κοινωνία πιστεύει ότι πράγματι, αυτή είναι η γνώμη της, και δεν αντιδρά με την διαστρέβλωση.

Και σκέψου λοιπόν αυτήν την κοινωνία, που κάποιος ρωτά για τον Τόντι, για τις σπουδές και την ισονομία, για την κατάσταση στην εξωτερική πολιτική και την οικονομία, να φιλτράρεται αυτό, και να γίνεται “2 ερωτήσεις απο το facebook και μία από το twitter”.

Και οι απαντήσεις, αν μου επιτρέπεις, πλην ελαχίστων περιπτώσεων, να είναι όλες case study “άλλα σε ρωτάω, άλλα μου απαντάς”, ή, ακόμα χειρότερα, “τι καλά που θα ήταν να ήμασταν εμείς κυβέρνηση, έχουμε τρομερά σχέδια στο μυαλό μας”.

Σε όλα αυτά, σε πείσμα όλων αυτών, καμιά εκατοστή νοματαίοι δεν περιμένουν ούτε τα κανάλια, ούτε τις εφημερίδες, ούτε τους δημοσιογράφους να πουν για λογαριασμό τους τι σκέφτονται. Σκέφτονται οι ίδιοι, και έχουν τον χώρο και τον τρόπο, και το θάρρος να τα υποβάλλουν επώνυμα.

Με έναν τρόπο ώστε η ενημέρωση να επανέλθει, έστω για λίγο, έστω έτσι, στα φυσιολογικά για την εποχή επίπεδα. Και η φωνή αυτών των ελαχίστων, να δυναμώσει από το δίκιο τους, την ουσία τους, και την ειλικρίνειά τους.

Σε μία εποχή που μιλάνε άλλοι για λογαριασμό τους λες και είναι ηλίθιοι, αποδεικνύουν ότι και μυαλό έχουν, και λογική, και μνήμη.

Γιατί πιστεύουν, πιστεύουμε, ότι αν κάνεις την σωστή ερώτηση, αν μιλήσεις με αυτοσεβασμό και αξιοπρέπεια, θα αναγκάσεις τον άλλον να σε παραδεχθεί με σεβασμό και αξιοπρέπεια.

Γι’ αυτό τα γράψαμε.

«Αν μιλήσεις με αυτοσεβασμό και αξιοπρέπεια, θα αναγκάσεις τον άλλον να σε παραδεχθεί με σεβασμό και αξιοπρέπεια»

Και εγώ βάλθηκα να αποδείξω ότι ο κόσμος μιλά, με αυτοσεβασμό και αξιοπρέπεια.

~

Λίγες ημέρες μετά, τώρα που γράφω τούτο το άρθρο, μόλις έκλεισαν οι κάλπες.

Η μεγαλύτερη αποχή που είδαν ποτέ οι κάλπες, αυτό διαφαίνεται.

Ο εκνευρισμός μου μεγάλος. Γιατί προσπαθώ να αποδείξω ότι έχουμε αυτοσεβασμό και αξιοπρέπεια, και, ταλαιπωρημένοι οι πολίτες από την εικόνα των μέσων, που εμφανίζουν την διαδικασία ως «τελειωμένη», «αδύνατο να αλλάξει», «όλοι βρώμικοι και λαμόγια», «οι υπόλοιποι άχρηστοι/ανθέλληνες/ναζί/βολευτές» σταματούν να ρωτούν.

Σταματούν να ρωτούν «τι θα κάνεις για τον Δήμο» γιατί ξέρουν ότι είτε δεν θα κάνει τίποτα, είτε, έτσι και αλλιώς, θα τους πει ψέματα. Είτε, και αυτό είναι νομίζω και το χειρότερο σενάριο, δεν θα τους πει τίποτα. Και αφού φτάνουν ως εκεί, τα παρατάνε, απέχουν, αδιαφορούν.

Και ο κάθε Κακλαμάνης, ο κάθε Ψωμιάδης, το κάθε κανάλι που τους φιλοξενεί με το αζημίωτο σε κάθε ευκαιρία, τρίβει τα χέρια του.

Γιατί πλέον, αυτός που δεν ψήφισε καν, δεν έχει δικαίωμα να ερωτά. Έχασε το δικαίωμα να θέτει ερωτήματα.

Κέρδισαν.

Όσο δεν ρωτάς, όσο δεν συμμετέχεις, κερδίζουν.

Είναι ΑΝΑΓΚΗ για το κανάλι να δείξει τον Κακλαμάνη ζορρό. Είναι ανάγκη να πει ο βουλευτής τα πήρε, ή ο δημοτικός σύμβουλος, είναι, για φαντάσου, καθίκι τελικά.

Γιατί σιχαίνεσαι, και δεν μπαίνεις στον κόπο να αλλάξεις τίποτα. Λες «εγώ δεν θέλω να συμμετέχω σ’ αυτό το γελοίο, σιχαμερό συνοθύλευμα εξουσίας» και απέχεις.

Εγω πασχίζω, χώνοντας τα χέρια μου στα σκατά του χαβαλέ, για να διαλέξω την ερώτηση που είναι ειλικρινής και σοβαρή, πασχίζω να βρω στα ψηφοδέλτια κάποιον που αξίζει την προσοχή και την ψήφο μου, και συ σιχαίνεσαι και λες αστο.

Δεν διαφέρουμε: Για τέσσερα χρόνια θα βρίζουμε μαζί τις λάθος αποφάσεις, θα διαβλέπουμε συμφέροντα και ευθύνες, θα τονίζουμε λάθος τακτικές. Για τέσσερα χρόνια, στην ασφάλεια του twitter και του post και του comment μας θα ουρλιάζουμε για το στραβό και το άδικο, θα ψηφίζουμε ο ένας τον άλλο με like και +1, θα διαβάζουμε και θα οργανώνουμε την αντίδρασή μας.

Μόνο που όταν τελικά μπουν στον κόπο να μας ρωτήσουν, εγώ θα ρωτήσω και εσύ θα είσαι σιωπηλός.

Είτε γιατί σιχάθηκες, είτε γιατί βαρέθηκες, είτε γιατί ονειρεύεσαι ένα καλύτερο μέλλον, θα μείνεις σιωπηλός.

Αλλά το σύστημα που σιχαίνεσαι αντέχει την σιωπή σου μια χαρά φίλε μου. Τις ερωτήσεις φοβάται.

Υ.Γ.: Θυμήσου τι άλλο κάνει, πετυχημένα, η σιωπή σου.

Πεινάς.

Ή, φοβάσαι ότι θα πεινάσεις.

Φοβάσαι το μέλλον. Φοβάσαι αυτά που θα φέρει, αυτά που θα πρέπει να αλλάξεις, αυτά που έρχονται.

Φοβάσαι να το αλλάξεις προς το καλύτερο. Γιατί ακόμα και αυτό απαιτεί θυσίες, κυρίως απο σένα.

Οπότε;

Οπότε, θυμώνεις.

Γιατί να αλλάξεις; δεν έκανες τίποτα κακό. Εσύ δεν φταις. Τι φταις εσύ;

Ο άλλος φταίει. Ο δίπλα. Αυτός, μάλιστα. Αυτός να αλλάξει, αυτός να πληρώσει. Φταίει κύριε. Όχι εγω: αυτός.

Δεν μπορείς να τον κοιτάξεις στα μάτια, όχι αν έχεις καρδιά και ψυχή. Είναι πιο εύκολο αν από άνθρωπος γίνει «κάτι».

Ετσι μάλιστα. Ο μετανάστης, ή ο γύφτος, ή ο φτωχός. Τρώει το φαι μου, είναι τεμπέλης, είναι βρωμιάρης.

Τώρα, μάλιστα. Καλύτερα. Για να μην χρειάζεται να τον κοιτάς στα μάτια, δεν θα πεις «ο μετανάστης», θα πεις «οι μετανάστες». Το «όλοι» δεν έχει μάτια να σε κοιτάξουν. Ο ένας έχει, οι όλοι όχι. Εννιά στις δέκα θα μάθεις να λες όλοι με τέτοια ευκολία που θα ξεχάσεις τον ένα. Είναι πιο εύκολο: Θα λες «όλοι οι μετανάστες μας οδήγησαν εδώ» και θα ξεχνάς ότι θα μπορούσες, ή ήσουν και εσύ κάποτε, ένας από αυτούς. Θα λες «όλοι οι φτωχοί», «όλοι οι ναρκομανείς», «όλοι οι άστεγοι», όλοι «αυτοί» μας οδήγησαν εδώ, και θα ξεχνάς ότι μπορεί να γίνεις και εσύ μια μέρα ένας από αυτούς. Ότι αν γεννιόσουν λίγα χιλιόμετρα πιο εδώ ή λίγα μέτρα πιο ‘κει, θα ήσουν κι εσύ ένας τέτοιος.

Πολύ πιο εύκολο. Όλοι αυτοί, και εσύ. Τώρα, να βρούμε μία λύση. Ναι, πολυ καλή ιδέα – αλλά όχι πριν οι άλλοι, όλοι αυτοί γίνουν εντελώς εχθροί.

Γιατί ξέρεις ότι δεν είναι. Ξέρεις ότι τους έκανες για να έχεις κάποιον να κατηγορήσεις. Αλλά αν μαζευτείτε πολλοί δεν θα φταις εσύ, θα φταίτε όλοι εσείς, όλοι, είπαμε – οι όλοι δεν έχουν μάτια.

Οι όλοι δεν έχουν καρδιά.

Γκρινιάζεις λοιπόν. Οι όλοι αυτό αυτό, οι όλοι αυτοί εκείνο, οι όλοι αυτοί το άλλο.

Οι όλοι κομμουνιστές, οι όλοι γύφτοι, οι όλοι πούστηδες.

Σιγά σιγά έρχονται και άλλοι. Μαζεύστε. Μοιράζεστε την ντροπή και αυτοί οι όλοι εκείνοι έχουν εξολοκλήρου ο καθένας τους την ευθύνη. Ενας να κλέψει, κλέβουν όλοι. Ένας να βιάσει, βιάζουν όλοι. Ενας να αλητεύσει, αλητεύουν όλοι.

Είναι πιο εύκολο. Μισείς τώρα. Το πίστεψες βαθιά, δεν υπάρχει ντροπή, υπάρχει μόνο οι όλοι τους και οι όλοι μας, και η αδικία που νιώθουμε εμείς, γιατί αυτοί τα έχουν όλα, και μας κλέβουν, και μας βιάζουν, και μας μισούν – ω πόσο μας μισούν.

Θέλουν να μας εξαφανίσουν.

Γιατί είναι όλοι αυτοί και όλοι εμείς και εμείς είμαστε οι καλοί, σωστά; αυτοί είναι μηδενικά, έναν να δεις είναι μηδενικό, τίποτα, το κεφάλι σκύβει, να τους σκοτώνεις πρέπει, όσο είναι μικρά.

Οι όλοι τους.

Εγινε τελείως εύκολο τώρα. Τώρα το λες και χαμογελάς. Στο λεωφορείο ακούς μόνο ξένους, οι γύφτοι είναι όλοι βρώμικοι, οι αδελφές είναι όλες σιχαμένες, θέλουν να μας κάνουν σαν τα μούτρα τους. Κινδυνεύουμε! Να αμυνθούμε! Τώρα στο λένε και οι άλλοι. Αυτοί που πότισες. Ξαναγυρίζει σε σένα, αλλά τώρα το ακούς από άλλους, αλήθεια θα είναι, αφού το λένε όλοι, εμείς όλοι, το λέμε, αλήθεια θα είναι.

Τώρα έγινε τελείως εύκολο. Θέλεις να πάρεις μία πέτρα, τους μισείς, αυτοί σε έκαναν έτσι, δεν θέλεις πια να φοβάσαι, θέλεις να εκδικηθείς που φοβάσαι, θέλεις να τους λιώσεις, μπορείς κιόλας, είσαστε πολλοί, είσαστε ένα, με κοινό σκοπό, να τους λιώσετε τους όλους, να τους λιώσεις τους όλους.

Ούτε εσύ έχεις μάτια πια, ούτε και αυτοί.

Έπιασες μια πέτρα. Δεν φοβάσαι πια. Μισείς μόνο.

Εύκολο.

Πολλές φορές στο παρελθόν, σε δύσκολες στιγμές, τα αφεντικά έλεγαν «σκεφθείτε λίγο την επιχείρηση». Ή οι πολιτικοί έλεγαν «σκεφθείτε λίγο την ελλάδα».

«Πρέπει να διώξουμε κόσμο«, έλεγε το αφεντικό. «Δηλαδή, σκέψου το λίγο και εσύ: αφού δεν έχουμε δουλειές. Δεν βγαίνουμε. Τι άλλο να κάνω;»

«Πρέπει να σου πάρουμε σε φόρους«, έλεγε η κυβέρνηση. «Σκέψου το λίγο και εσύ: αφού δεν έχουμε έσοδα. Τι άλλο να γίνει;»

«Σκέψου το λίγο και σύ. Μπες λιγάκι στην θέση μου.»

Περιέργως, άργησε πολύ να μου έρθει η ερώτηση: Μπαίνουν εκείνοι στην δική μας;

Θέλω να πω, υποψιάζεται κανείς οτι το αφεντικό του ξυπνά το πρώϊ και λέει «πω ρε φίλε, τι να κάνει αυτός ο Μήτσος, έχει να πληρώσει το νοίκι;» Ξυπνάει ο υπουργός των οικονομικών και λέει «ρε συ, η Μαρία έχει να πάει το παιδί στον γιατρό – έχει τα χρήματα;»

Μόλις όμως σκουρύνουν λίγο τα πράγματα, σφίξουν λίγο οι κώλοι, ξαφνικά αρχίζουν τα «σκέψου μας και εσύ λίγο».

«Σκέψου λιγο την ελλάδα ρε φιλαράκι. Σκέψου λίγο τα προβλήματα, την οικονομία, τους μετανάστες, έλα στην θέση μας, τι να κάνουμε;»

«Αφού έτσι είναι τα πράγματα, τι να κάνουμε;»

Η ευθύνη, τεχνηέντως, περνάει σε εσένα.

Δεν σε καλούν να σκεφτείς «ποιος φταίει που φτάσαμε μέχρι εδώ; μπας και το αφεντικό με τις λιμουζίνες και τα πολυέξοδα ταξίδια του; μπας και ο πολιτικός με τις λαμογιές και τα δωράκια; Μήπως ο διευθυντής της ΔΕΚΟ που έκανε περιττά, άχρηστα έξοδα;» αλλά «αφού φτάσαμε που φτάσαμε εδώ, τι άλλο να γίνει;»

Δεν καταλαβαίνεις; Σκέψου το λίγο.

Σκέψου ότι δεν έχει άλλες επιλογές. Εδώ που φτάσαμε θα σε απολύσει, θα σε χρεώσει παραπάνω στην φορολογία, θα σου στερήσει ήδη πληρωμένα συνταξιοδοτικά σου δικαιώματα, θα σου παρέχει λιγότερα προνόμια υγείας από αυτά που δικαιούσαι, θα σε εκβιάσει να δουλέψεις για λιγότερα, περισσότερες ώρες, θα σου στερήσει την ασφάλεια, την ελπίδα, το μέλλον.

Σκέψου το λίγο.

Και αν αρνηθείς; Και αν αντιδράσεις; Μα, σκέψου το λίγο. Είναι αναγκασμένος να σε απειλήσει, να σε χτυπήσει με τα ΜΑΤ, να σε ψεκάσει με χημικά, να σε διαπομπεύσει, να σε μειώσει, να σε πληγώσει. Δεν μπορεί να κάνει αλλιώς, δεν το καταλαβαίνεις; Εδώ που φτάσαμε, δεν γίνεται αλλιώς. Θα κάνεις μεγαλύτερη ζημιά αν αντιδράσεις. Στους τουρίστες, στην αγορά, στην οικονομία όλων μας. Δεν γίνεται αλλιώς.

Κάνε αυτό που πρέπει. Δέξου το.

Δεν καταλαβαίνεις; Τίποτα δεν καταλαβαίνεις πια;

Σκέψου το λίγο.

.
Photo via Davide Restivo, on Flickr

Ήταν ένα μικρό καράβι, ήταν ένα μικρό καράβι…

Φανταστείτε ένα καράβι. Όχι όπως τα τωρινά – βαλτέ στο μυαλό σας ένα καράβι παλιό, σαν εκείνα τα πειρατικά, με κουπιά και καταστρώματα.

Έχει έναν καπετάνιο, καμιά δεκαριά αξιωματικούς -άλλος υπεύθυνος για την ρότα, άλλος για την πρόβλεψη του καιρού, άλλος για την αποθήκη και την σίτιση, άλλος για το νερό.

Όλοι, διαλεγμένοι από τον καπετάνιο.

Και, τέλος, το καράβι μας έχει ναύτες. Εκατό ναύτες που η δουλειά τους είναι, ας πούμε, να τραβάνε κουπί.

Οι ναύτες έχουν και αυτοί ειδικότητες. Άλλοι είναι έμπειροι και άλλοι όχι, άλλοι είναι δεξιόχειρες και άλλοι αριστερόχειρες, άλλοι έχουν δύναμη και άλλοι αντοχή.

Όλοι διαλεγμένοι από τους αξιωματικούς.

Κι έκανε ένα μακρύ ταξίδι, κι έκανε ένα μικρό ταξίδι…

Η αποστολή του καραβιού είναι να μεταφέρει εμπόρευμα, από το ένα λιμάνι στο άλλο. Μεταξύ των λιμανιών όμως, που τελειώνει η κάθε αποστολή, η απόσταση είναι μεγάλη και η πρόβλεψη για τις ανάγκες του ταξιδιού είναι κρίσιμη.

Και σε πεντέξι εβδομάδες, και σε πεντέξι εβδομάδες…

Στην ιστορία μας το καράβι είναι στην μέση μιας διαδρομής. Ο καπετάνιος βγαίνει και κάνει την εξής ανακοίνωση:

«Το καράβι έχει πάρει λάθος ρότα. Θα αργήσουμε να φτάσουμε στο λιμάνι – και αν. Αν συνεχίσουμε να μοιράζουμε μερίδες τροφής και νερού με τον ίδιο ρυθμό, θα πεθάνουμε τις πείνας. Δεν θα φτάσουμε ποτέ στον προορισμό μας.

Το πρόβλημα μας είναι οι μερίδες. Για αυτό, θα πετάξουμε μερικούς ναύτες στην θάλασσα, ας πούμε τους μίσους. Έτσι, μείον μια μερίδα για κάθε έναν από αυτούς, όσοι μείνουν, θα αντέξουν μέχρι το λιμάνι.»

Οι ναύτες είναι ανάστατοι. Ποιον θα πετάξουν στην θάλασσα; Είναι σαφές, το είπε ο καπετάνιος: αλλιώς δεν θα φτάσει κανείς.

Χαθήκαν ο – ο – όλες οι τροφές, χαθήκαν ο – ο – όλες οι τροφές..

Θα αναρωτηθεί όμως κάποιος:

Γιατί;

Γιατί να πετάξουμε πενήντα ναύτες; Αν ο κάθε ναύτης παίρνει μια μερίδα, ο κάθε αξιωματικός παίρνει δέκα ημερησίως. Ο καπετάνιος παίρνει πενήντα. Γιατί, αντί να πετάξουμε πενήντα ναύτες στην θάλασσα, δεν διώχνουμε καλυτέρα πέντε αξιωματικούς;

Μα οι αξιωματικοί είναι χρήσιμοι, λέει ο καπετάνιος. Είναι εκπαιδευμένοι. Δεν μπορούμε να διώξουμε αξιωματικούς!

Μα γιατί; Κάπως έγινε και φτάσαμε ως εδώ. Δεν φταίμε εμείς, όσο κουπί μας είπατε, κάναμε. Όσους είπατε να δουλέψουν δούλεψαν. Οι αξιωματικοί δεν ήταν υπεύθυνοι για την ρότα; Οι αξιωματικοί δεν ήταν υπεύθυνοι για τον προγραμματισμό της σίτισης; Και λάθος να μην έγινε, και απλώς να πέσαμε σε κακό καιρό, δεν είχατε υπευθύνους που η μονή τους ευθύνη ήταν να κοιτάνε τον καιρό; Δεν τραβούσανε κουπί ακριβώς επειδή δουλειά τους ήταν αυτή, να κοιτάνε τον καιρό. Έτρωγαν καλύτερα, γιατί οι ευθύνες τους ήταν αυξημένες.

Ναι, λέει ο καπετάνιος. Αλλά και εσείς, δεν τραβάτε κουπί. Να, κοιτάξτε; Είναι δέκα που δεν δουλεύουν. Έχουν αράξει και τρώνε τσάμπα τις μερίδες. Εσείς φταίτε λοιπόν. Δεν κάνατε το καλύτερο δυνατόν. Δεν μας σώσατε όταν έπρεπε.

Μα γιατί καπετάνιε; Αντιγυρίζουν οι ναυτικοί. Έχεις έναν αξιωματικό που ήταν υπεύθυνος για τους ναύτες. Γιατί δεν ζητάς από αυτόν ευθύνες; Άλλωστε, αυτούς που κάθονται ποιος τους είπε, σε καιρούς που φαινόταν ότι θα φτάναμε ακόμα και νωρίτερα, «εσείς αράξτε»;

Μήπως αυτοί οι δέκα κάθονται επειδή είναι αδέλφια σας, παιδιά σας, ανίψια σας; Αν είχαν την άδειά σας, δεν έχετε την ευθύνη τους; Δεν έχετε την ευθύνη που όλοι μας δεν θα φτάσουμε εκεί;

Και αν κόψετε πενήντα από εμάς, πως πιστεύετε ότι θα φτάσουμε; Με τα μισά χέρια, πως θα πιάσουμε λιμάνι; Αν δεν φύγουν οι αξιωματικοί, γιατί περιμένεις ότι δεν θα ξαναγίνουν τα ίδια λάθη; Γιατί περιμένεις ότι ο αξιωματικός θα δει αυτήν την φορά την φουρτούνα να έρχεται, ότι ο άλλος θα υπολογίσει σωστά τις μερίδες, ότι ο τρίτος θα κάνει καλό κουμάντο στους άντρες του;

Τι αλλάζει σ’ αυτούς αν φύγουν πενήντα δικοί μας; Θα σταματήσουν οι αξιωματικοί σου να παίρνουν δέκα μερίδες ημερησίως; Θα σταματήσεις εσύ να παίρνεις πενήντα;

Άλλωστε, είναι προφανές ότι κανείς δεν μπορεί να φάει δέκα μερίδες ημερησίως – πόσο μάλλον πενήντα. Τρώτε μία, δύο οι καλοζωισμένοι, και τις άλλες τις φυλάτε. Υπάρχουν φυλαγμένες, για όταν πεινάσετε, για τις δύσκολες μέρες. Αυτές, δεν ήρθαν; Αυτές, τις φυλαγμένες, δεν μπορούμε να τις αξιοποιήσουμε για να σωθούν οι πενήντα άνθρωποι; Αν όχι απ’ όλους τους αξιωματικούς, τουλάχιστον από αυτούς που ευθύνονται τόσο καιρό για την κακή διαδρομή, για τον κακό προγραμματισμό, για την κατάσταση που είμαστε τώρα.

Πως αποφασίσατε να πνίξετε τους μισούς ναύτες; Όλοι άνθρωποι δεν είμαστε; Γιατί παίζει ρόλο που κάθεσαι στο κατάστρωμα; Δεν είναι πιο σημαντικό να φάει ένας άνθρωπος (ότι και να ‘ναι, ναύτης, αξιωματικός ή καπετάνιος) από το να φάει καλά ένας λόγω του ρόλου του; Οι αξιωματικοί και οι καπετάνιοι, δεν είναι πάνω απ’ όλα άνθρωποι; Δεν είναι και αυτοί ναύτες του ίδιου καραβιού;

Και τότε ρίξανε τον κλήρο, και τότε ρίξανε τον κλήρο, να δούνε ποιος ποιος ποιος θα φαγωθεί…

[photo via flickr and Kevin Cole]

Κατ’ αρχάς, σου εύχομαι καλή επιτυχία – με την προϋπόθεση να κοιμάσαι το βράδυ πριν τις εκλογές και να αναρωτιέσαι πως θα γίνεις καλύτερος για τον τόπο σου, όχι για το κόμμα, τους φίλους, το αφεντικό, τον μηντιάρχη, το λαμόγιο.

Έκατσα και έφτιαξα μία λίστα πραγμάτων που, αν κρίνω από το παρελθόν, δεν θα σου πει κανείς – αλλά που, πίστεψέ με, θα σου φανεί ΠΟΛΥ-ΠΟΛΥ χρήσιμη.

Τύπωσέ το, και κουβάλα το χαρτί μαζί σου. Κάθε βράδυ κοίτα το, και πες «ακολούθησα κατά γράμμα όσα λέει;» Αν όχι, να ξέρεις ότι χάνω εγώ. Και αν χάσω εγώ, ο ψηφοφόρος σου, να είσαι σίγουρος ότι χάνεις και εσύ.

Σημείωσε λοιπόν τα εξής:

1. Το ζητούμενο δεν είναι να είσαι ο λιγότερο κακός. Το ζητούμενο είναι να είσαι ο περισσότερο καλός. Δεν θα κερδίσεις τίποτα αν ξεφτιλίσεις τον αντίπαλό σου. Κανείς δεν γουστάρει τελικά έναν γκρινιάρη που πλακώνεται με όλους τους γύρω του – για να φανεί αυτός καλός.
2. Εχε λύσεις. Άκου τα προβλήματα του τόπου, και πες «Θα κάνουμε ΑΥΤΟ». Θα κάνουμε αυτό, παρεπιπτόντως στο λέω, δεν σημαίνει «θα διορθώσουμε το πρόβλημα», αλλά «θα διορθώσουμε το πρόβλημα ΜΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ». Αν ο τρόπος συναντά αντιδράσεις, μάζεψε τις δύο πλευρές στο γραφείο σου.
3. Αν δεν ξέρεις το θέμα, πες «Δεν γνωρίζω το πρόβλημα». Το εκτιμά ο ψηφοφόρος αυτό. Πες του «υπόσχομαι να το κοιτάξω μέχρι την τάδε ημερομηνία» και τήρησε τις υποσχέσεις σου. Κράτα το τηλέφωνο αυτού που σε ρώτησε, και ενημέρωσέ τον για τις θέσεις σου – ακόμα και αν διαφωνείτε.
4. Άκου. Ο κόσμος δεν ξέρει μόνο το πρόβλημα, ξέρει και την λύση πολλές φορές. Απλώς δεν ταιριάζει η δική μου λύση με την λύση του διπλανού μου. Άκου τις λύσεις, όσες περισσότερες μπορείς, και σχημάτησε μία ξεκάθαρη θέση. Κοινοποίησέ την.
5. Φτιάξε site. Βρες έναν άνθρωπο που πιστεύει σε σένα, και ανάθεσέ του να συμπληρώνει τον δικτυακό σου τόπο. Ως επισκέπτης θέλω να μάθω α) τα προβλήματα που έχεις εντοπίσει, β) τις θέσεις σου, γ) που θα σε βρω αν θέλω να σε γνωρίσω από κοντά, δ) πως θα επικοινωνήσω μαζί σου.
6. Μην διανοηθείς να μην απαντήσεις σε οποιονδήποτε σε ρωτά οτιδήποτε.
7. Πρόσεξέ με λίγο εδώ, γιατί έχει σημασία: Μην σπαμάρεις. Σπαμ είναι κάθε επικοινωνία που κάνεις προς κάποιον που δεν στην έχει αρχικά ζητήσει. Με την σειρά λάθους (μεγαλύτερο προς μικρότερο) είναι: να τον πάρει συνεργάτης σου τηλέφωνο, να στείλεις μαζικά sms, να στείλεις μαζικά email, να στείλεις μαζικά φυλλάδια. Είναι εύκολο, φθηνό, και φτάνει σε πολλούς θα μου πεις. Είναι ένας εύκολος, φθηνός, και πολύ πετυχημένος τρόπος να ξεφτιλιστείς θα σου πω εγώ. Αν δεν με πιστεύεις, δοκίμασε να πάρεις τηλέφωνο ΕΣΥ κάποιον άγνωστο μεσημαριάτικα. Θα σε πείσουν τα γαμοσταυρίδια.
8. Θα σου πρότεινα να μην διαφημιστείς ΟΥΤΕ σε μη εξουσιοδοτημένους χώρους υπαίθριας διαφήμησης, ούτε καν σε εξουσιοδοτημένους που μπορεί να στερήσουν μία ζωή. Δεν έχει πλάκα η αφίσσα σου με το αίμα ενός οδηγού μηχανής επάνω. Δεν περνάει το σωστό μήνυμα. Για περισσότερα, ρώτα τον @andriotakis (http://andriotakis.wordpress.com/).
9. Πρόσεξε την συμπεριφορά σου στις κοινωνικές σου εκδηλώσεις. Αν πας σε συνεστιάσεις κάθε τύπου, μην αργήσεις. Αν αργήσεις, ενημέρωσε να ξεκινήσουν χωρίς εσένα. Αν σου έρθει να βγάλεις λόγο, πνίξε αυτήν την ανάγκη. Δεν ήρθαν να ακούσουν εσένα. Περίμενε όση ώρα χρειαστεί μετά, για να μιλήσεις κατ’ ιδίαν με αυτούς που τους ενδιαφέρει να σε γνωρίσουν.
10. Το μνημόνιο, το μεταναστευτικό, η εξωτερική πολιτική είναι ένα υπέροχο θέμα συζήτησης – για τους άλλους πολιτικούς. Εσύ, ασχολήσου με την πόλη σου.
11. Αν ακούσεις μία φορά αυτόν που ξεκινάει με το «θα σε ψηφίσω», άκου εκατό αυτόν που θα σου πει «δεν θα σε ψηφίσω». Από αυτόν που λέει «δεν θα σε ψηφίσω» πρέπει να μάθεις

    γιατί.

12. Αν ξεχάσεις τι σου είπα (όχι ποιος είμαι, τι σου είπα) τρία δευτερόλεπτα αφού μου γύρισες την πλάτη, κάνε καλύτερα μία άλλη δουλειά. Καμία δουλειά δεν είναι ντροπή.

Αυτά. Δώδεκα χρήσιμα πραγματάκια. Δεν βγάζουν καλό δήμαρχο/κοινοτάρχη/περιφεριάρχη, βγάζουν καλό άνθρωπο. Για τα υπόλοιπα, ζήτα την βοήθεια του πολίτη. Αν του έχεις φερθεί σωστά, θα την λάβεις.

Συνήθως, κάτι απρόσμενο μου συμβαίνει, που με προβληματίζει. Και μετά σκέφτομαι γενικότερα, με βάση κάποια άλλα πράγματα, και βρίσκω συγκρίσιμα αποτελέσματα. Στρώνομαι λοιπόν στην καρέκλα μου, γράφω ένα ποστ για δύο τελείως ασύνδετα πράγματα που, σε κάποιο βαθμό, βρίσκω ομοιότητες.

Και έτσι εσύ διαβάζεις ένα ποστ για την τιμή της πορτοκαλάδας σε συνδιασμό με την τρέχουσα πολιτική σκηνή, και λες «που πάει και τα βρίσκει ο μπαγάσας».

Αλλά σήμερα δεν.

Για να είμαι ειλικρινής, και χρησιμοποιήσω ενδιαφέροντα κλισέ, τούτο το άρθρο το έχω γράψει (και σβήσει) δεκάδες φορές. Αν λοιπον το διαβάσεις τελικά, αν ανέβει, πάρε ψωμί να ‘χεις. Μπορεί να γκρεμιστεί κανένας φούρνος.

Προχθές, διαβάζω ένα tweet στο Twitter (πονεμένη ιστορία, άλλη φορά) που λέει «έχω σταματήσει να βλέπω ειδήσεις, και σώθηκα».

Σε διαβεβαιώ, το ίδιο ακριβώς κάνω και εγώ. Συνειδητά μάλιστα.

Μα, θα μπορούσα να κάνω και αλλιώς; Ξεκινάνε το δελτίο με εικασίες και μύχιες ελπίδες ως γεγονότα και κύριες ειδήσεις, φέρνουν τα ίδια και τα ίδια συννενοημένα παπαγαλάκια να ουρλιάξουν για να προσέξει η κυράτσα ή (ο κυράτσος) δύο να τσακώνονται και ασχοληθεί να κάτσει να δει, τους βάζουν μετά να μιλάνε όλοι μαζί για να σιγουρευτούν ότι δεν θα καταλάβεις την θέση κανενός (για μελλοντική χρήση), πετάνε ειδήσεις για νεκρούς, από οπουδήποτε στον κόσμο, για οποιονδήποτε λόγο, παγκόσμιες οικονομικές ειδήσεις καταστροφής, δείχνουν τα κοινωνικά τους (η Βαρδινογιάννη σε γκαλά, ο Παναθηναϊκός έπιασε ρεκορ ποιότητας στον καθαρισμό των καθισμάτων του, ο Κυριακού έγινε πρέσβης αθλητικού ιδεώδους, whatever), και «σας ευχαριστούμε που επιλέξατε εμάς για την ενημέρωσή σας. Καλό σας βράδυ.»

(*) Σε προκαλώ να δεις ένα ολόκληρο δελτίο. Είναι σίγουρο ότι ακούσεις είδηση για νεκρούς στο Ουτσαλιταντ, ή μία χ κυρία που δολοφονήθηκε στην Νέα Υόρκη, ή το τραγικό δυστύχημα στην Κοραμπία. Νεκροί να ‘ναι, και ότι να ‘ναι. Αρκεί να σε πιάσει η ψυχή σου. Ή να απονεκρωθεί κι αυτή.

Ξεκινάς να βλέπεις το δελτίο με κάποιας μορφής ηρεμία, και στο τέλος του, παρακαλάς να πάρεις μισό κιλό χάπια και να τελειώνεις με το μαρτύριο της ζωής.

Και, για να καταλάβεις που πάει όλο αυτό, παλιά ήταν καλύτερα! Παλιά είχες κανάλια της συμπολίτευσης, και της αντιπολίτευσης. Τι ήσουν παιδί μου; Κυβερνητικός; Δες τα κρατικά ή το τάδε και θα ένοιωθες ότι ζεις στον παράδεισο. Ήσουν αντικυβερνητικός; Η ζωή σου κρεμόταν σε μία κλωστή, αλλά όλα άλλαζαν αν ψηφιζες σωστά. Αν έκανες το καθήκον σου.

Απλά πράγματα. Μεταπολιτευτικά.

Τώρα όμως, γίναμε sci-fi. Τεχνολογία αιχμής. Σου λέει, αν πούμε στα συμπολιτευτικά κανάλια ότι ζούμε στον παράδεισο, και μετά πούμε στον κακομοίρη που μας κοιτάει ότι θα του φάμε τον 13ο, 12ο και όλους τους άλλους μισθούς, θα μας πάρει με τις πέτρες. Οπότε;

Οπότε, ότι κανάλι και να γυρίσεις, και δεις τις ειδήσεις, θα σου πουν ότι ζεις στην κόλαση. (Και μετά θα δεις Star, και θα σιγουρευτείς ότι πράγματι, στην κόλαση ζουμε).

Ο φυσιολογικός ανθρωπος έχει μία αντίδραση επιβίωσης. Αυτοσυντήρηση. Λέει «χριστέ μου, δεν μπορώ να ψυχοπλακώνομαι κάθε βράδυ» και κλείνει τις ειδήσεις. Βλέπει Νταντά Φράην και δεν ξέρω τι άλλο πρόχειρο, ή, στην χειρότερη, βλέπει Star και κάνει τον Μαλέλη που πρόβλεψε την αντίδραση στην παράνοια και έγινε καθηγητής δημοσιογραφίας.

Κάποιοι, περισσότερο πολιτικο/κοινωνικό/ποιημένοι, προσπαθούν να δουν μέσα από τα σκατά. Βλέπουν πχ τον Τράγκα να ουρλιάζει μενόμενος, και λένε «κάτσε να ακούσω πίσω από τις λέξεις τι θέλει να πει η δεξιά». Στην περίπτωσή μας βέβαια είναι «τι θέλει να πει ο Τράγκας να πει η δεξιά» αλλά θα μπλέξουμε με αυγά, κότες και πούπουλα και δεν χρειάζεται. Το ‘πιασες το νόημα.

Αυτοί είναι ήρωες. Όχι για μας τους υπόλοιπους, αλλά για τον εαυτό τους. Την επομένη, θα βγουν στις παρέες, στο twitter, στα blog, ακόμα και στα ίδια τα κανάλια, και θα πουν «να σας πω εγώ τι γίνεται». Και εσύ που έβλεπες Νταντά Φράην και δεν ξέρεις τι σου γίνεται, θα κάτσεις να τους ακούσεις. Πάλι Τράγκα θα ακούσεις, αλλά δεν θα φωνάζει ακαταλαβίστικα μέσα στ’ αυτί σου τουλάχιστον.

Και όταν πας να ψηφίσεις, εκείνο το γαμημένο τέταρτο που καλείσαι να δώσεις εξετάσεις για το τι άκουσες τέσσερα χρόνια τώρα (ξέχνα τι είδες με τα μάτια σου: τι άκουσες) θα προσπαθείς να θυμηθείς ποιος είναι ο κακός που γαμιέσαι ασύστολα, και θα θυμάσαι μόνο το γέλιο της Νταντας Φράην. Και θα ξανακάνεις την ίδια μαλακία.

Εγώ λοιπόν έχω κανα μήνα να δω ειδήσεις. Μπορεί και παραπάνω. Ψυχοπλακώνομαι. Και έτσι, ακολουθώ το ρεύμα.

Ναι, αλλά αντιδρώ;

Η παραίτησή μου αυτή είναι το καλύτερο δώρο γι’ αυτούς που προσποιούνται καθημερινά ότι κυβερνούν. Όχι την κυβέρνηση μόνο, όλους όσους προσποιούνται ότι κυβερνούν: Την αντιπολίτευση, τα τρίτα κόμματα, τους δημοσιογράφους, τους σχολιαστές, την Τζούλια, τον μανατζέρ της.

Όλους αυτούς που βγαίνουν στο γυαλί και είναι σίγουροι (και πιστοποιούνται από την μη-αντίδρασή μου) ότι αφού δεν μιλά κανείς άλλος, αφού ακούγονται αυτοί, αυτό θα γίνει.

Και έτσι, η προηγούμενη κυβέρνηση θεωρεί ότι πράγματι είχε κάνει σωστό έργο, η τωρινή οτι παρέλαβε χάος, η Τζούλια ότι αν όλα τα κορίτσια γίνουν πουτάνες για 200.000 ευρώ η ίδια θα γίνει βασίλισσα, και ο αμετανόητος ακροδεξιός ότι αν σφάξουμε όλους τους μετανάστες θα βρούμε την υγεία μας.

Αφού δεν υπάρχει αντίλογος; Δεν δικαιούνται να το πιστεύουν;

Ο ένας υπουργός θεωρεί ότι μπορεί να βγάζει ιστορίες σαν και αυτή που έτρεχε με υπερβολική ταχύτητα σε εθνική οδό, τον πιάσανε, και τους είπε ότι τους τέσταρε, ο άλλος βουλευτής ότι μπορεί να ταξιδεύει χωρίς να πληρώνει εισιτήριο, ο τρίτος ότι μπορεί να σκίζει λάστιχα χωρίς τιμωρία.

Αφού δεν αντιδρά κανείς; Δεν δικαιούνται να το πιστεύουν;

Ο ένας δημοσιογράφος πιστεύει ότι τον κόσμο τον ενδιαφέρει να γελοιοποιήσει μία βλαμμένη πιτσιρίκα που αφέθηκε στην τύχη της να γίνει «μοντέλο» (αρπαχτή για τις εθνικές), ο άλλος ότι αν το πει πολλές φορές (ή καμία, αναλόγως) στο τέλος θα πιστέψουν όλοι ότι ο ιδιοκτήτης του δεν έχτισε στον αιγιαλό, ή δεν πήρε μίζες, ή δεν έχει πρόθεση να γλυτώσει την φυλακή, αλλά αντιθέτως, θέλει να χυθεί άπλετο φως.

Αφού κανεις τους σταμάτησε; Δεν δικαιούνται να το πιστεύουν;

Αναρωτιόμαστε όλοι πως πέσαμε τόσο χαμηλά. Πως φτάσαμε ως εδώ. Εχω μία υποψία ότι φταίει η Νταντά Φράην.

Δεν δικαιούμαι να το πιστεύω;

Τα blogs (αντίθετα με τα κανάλια) έχουν ισότιμα σχόλια.

(*) Όσο το ξαναδιαβάζω, τόσο είμαι σίγουρος ότι το χω ξαναγράψει. Δεν πειραζει. Προς εμπέδωση.

L’Etat c’est moi. Το κράτος είμαι εγώ.

Κάθε φορά που ακούω κάτι για μέτρα σε οποιαδήποτε μορφής κυβερνητικά ελεγχόμενες καταστάσεις, προσπαθώ να θυμάμαι ότι «εγώ», ο ψηφοφόρος εγώ, ο Γιάννης εγώ, εγώ ήμουν το αφεντικό. Εγώ ψήφισα, εγώ επέτρεψα, εγώ αποφάσισα να γίνουν έτσι τα πράγματα.

Το κράτος είμαι εγώ.

Αν ένας δημόσιος υπάλληλος παίρνει 7.000 ευρώ μισθό ή σύνταξη στα 40 του, αυτό το αποφάσισα εγώ. Μπορεί όχι άμεσα, μπορεί έμμεσα, μπορεί ακόμα και εν αγνοία μου, αλλά το αποφάσισα εγώ. Αν ένας φορτηγατζής αγοράζει την άδειά του για 10, 20, 100.000 ευρώ γιατί πρόκειται για κλειστό επάγγελμα, ήταν δική μου απόφαση να του επιτρέψω να πάρει αυτό το ρίσκο. Αν ένας υπάλληλος της βουλής παίρνει 16 μισθούς, και αυτό το θέσπισα εγώ.

Όσο καιρό ψηφίζω, είμαι το αφεντικό της επιχείρησης. Εκανα εγώ ένα συμβόλαιο με τον δημόσιο υπάλληλο, με τον φορτηγατζή, με τον υπάλληλο της βουλής.

Δική μου ευθύνη. Δική μας. Και καθόλου περισσότερο του δημοσίου υπαλλήλου, του φορτηγατζή ή του υπαλλήλου της βουλής.

Κάθε φορά που ακούω για «νέα μέτρα για να σωθούμε» αναρωτιέμαι μήπως τυχόν τον αδικήσω.

Κατέβασε τις τρίχες σου, αναγνώστη. Καλά διάβασες. Θεωρώ ότι τον αδικώ.

Ως αφεντικό επέτρεψα εγώ το κράτος στον δημόσιο υπάλληλο να πάρει 7.000 ευρώ σύνταξη; το επέτρεψα. Επέτρεψα στον φορτηγατζή να δουλέψει και να βασιστεί σε ένα κλειστό επάγγελμα; το επέτρεψα. Επέτρεψα στον υπάλληλο της βουλής να πάρει δεκαέξι ολόκληρους μισθούς; βεβαίως και το επέτρεψα.

Αν τώρα πάρω τον λόγο μου πίσω, είμαι άδικος απέναντί τους. Κακό αφεντικό. Εχτισαν την ζωή τους με τις υποσχέσεις μου -εμένα, του κράτους- και τώρα, απολογούμενος ότι ήμουν κακό αφεντικό, για να γλυτώσω εγώ και μόνο, τους τις αναιρώ.

Μπορεί να έχω δικαίωμα να το κάνω, αλλά δεν είναι ηθικό.

Πες με όσο μαλάκα γουστάρεις, αλλά νιώθω ανήθικος.

Σε πρόσφατο παράδειγμα, αναρωτήθηκα: αν αύριο μας έλεγε κάποιος, ή βουλιάζουμε, ή καθαρίζουμε όλους τους υπέργηρους συνταξιούχους που απομυζούν τον εθνικό μας πλούτο χωρίς να προσφέρουν – θα το δεχόμασταν;

Όχι δα. Ή, εν πάσει περιπτώσει, *μάλλον* όχι.

Αλλά εγώ νιώθω το ίδιο ακριβώς. Για να μην βουλιάξουμε όλοι, κάποιοι μου λένε ότι μία μερίδα ανθρώπων πρέπει να θυσιαστεί. «Εκαναν κάποιο λάθος;» ρωτώ. «Ζουν εις βάρος μας» μου λένε. «Μπορει, αλλά έκαναν κάποιο λάθος; είναι άτιμοι;»

Όχι, δεν νομίζω. Διεκδίκησαν όσα πίστευαν ότι τους αναλογούσαν και εγώ (εγώ το κράτος) τα έκανα δεκτά. Μπορεί να είναι άδικα τα κέρδη τους, αλλά εγώ τους τα πρόσφερα άκοπα. Τα βάφτισα δίκαια.

Μυστιριωδώς, κάποιοι προσπαθούν να με πείσουν ότι είναι θεμιτό να αναιρέσω τον λόγο μου, διότι θα σωθούμε όλοι, και, εν πάσει περιπτώσει – αυτοί είναι οι κακοί διάολε.

Λυπάμαι, δεν νομίζω:

Ο κακός είμαι εγώ.

Όσο καιρό ψήφιζα, αδιαφόρησα πλήρως για τον εθνικό μας πλούτο. Αν κοστολογώ σ’ αυτούς μία κακία, σε μένα τι πρέπει να κοστολογήσω;

Εγώ γιατί αξίζω να γλυτώσω;

Για κάποιους αξίζω να γλυτώσω γιατί είμαι «ο καλός, αγαθός λαός». Γιατί είμαι ο πεινασμένος παππούς ή ο αδικημένος μεροκαματιάρης, ή ο φοιτητής των 400 ευρώ. Γιατί είμαι η ταλαιπωρημένη μάνα, ο δυστυχισμένος άρρωστος ή ο φτωχός βιοπαλεστής.

Να σας πω κάτι; η κλοπή είναι κλοπή. Και για να σώσω το παιδί μου αν την κάνω, πάλι κλοπή είναι. Να βαπτίζω τον κλεμμένο κακό και εμένα ταλαιπωρημένο βοηθά κάπως τα πράγματα, αλλά μόνο στις τύψεις μου:

Πάλι κλέφτης είμαι.

Η πλάκα είναι ότι αυτοί που γελάνε με το ΚΚΕ για παράδειγμα, είναι ίδιοι ακριβώς. Το ΚΚΕ λέει «να τα πάρουμε από το κεφάλαιο, από την πλουτοκρατία – για να μοιράσουμε στους φτωχούς». Το ίδιο λέμε: «Να τα πάρουμε από τους ευνοημένους να τα μοιράσουμε στους φτωχούς».

Το ίδιο διαφωνώ με το ένα, όσο διαφωνώ και με το άλλο. Κάθε φορά που μου βαφτίζει κάποιος κάποιον «κακό» (πρέπει να) αναρωτιέμαι ποιος τον έκανε έτσι.

Ο ίδιος που έκανε πλούσιο τον «κεφαλαιοκράτη» είναι ο ίδιος που έκανε ευνοημένο τον «ευνοημένο».

Είναι τρομακτικό, αλλά το πιο πιθανό είναι ότι είμαι εγώ. Και αυτό, με κάνει πιο κακό από εκείνον. Αν είχα αντιδράσει όταν έπρεπε, αν είχα κάνει το καθήκον μου (μποϋκοτάροντας τις κακές εταιρίες ή αντιδρώντας με την ψήφο μου στις κακές αποφάσεις) τώρα τα πράγματα θα ήταν καλύτερα. Αυτός έπαιξε στους κανόνες που του πρόσφερα, εγώ απλώς βαριόμουν να τους κάνω δίκαιους.

Αλλά όχι – δεν χρειάζεται. Θα επιτρέψω την ανομία, μπορεί να επωφεληθώ κιόλας και θα μετανιώσω αργότερα. Ναι, αυτό είναι πολύ πιο εύκολο. Αν χρειαστεί, για να κοιμηθώ ήσυχος το βράδυ, θα τον βαπτίσω αυτόν κακό, και εμένα θύμα.

Αν κάνουμε ότι οραματιζόμαστε, θα γίνουμε χειρότερο από πεινασμένοι. Θα γίνουμε άτιμοι. Κάθε απόφασή μας, στο μέλλον, σαν κράτος θα σκιάζεται από την πιθανότητα να αναιρεθεί αργότερα, μόνο και μόνο επειδή μπορεί να *μετανιώσουμε*.

Εγώ, σαν κράτος, σαν Γιάννης, έχω την πολυτέλεια να πεινάσω. Να τιμωρηθώ για τις κακές αποφάσεις μου.

Δεν έχω την πολυτέλεια όμως να χάσω την ηθική μου.

Αυτή είναι η θέση μου, και την γράφω εδώ για να μην την ξεχνάω.

Φίλε μου αστυνόμε: Δεν διαφωνώ: μπορεί να είσαι καλός άνθρωπος. Αν είχες επιλέξει κάτι άλλο, να ήσουν γιατρός, ή νοσοκόμος έστω. Ακόμα και περιπτεράς και να σπάγαμε πλάκα. Δεν διαφωνώ, μπορεί στην εκπαίδευση να σας γάμησαν, και να ξυπνάς το πρωϊ και να λες «σήμερα θα με κάψουν;». Τρομαχτικό πράγμα. Να πηγαίνεις στην «δουλειά», δηλαδή πρωϊ-πρωϊ εξαρτήσεις και όπλα και να σου γκαρίζει ο κάθε μαλάκας στρατόκαυλος, να υπακούς διαταγές χωρίς να σκέφτεσαι, γιατί άμα σκεφτείς θα τρελαθείς. Και απέναντί σου να σε βρίζουν, όλοι, και πίσω σου να σε βρίζουν, όλοι.

Δεν διαφωνώ.

Φυλάξου όμως. Φυλάξου από αυτό που σε κάνουν. Αν εσύ καταγγείλεις τον μαλάκα τον συνάδελφό σου που χώνει τις μολώτοφ στην σάκα του Μάριου, ή τον άλλον που πυροβολεί με εννιά σφαίρες αθώο, αν δεν συγκαλείψεις τον καυλωμένο συνάδελφό σου που φωνάζει «δολοφόνοι» στον κόσμο στην πορεία επείδη – γενικά – είναι αναρχικοί, ή αυτόν που ροπαλιάζει την κοπέλα ή ψεκάζει τον παππού που τυγχάνει αντιστασιακός, μπορεί να γλυτώσεις.

Σαν φίλος στο λέω: Φέρσου σωστά. Απομάκρυνε τους χειρότερούς σου.

Φίλε μου επιχειρηματία/τραπεζίτη: Το ξέρω ότι για να γίνεις ότι έγινες δούλεψες σκληρά. Το ξέρω ότι τα βράδια δεν κοιμήθηκες, ή, αν χρειάστηκε, έκατσες να σε γαμήσει ο αποπάνω. Το ξέρω ότι τα λεφτά που κερδίζεις τα έχεις πληρώσει σε καινούργια συκώτια και νεφρά, ότι όλοι οι διπλανοί σου τα ίδια κάνουν και χειρότερα, ότι η καγιέν δεν φτάνει για τις αυπνίες και τα ξενύχτια σου.

Το ξέρω.

Φυλάξου όμως. Φυλάξου από αυτό που γίνεσαι. Αν φερθείς σωστά στον υπάλληλο ή στον πελάτη σου, δεν θα χάσεις. Αν δεν τον κοροϊδέψεις, αν δεν τον εκμεταλευτείς, αν δεν διατάξεις να γονατίσουν όλοι για να περάσεις, αν δεν φερθείς σαν γαϊδούρι σε όσους είναι κάτω σου, αν καταλάβεις ότι το βλέμμα των περαστικών δεν είναι δέος αλλά μίσος – μπορεί να γλυτώσεις.

Σαν φίλος στο λέω: Φέρσου σωστά. Απομάκρυνε τους χειρότερούς σου.

Φίλε δημοσιογράφε: Το καταλαβαίνω ότι είσαι εργαζόμενος, ή στην καλύτερη περίπτωση αφεντικό μιας επιχείρησης που δεν είναι καν δική σου. Το ξέρω ότι έπρεπε να κάνεις παρέα με ανθρώπους που μισούσες, να είσαι φίλος με γλοιώδεις, για να έχεις την είδηση ή την θέση. Το ξέρω ότι τα γεγονότα δεν γίνονται αν δεν τα φτιάξεις λίγο, ή οτι για κάποια πράγματα δεν μπορείς να μιλήσεις αν δεν θέλεις αύριο να έχεις ένα blog και πολύ να σου είναι.

Το καταλαβαίνω.

Φυλάξου όμως. Φυλάξου απο αυτό που κάνεις. Αν προσπαθήσεις να λες την αλήθεια, έστω μόνο αυτή που σου επιτρέπουν να λες, αν αποφασίσεις να μην εξαρτάσαι από τόσους, ή να μην κάνεις παρέα κάθε έναν που ξέρεις ότι δεν αξίζει ούτε το βλέμμα σου, αν σκεφτείς το σωστό αντί για το πρέπει – μπορεί να γλυτώσεις.

Σαν φίλος στο λέω: Φέρσου σωστά. Απομάκρυνε τους χειρότερούς σου.

Φίλε πολιτικέ: Το αντιλαμβάνομαι ότι είναι σκληρό να είσαι συνέχεια στο επικεντρο, να πρέπει να τους έχεις όλους ικανοποιημένους, να σκέφτεσαι και να υπηρετείς τόσους μαζεμένους, αφεντικά, ψηφοφόρους, επιχειρηματίες, την κοινή γνώμη, ότι πρέπει να συναναστρέφεσαι με καθίκια, όχι μόνο τους επιχειρηματίες, αλλά και αυτούς που σε ψηφίζουν – ότι πρέπει να είσαι, καθημερινά, ικανός.

Το αντιλαμβάνομαι.

Φυλάξου όμως. Φυλάξου από αυτό που δημιουργείς. Αν σκέφτεσαι πρωτίστως αυτούς που σε εμπιστεύτηκαν και όχι αυτούς που πλήρωσαν τις αφίσσες σου, αν κάνεις ό,τι μπορείς, ό,τι μπορείς, για να μην λες ψέματα, αν στις συμφωνίες κάτω απο τα τραπέζια έχεις ειλικρινά στον νου σου τον λαό – μπορεί να γλυτώσεις.

Σαν φίλος στο λέω: Φέρσου σωστά. Απομάκρυνε τους χειρότερούς σου.

Ο καιρός είναι δύσκολος. Οι χειρότεροι από εσάς έχουν παρασύρει τους μέτριους από εσάς. Οι καλύτεροι από εσάς είναι λίγοι, και έχουν την ανάγκη σας. Το μάτι του κόσμου έχει γυαλίσει, σας μισεί. Σας μισεί βαθύτατα, χωρίς να ψάχνει πια αιτίες και αφορμές. Δεν σκέφτεται. Ούτε ξέρει, ούτε καταλαβαίνει, ούτε αντιλαμβάνεται. Ούτε και θέλει. Δεν σώζεστε με τερτίπια πια, μόνο παρατάσεις παίρνετε, και αυτές τελειώνουν πιο γρήγορα από ότι νομίζετε.

Φερθείτε σωστά φίλοι μου. Σας φίλος σας το λέω, αποδεσμευτείτε από τους χειρότερούς σας, και κάντε αυτό που πρέπει. Απομακρύνετε τους χειρότερούς σας.

Ο δρόμος θα γίνει αμείλικτος – και για αυτούς, και για εσάς. Αν δείτε τι γίνεται στο εξωτερικό, πχ στην Αργεντινή, θα αντιληφθείτε ότι το μέρος του χάους για τους πολίτες πλησιάζει. Και οι πολίτες θα αντιδράσουν με ακριβώς τον ίδιο τρόπο σε αυτούς που το προκαλεί. Σε εσάς.

Φίλοι μου, είναι κοινό συμφέρον για όλους μας να ζήσουμε ειρηνικά. Φοβάμαι όμως. Φοβάμαι ότι οι πέτρες έρχονται, τα μπιτόνια γεμίζουν, οι πολεμοκάπηλοι χαίρονται. Έχετε κάνει λάθη, και ή θα τα διορθώσετε άμεσα, ή θα τα πληρώσουμε όλοι μαζί. Και η πληρωμή θα είναι βίαιη, απρόσμενη, σκληρή και απότομη.

Μην αφήσετε το τρομαγμένο μου γραπτό να γίνει πρόβλεψη. Κάντε ότι μπορείτε, ότι περνάει από το χέρι σας να χαθεί, αθόρυβα, αποτυχημένο στην ιστορία.

Αν νιώθετε ελάχιστα ισχυροί ακόμα, διώξτε αυτήν την αίσθηση. Ισχυρό γίνετε το μίσος, και όσοι το προκαλούν θεριεύουν. Αν πιστεύετε οτι κρατάτε τα ηνία, ξεπεράστε το. Τα χαλινάρια δεν θα τα κρατάει σε λίγο κανείς.

Σαν φίλος σας το λέω. Φερθείτε σωστά.

Όσο προλαβαίνουμε.

Εγραψα σε έναν φίλο: «Είσαι άδικος με τον Βγενόπουλο». Μου απάντησε «Δεν είμαι άδικος. Αυτός έχει αδικήσει τη νοημοσύνη μας».

Δεν είχε βγει ακόμα η επιστολή του για τα γεγονότα της 5ης Μαΐου.

Την διάβασα με προσοχή.

Σε γρήγορη ταχύτητα, αυτό που μου μένει από την επιστολή, είναι η εικόνα «εμείς η αδικημένη οικογένεια της Μαρφίν«, «τα blogs λένε ψέματα«, «μας ρίχνουν λάσπη – τους την επιστρέφουμε«.

Διαβάζοντάς την όμως σε κανονική ταχύτητα, παρατηρώ τρεις πολύ σοβαρές δηλώσεις:

– Το κατάστημα δεν είχε ούτε ένα πρόβλημα πυρασφάλειας, αντιθέτως. Όσα ανέφεραν «ανώνυμοι» είναι ψέματα.

– Οι υπάλληλοι, αν το επιθυμούσαν μπορούσαν να φύγουν ανά πάσα στιγμή από το κατάστημα. Κανείς δεν τους εμπόδισε, ούτε καν τους προέτρεψε να μείνουν. Ήταν αποκλειστικά δική τους απόφαση.

– Οι υπάλληλοι ΠΟΤΕ δεν έχουν απειληθεί για τυχόν συμμετοχή τους σε απεργία. Ούτε μισθολογικά, ούτε με την θέση τους, ούτε με απώλεια προαγωγής τους.

Το μπαλάκι, πλέον είναι στις αρχές, και στους εργαζόμενους:

α) ο Βγενόπουλος λέει ψέματα. Οι αρχές έχουν υποχρέωση να πουν οτι δεν τηρήθηκαν στοιχειώδεις κανόνες ασφαλείας και/ή οι εργαζόμενοι ότι δεν συμμετέχουν σε απεργίες με τον φόβο απολύσεων ή διακρίσεων και/ή ότι τους ζητήθηκε, με οποιονδήποτε τρόπο, να μην εγκαταλείψουν το κατάστημα.

β) ο Βγενόπουλος λέει αλήθεια.

~

Εχω ένα θέμα: Με ενοχλεί η ντρίπλα των εύκολων απαντήσεων.

– «Τα πήρατε τα λεφτά;»
– «Κοιτάξτε, η αλήθεια δεν μπορεί να κρυφτεί. Θα βγει στο φως και θα δικαιωθούμε γιατί η δημοκρατία είναι πάνω από όλα»

– «καταλαβαίνω, αλλά τα λεφτά τα πήρατε;»
– «Ουδεις αμφισβητεί το έργο της δικαιοσύνης, αρκεί να μην παρεμποδίζεται από συμφέροντα»

– «ναι, αλλά τα πήρατε τα λεφτά;»
– «ο ελληνικός λαός ζητά να μάθει την αλήθεια, και εμείς θα κάνουμε το καθήκον που μας προστάζει η δημοκρατία που υποστηρίζουμε»

Μανιπουλάρισμα, μανιπουλάρισμα, μανιπουλάρισμα. Ούτε αλήθειες, ούτε ψέματα: Καπνός.

~

Εδώ όμως, έχουμε ένα Όχι. Όσο και αν κρυβόμαστε πίσω από την ευθιξία μας για τα blogs, ή για την λυσσασμένη προσπάθεια να γίνουμε όλοι «οικογένεια» και να αποφύγουμε την λάσπη, εδώ έχουμε ένα Οχι.

Οχι, δεν υπολείπεται σε ασφάλεια το κατάστημα της Σταδίου. Όχι, κανείς δεν ζήτησε από τους υπαλλήλους να κρατήσουν ανοιχτό το κατάστημα της Σταδίου. Όχι, κανείς δεν απείλησε, ούτε καν ως υπόθεση, εργαζόμενους για να μην απεργήσουν.

Σταράτες κουβέντες. Κρυμένες πίσω από πολύ σάλτσα συναισθήματος, δεν αντιλέγω, αλλά σταράτες απαντήσεις.

Μένει σε μας, ως κοινωνία, να αποδείξουμε ότι λέει ψέματα.

Και αυτή είναι η θέση μου.

Υ.Γ.: Μην με παρεξηγήσετε από το γραπτό μου. Δεν τον χωνεύω τον Βγενόπουλο. Μου είναι αδύνατο να δω με την παραμικρή συμπάθεια οποιονδήποτε λατρεύει η Αυριανή.