Παλαιότερα ο αραχτός, που γουστάρω πολύ να τον διαβάζω είχε γράψει ένα πόστ για το κυνήγι. Ενα πολύ όμορφο, τρυφερό και απλό ποστ, που σας συνιστώ ανεπιφύλακτα να το διαβάσετε.

Το επανέφερε το θέμα πρόσφατα, με δύο (ένα, δύο) καινούργια ποστ – βασισμένος στις απαντήσεις των κυνηγών.

Δηλαδή, αυτών που σκοτώνουν για την καύλα τους. Για σπορ. Πως εμείς βλέπουμε ποδόσφαιρο με μπάλες που φτιάχνουν σε καθεστώς σκλαβιάς πεντάχρονα παιδιά, έτσι αυτοί παίρνουν την καραμπίνα τους και σκοτώνουν.

Θανατόκαυλοι.

Δεν ξέρω, πρέπει να αφήνει μία ηδονή όλο αυτό. Ένα αρχέγονο, σαν του παλαιολιθικού κυνηγού, μια αρχέτυπη γραμμένη στο dna εντολή.

Προσωπικά, τους θεωρώ κτηνοβάτες – και ως τέτοιους τους αναφέρω.

Το γιατί, δεν θα μπορούσα να το περιγράψω καλύτερα, απο ένα άρθρο που γράφτηκε το 2006, απο τους ίδιους τους κυνηγούς:

Η Μπεκάτσα

Απέναντι στο ανιχνευτικό σκυλί, η μπεκάτσα επιδεικνύει εκπληκτικές κατεργαρίες, που είναι αδύνατο να τις παρακολουθήσεις.

Το αντανακλαστικό της ακινησίας: ξέροντας ότι είναι το πέταγμα που την εκθέτει σε πιο πολύ κίνδυνο, το πρώτο της ανακλαστικό μόλις αισθανθεί την απειλή, είναι η ακινησία. Έχοντας εμπιστοσύνη στο μιμητικό του περίεργου φτερώματος της , μπορεί έτσι να μείνει για ατέλειωτα λεπτά, μπροστά στο φερμάρισμα του σκύλου.

Η φυγή με τα πόδια: τα αρσενικά κυρίως δείχνουν αυτή την ταση, κι αρχίζουν να βαδίζουν πολύ γρήγορα μπροστά στο σκυλί, μπερδεύοντας την πορεία τους μέσα στην πυκνή βλάστηση, καμιά φορά για 20μ πριν πετάξουν.

Το πήδημα του βατράχου: πρόκειται για μια πονηριά που παρατηρείται συχνά στην μπεκάτσα για να ξεγελάσει το ανιχνευτικό σκυλί. Μέτα από ένα σωρό ελιγμούς που κάνει με τα πόδια, αρχίζει να πηδά προς το πλάι σε ύψος περίπου 1.50μ κι ένα μήκος 2 με 3 μ περίπου πριν μείνει ολοκληρωτικά ακίνητη.

Το πέταγμα: το πέταγμα της μπεκάτσας θεωρείται αργό αφού δεν ξεπερνά τα 60χλμ την ώρα. Κάτω από δάση όμως, είναι ικανή να πραγματωποιήσει ξαφνικές πτήσεις κάθετες στον ουρανό και πολύ γρήγορες, με ένα ώς δύο κεραυνοβόλους ελιγμούς ανάμεσα στα φυλλώματα πριν εξαφανιστεί από τα μάτια του κυνηγού. Η μπεκάτσα περιμένει συχνά την ύστατη στιγμή πριν ξεκινήσει το πέταγμά της, όταν νιώθει να ενοχλείται πολύ. Σε περιοχές όπου συχνάζουν τακτικά κυνηγοί, εγκαταλείπει την εστία της μόλις ακούσει κίολας το κουδούνι του σκύλου, πρώτα με τα πόδια και μετά με μια αθόρυβη πτήση που σπάνια γίνεται αντιληπτή.

Το κολύμπι: πληγωμένη η μπεκάτσα ξέρει τέλεια να τα βγάζει πέρα, κολυμπώντας με την βοήθεια των ποδιών και των φτερών της.

Η αναχαίτηση της μυρωδιάς: δεν πρόκειται για κάτι που γίνεται θεληματικά από το πουλί. Παύει να απλούστατα να βγάζει μυρωδιές, που εξασθενίζουν κάτω από το φυσιολογικό όριο, όταν εξαντλήσει όλες τις δυνάμεις της,ή έχει τρομάξει.

Κάθισμα στα κλαδιά: κι αυτό είναι ένα φαινόμενο σπάνιο, μια που η διάπλαση του πουλιού δεν του το επιτρέπει, μα που παρατηρείται πολλές φορές όταν η μπεκάτσα θέλει να ξεφύγει από τον κυνηγό.

Η μπεκάτσα χειρούργος: πλήθος παρατηρήσεις αποδεικνύουν οτι η μπεκάτσα μπορεί να γιατρέψει από μόνη της μια θλάση κοκάλου ή μια πληγή σε κάποιο μυ της, βάζοντας πάνω καποιο έμπλαστρο από μείγμα λάσπης, ξερών χόρτων και φτερών. Το πιο εκπληκτικό είναι ότι το σημείο κάποιων τέτοιων εμπλάστρων αποκλείει την πιθανότητα να τα τοποθέτησε το ίδιο το πουλί, από μόνο του (όπως η περίπτωση μιας θλάσης στο ράμφος, από σκάγι και που θεραπεύτηκε με έμπλαστρο). Θα πρέπει από όλα αυτά να συμπεράνουμε ότι τα μυστηριώδη τούτα πουλιά αλληλοβοηθιούνται.

Πηγή: Το τέλειο βιβλίο του κυνηγού. Η μπεκάτσα των δασών.

Απο εδώ.

Θα πω την γνώμη μου, και ας γίνει όσος χαμός θέλει:

Δεν μπορώ να βρω λόγια για να περιγράψω τον θυμό που νιώθω όταν ένας δειλός και γελοίος μικροτσούτσουνος θανατόκαυλος, για να νιώσει λίγη καύλα, σηκώνει ανώδυνα το όπλο του, και σκοτώνει αυτό το υπέροχο πλάσμα.

Δεν μιλάμε για κυνηγούς, μιλάμε για κτηνοβάτες.

Photo απο το http://www.dpgr.gr

Πριν απο λίγο έγραψα ένα ποστ για τον Ρουσόπουλο. Αναρωτιόμουν: είναι δυνατόν, τόσα και τόσα προσάπτουμε σε αυτήν την κυβέρνηση, είναι δυνατόν να πέσει για τον… Ρουσόπουλο;

Δεν λέω, μπορεί και σωστά. Αλλά έχουν προηγηθεί τόσα και τόσα.

Και έκανα μία μικρή… ανασκαφή στο παρελθόν:

Δηλαδή: φωτιές, υποκλοπές, σκάνδαλα, ντιβιντι, καρτέλ και τραστ σε γάλατα – καράβια – σούπερμάρκετ, κυβέρνηση του σαράντα δύο τοις εκατό, βατοπέδια, ανύπαρκτα προγράμματα (που παραπέμπουν σε κυβερνήσεις …οκταετίας) και όοοοοοολα τα άλλα που βλέπουμε εδώ και τρία-τέσσερα χρόνια, δεν ήταν αρκετά – αλλά αν δεν πέσει ο Ρουσόπουλος, θα πέσει αύριο η κυβέρνηση;

Αλλά είχα την αίσθηση, οτι είχα ξεχάσει κάτι. Κάτι που με είχε πληγώσει προσωπικά, κάτι που δεν μπορούσα να το χωνέψω με τίποτα, το είχα ξεχάσει:

Το δεξί του πόδι έχασε 17χρονος εξαιτίας κωλυσιεργίας και γραφειοκρατίας των υπηρεσιών υγείας. Από το υπουργείο Υγείας διετάχθη Ένορκη Διοικητική Εξέταση για το περιστατικό.

Ο 17χρονος τραυματίστηκε σε τροχαίο και αμέσως μεταφέρθηκε στο Κέντρο Υγείας Δικαίων Έβρου και από εκεί στο νοσοκομείο Διδυμοτείχου. Εκεί διαπιστώθηκε ότι έπρεπε να μεταφερθεί στην Αλεξανδρούπολη, ωστόσο η μεταφορά του καθυστέρησε, καθώς δεν υπήρχε συνοδός γιατρός.

Όταν με καθυστέρηση έφτασε στο νοσοκομείο Αλεξανδρούπολης διαπιστώθηκε πως και οι τέσσερις αγγειοχειρουργοί έλειπαν με άδεια.

Με 12 ώρες καθυστέρηση ο 17χρονος μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο Παπαγεωργίου της Θεσσαλονίκης, όπου ύστερα από πολύωρη επέμβαση οι γιατροί διαπίστωσαν ότι ήταν πλέον πολύ αργά, με αποτέλεσμα το αγόρι να χάσει το πόδι του.

[εδώ]

Φυσικά, αν ήταν το δικό μου πόδι, δεν θα το ξέχναγα – ποτέ.

Τότε, ήμουν θυμωμένος. Εξαγριωμένος. Σε κάθε εκλογική αναμέτρηση, έλεγα, αν δεν τιμωρηθούν παραδειγματικά όσοι φταίνε -ακόμη και όσοι δεν φταίνε- θα ζητάω μία προεκλογική εξαγγελία: να δώσει ο πρωθυπουργός πίσω το πόδι στο παιδί.

Και φαίνεται πως μετά ξέχασα.

Αλλά, τα έφερε έτσι ο καιρός, και θυμήθηκα. Θυμήθηκα πόσο άδικο είναι, να χάνει ένα δεκαεπτάχρονο παιδί το δεξί του πόδι λόγω… γραφειοκρατείας. Θυμήθηκα πόσο εύκολα θα μπορούσε να είναι το δικό μου παιδί, ο φίλος μου, εγώ. Και θυμήθηκα πόσο άδικο είναι να μην τιμωρείται κανείς, και να ξεχνάμε όλοι – μαζί και εγώ απο ότι φαίνεται.

Πόσο με ενόχλησε η αδιαφορία όλων αυτών.

Θα ήθελα να τιμωρηθούν οι υπεύθυνοι όχι αθόρυβα, στα μικρά γράμματα των εφημερίδων, αλλά στα εξώφυλλα, οχτάστηλα, πρώτο θέμα στα κανάλια. Να ξεκινάει για όλη την θητεία της κυβέρνησης κάθε δήλωσή του ο εκπρόσωπος τύπου με το «Αφού τιμωρήσαμε με τρία χρόνια φυλάκιση τον τάδε και τον τάδε που επέτρεψαν να χάσει το πόδι του από ανοργανωσιά ένα δεκαεπτάχρονο παιδί…» και μετά να λένε οτιδήποτε άλλο. Για να καταστεί σαφές αυτό που τώρα φαίνεται αδιανόητο: οτι κάθε άνθρωπος μετράει. Οτι κάθε πλάσμα που έχει την ανάγκη μας, θα το προστατέψουμε.

Ως κοινωνία, ως κράτος, ως κυβέρνηση και ως άνθρωποι.

Αντ’ αυτού, σιγή και λήθη.

Μα τον θεό, δεν θα «έριχνα» την κυβέρνηση ούτε για το σκάνδαλο της Vodafone, ούτε για τα γάλατα.

Για αυτό το παιδί και μόνο θα άξιζε τον κόπο. Αν δεν τιμωρήσουν, να τιμωρηθούν.

Και για όσους αμφιβάλλουν, το λέω ξεκάθαρα: Κάθε πρωθυπουργός, απο κάθε κόμμα, απο κάθε πολιτικό χώρο θα είχε (και θα πρέπει να έχει) την ίδια τύχη.

Δεν θα ήταν ενδιαφέρον; δεν θα ήταν ένα τρομερό χτύπημα να πούνε δέκα – είκοσι – εκατό βουλευτές «αφού δεν τιμωρείτε αυτούς, εμείς δεν σας στηρίζουμε πια»(*); Δεν θα εστρεφε το βλέμμα απο το δάσος στο δέντρο;

Λέω λοιπόν να μην το ξεχάσω αυτό, την επόμενη φορά που θα τον/τους δω να μιλάνε (πρωθυπουργούς, υποψήφιους και αντάρτες) και να με «εντυπωσιάζουν» με το λέγειν τους.

Θα φροντίσω να μην το ξεχάσω, φιλαράκι.

(*) και δεν έχει τρομερό ενδιαφέρον να απομονώσει κανείς για ποιον λόγο τώρα βγαίνουν στο αντάρτικο τώρα; δεν κάνει ωραίες συγκρίσεις;

Παρακολούθησα στο YouTube, μία πολύ ενδιαφέρουσα κουβέντα της εκπομπής Polliticaly Incorect.

Εκεί, μεταξύ άλλων, έκαναν κουβέντα για το δικαίωμα.

Το δικαίωμα να οδηγείς SUV αυτοκίνητο όταν καίει τόσο πετρέλαιο, το δικαίωμα να έχεις πισίνα, να ξοδεύεις τόσο νερό, και πάει λέγοντας.

Η μία άποψη έλεγε οτι θα έπρεπε η κυβέρνηση να σε οδηγεί να μην κάνεις τέτοια πράγματα.

Η άλλη άποψη έλεγε οτι κανείς δεν πρέπει να μας πει τι να κάνουμε. Έχουμε δικαίωμα να το κάνουμε.

Εγώ έχω μία άλλη άποψη. Που μιλάει για το κόστος – για τα λεφτά.

~

Για μένα το θέμα είναι απλό: έχουμε μεγαλώσει σε μία κοινωνία, που αν έχεις τα λεφτά, μπορείς να τα κάνεις όλα. Και ότι θέλεις, μπορείς να το αγοράσεις.

Μπορείς να σκοτώσεις, αν έχεις αρκετά λεφτά. Με αρκετά λεφτά, μπορείς να σκοτώσεις όποιον θέλεις, νόμιμα.

Η, εν πάσει περιπτώσει, να αποφύγεις να τιμωρηθείς γι’ αυτό.

Μπορείς να κάνεις ότι θέλεις. Με τα λεφτά, αγοράζεις το δικαίωμα.

Η κοινωνία που έχουμε φτιάξει, επιτρέπει να θεωρούμε τα χρήματα ως κάτι σπουδαιότερο απο ότι είναι. Και αυτό τα κάνει σπουδαιότερο απο ότι είναι στην πραγματικότητα.

Τα χρήματα έγιναν μονάδα μέτρησης δυνατοτήτων.

Το άσχημο είναι οτι τα χρήματα έγιναν η μοναδική μονάδα μέτρησης δυνατοτήτων.

Θέλεις αυτοκίνητο; Θα πληρώσεις. Θέλεις σκάφος; θα πληρώσεις. Θέλεις να γίνεις διάσημος; Θα πληρώσεις.

Οτι θέλεις να αποκτήσεις, θα πρέπει να πληρώσεις.

Ναι, αλλά για τα βασικά; Το νερό ας πούμε, το φαγητό, η στέγη – αν τα θέλεις, πρέπει να πληρώσεις.

Θέλεις υγεία; Θα πληρώσεις. Θέλεις παιδεία; Θα πληρώσεις. Θέλεις δικαιοσύνη; Θα πληρώσεις.

Αν θέλεις να χτίσεις, σε κάποιον θα πρέπει να πληρώσεις. Θέλεις ρεύμα, ζέστη ή κρύο; Λυπάμαι, θα πρέπει να πληρώσεις.

Η ζωή μας μεταφέρθηκε απο την εξυπηρέτηση των χρημάτων, στην ανάγκη του χρήματος.

Αν δεν έχεις να πληρώσεις;

Φίλε, αν δεν έχεις να πληρώσεις, την γάμησες.

Ξέρεις τι διαφορά έχουν ο άστεγος στον δρόμο απο σένα; Εσύ, έχεις να πληρώσεις για το σπίτι σου.

Μπορεί να μοιάζει λιγότερος απο άνθρωπο, αλλά με ένα ξύρισμα (λεφτά), κούρεμα (λεφτά) ένα ζεστό μπάνιο (λεφτά) και έναν καλό ύπνο (λεφτά), δεν θα τον ξεχωρίζεις στον δρόμο.

Τα χρήματα είχαν σαν σκοπό να μας κάνουν την ζωή πιο εύκολη, και την έκαναν:

Αν έχεις λεφτά, αξίζεις.

Δεν είναι εύκολο αυτό;

Στην πραγματικότητα χτίσαμε αυτήν την ψευδαίσθηση γιατί ήμασταν ανώριμοι να ζήσουμε όλοι μαζί.

Απο καθαρό φόβο για τον γείτονά μας έπρεπε να βρούμε έναν εύκολο, λειτουργικό, ξεκάθαρο λόγο να τον ξεχωρίζουμε γρήγορα – γιατί είχαν μαζευτεί πάρα πολλοί απο δαύτους.

Όταν απέτυχε το χρώμα του δέρματος (λίγο αφότου απέτυχε το φύλο, και η σωματική δύναμη) έπρεπε να στραφούμε κάπου αλλού: κάπου εύκολα.

Και όταν στραφήκαμε στα χρήματα (στην εξουσία), τότε όλα έγιναν πιο απλά.

Εύκολα πράγματα.

Εύκολα, αλλά όχι σωστά.

Και αυτό διότι η μέτρηση που κάνουμε εμείς, δεν είναι σωστή: στην πραγματικότητα, με αυτό το κριτήριο, η μόνη μέτρηση που είναι σωστή, είναι του πλουσιότερου απο εμάς.

Εμείς νομίζουμε οτι είμαστε ανώτεροι απο κάποιον άλλο γιατί είμαστε πλουσιότεροι- αλλά guess what? κάποιος άλλος είναι ανώτερος απο εμάς γιατί είναι πλουσιότερος!

Και έτσι, όσα δικαιώματα απαιτούμε (για τα χρήματα που έχουμε), τα απαιτεί και ο ανώτερός μας. Κάθε απαίτησή μας γίνεται αυτόματα απαίτηση και του ανώτερου απο εμάς – προς τα εμάς.

Θέλουμε να οδηγούμε ένα αυτοκινητάκι; Θέλει να οδηγεί ένα SUV. Θέλουμε να κάνουμε μπάνιο στο ντους; Θέλει πισίνα.

Και βασίζεται στα ίδια ακριβώς επιχειρήματα που έχουμε και εμείς:

Στο δικαίωμα.

~
Αυτό το σύστημα οδηγείται στην αυτοκαταστροφή του.

Είναι ανεπαρκές γιατι προσπαθεί να ορίσει την αξία του ανθρώπου, κάτι που είναι εκ’ φύσεως αδύνατο να οριστεί.

Ετσι, σύντομα θα πάρει την θέση του απο κάτι άλλο. Να εύχεστε, όλοι αυτοί που αδικούμε καθημερινά με την συμπεριφορά μας, να μην ανέβουν στην ζυγαριά της νέας αξίας:

Μιλάμε για πολλά χρόνια αδικίας που περιμένουν ξεχρέωση.

Εγώ πάντως, ομολογώ οτι χαίρομαι για την θέση της εκκλησίας.

Όχι γιατί μου αρέσει, αλλά γιατί δείχνει οτι δεν έχει κρυφή αντζέντα για τον γάμο των ομοφυλοφίλων.

Η αντίδρασή της μπορεί να είναι ενοχλητική, αλλά τουλάχιστον είναι ειλικρινής.

Ελικρινής μεν, αλλά αυτοκαταστροφική.

Παρακολουθώ την μήνιν των ανθρώπων της εκκλησίας, των πνευματικών πατέρων της ορθοδοξίας, και λυπάμαι τρομερά. Λυπάμαι, γιατί δεν μπορώ να καταλάβω απο που φορτίζει όλη αυτή η αντίδραση. Και δεν μπορώ να διανοηθώ πόσο μίσος μπορεί να κρύβεται απέναντι σε κάποιους ανθρώπους, πόση έπαρση, πόσος εγωϊσμός, και πόση κακώς εννοούμενη «ανωτερότητα».

Οι ομοφυλόφιλοι είναι, σύμφωνα με τους πνευματικούς πατέρες της μεγαλύτερης θρησκείας στην ελλάδα, οι «αμαρτωλοί, ανώμαλοι, άρρωστοι άνθρωποι » και η προσπάθειά τους να βρεθούν «εις γάμου κοινωνία» μία απόλυτα καταδικαστέα πράξη. Αυτή η σεξουαλική τους κατεύθυνση έχει δεχθεί απο την εκκλησία πλήθος αντιδράσεων και μία ανευ προηγουμένου επίθεση τύψεων, ενοχής, ηθικής, κοινωνικής, ακόμα και σωματικής μορφής.

Βεβαίως, σε πρώτη ανάγνωση, δεν αντιδρώ στην αντίδρασή τους. Είναι προφανές οτι η ομοφυλοφιλική πράξη δεν συνάδει με τις γραφές πάνω στις οποίες θα έπρεπε όλοι οι χριστιανοί ορθόδοξοι να πορεύονται. Απο την άλλη, υπάρχει το εξής παράδοξο: ο πολιτικός γάμος (που ετοιμάζονται να τελέσουν) είναι αναγνωρισμένος μόνο απο το κράτος – ο δε θρησκευτικός, και απο το κράτος και απο την εκκλησία. Η εκκλησία όμως αντιδρά σε έναν πολιτικό γάμο.

Σε έναν γάμο δηλαδή, που δεν την αφορά.

(Θα έλεγε κανείς οτι αυτή είναι η κατάρα των ομοφυλοφίλων: ασχολούνται μαζί τους όλοι αυτοί που δεν τους αφορά το ζήτημα. Εννιότε, όπως περίτρανα απέδειξε ο κύριος Σανιδάς, ακόμα και αυτοί που τους αφορά. Εν ολίγοις, ασχολούνται όλοι με αυτούς που δεν ενοχλούν(*) κανέναν. Είναι κατάρα να είσαι στο στόχαστρο αυτών που θεωρούν εαυτούς ανώτερους, ποιοτικότερους, και αθωότερους – χωρίς να έχεις κάνει τίποτα για να μπεις στο μάτι τους.

Απλώς γιατί είσαι εύκολος στόχος.)

Αλλά, ενώ η κυβέρνηση, η δικαιοσύνη, ο κύριος Σανιδάς και οι λοιποί κρίνονται για τις πράξεις τους σε κάθε εκλογική αναμέτρηση, δεν συμβαίνει το ίδιο για την εκκλησία.

Για αυτό χαίρομαι: γιατί η εκκλησία δείχνει το πρόσωπό της.

Ετσι, αυτοί που κρίνονται απο τον κόσμο, όταν κάνουν λάθη, φαίνονται. Όταν μισούν, φαίνεται. Όταν αισθάνονται ανώτεροι, φαίνεται. Όταν είναι εγωϊστές και μικρόνοοι, φαίνεται.

Διότι δεν μπορώ να καταλάβω το μένος εναντίον των ομοφυλοφίλων. Είναι σαφές να πιστεύεις οτι πρόκειται για κάτι που δεν συνάδει με τον τρόπο ζωής σου – αλλά είναι ακατανόητο να προσπαθείς με τόσο κόπο να αλλάξεις την ζωή του (γιατι τον θεωρείς αμαρτωλό και άρρωστο), με τόσο πάθος – που πλησιάζει στο μίσος.

Γιατί το να μιλάς απαξιωτικά για έναν άνθρωπο που δεν πείραξε κανέναν, να τον ομαδοποιείς, να τον λιθοβολείς δεν είναι πράξη αγάπης. Δεν θα πετύχεις απολύτως τίποτα απο αυτήν την συμπεριφορά. Αν δεν το ξέρεις, είσαι μωρός. Αν το ξέρεις, τότε δεν σε ενδιαφέρει. Και το να μην σε ενδιαφέρει, σημαίνει οτι σκέφτεσαι μόνο τον εαυτό σου. Άρα η σημαία «προσπαθώ να σώσω αυτούς τους ανθρώπους» είναι ψέμα.

Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί δεν αντιλαμβάνεται η εκκλησία οτι με τις πράξεις της δεν πρεσβεύει τα πιστεύω της. Πότε άραγε έκαναν περισσότερο κακό οι ομοφυλόφιλοι απο τους άλλους αμαρτωλούς; Πότε έγινε μεγαλύτερη αμαρτία η ομοφυλοφιλία – απο την κλοπή, την δουλεία, τον φόνο;

Γιατί εγώ μπορώ με μεγαλύτερη ευκολία (αν παίξω το ανόητο παιχνίδι των ρόλων) να εμπιστευτώ έναν ομοφυλόφιλο, απο έναν έμπορο που εν γνώση του με κλέβει πουλώντας μου λιγότερα απο όσα πληρώνω, τον τραπεζίτη που με ξεγελάει να πάρω δάνειο που ούτε χρειάζομαι, ούτε μπορώ να ξεπληρώσω – για να με εχει για χρόνια δούλο, τον καπνέμπορα που πουλάει τσιγάρα στην γυναίκα μου – ενώ γνωρίζει οτι την σκοτώνουν (και προσθέτει χημικά για να μην μπορεί να απεξαρτηθεί), τον πολιτικό που μου λέει ψέμματα εκβιάζοντας την ψήφο μου με με ένα πρόβλημα που έτσι και αλλιώς θα έπρεπε να είναι δουλειά του να το λύσει, ή τον εστιάτορα που τηγανίζει το φαγητό για πεντακοσιοστή φορά – γνωρίζοντας οτι οι τελευταίες τετρακόσιες εβδομήντα φορές είναι εγκληματικά καρκινογόνες.

Όλοι αυτοί, όλοι εμείς, επίσημοι, επίτιμοι χριστιανοί ορθόδοξοι.

Υπεράνω κριτικής.

Και αυτοί, όλοι εμείς, που στην καθημερινότητά μας σκοτώνουμε τους άλλους, τους κλέβουμε ή τους κάνουμε δούλους μας, είμαστε ένοχοι για άλλες αμαρτίες – αλλά δεν σηκώνουν την ίδια μήνιν της εκκλησίας.

Οι δικές μας οι αμαρτίες δεν είναι καταδικαστέες – δεν είναι καν αξιομνημόνευτες.

Ποιο καλοί εμείς απο αυτούς.

Οι ομοφυλόφιλοι απο την άλλη, που απλώς επιλέγουν εκτός του δικού μας ορισμού για να ερωτευτούν -αυτό είναι όλο και όλο το έγκλημά τους- δέχονται σχεδόν αδιαμαρτύρητα τα φτυσίματά μας. Και αν τολμήσουν να αντιδράσουν, τους λιθοβολούμε.

Εξω απο εδώ, αμαρτωλοί.

Οι ομοφυλόφιλοι δεν μπορούν να πατήσουν το πόδι τους στην εκκλησία (σκεφθείτε οι αληθινοί μεταξύ τους χριστιανοί πόσο γονατίζουν απο τις τύψεις) – αλλά ο ιερωμένος πνευματικός πατέρας θα είναι επίσημα προσκεκλημένος κάθε τραπεζίτη, εμπόρου, βιομήχανου. Θα ευλογήσει την εργασία τους, κάνοντας τα στραβά μάτια στις «αμαρτίες τους» που πληγώνουν, σκοτώνουν, εκβιάζουν χωρίς προσχήματα.

Μια διαφορετική αντιμετώπιση, στους δικούς μας ανθρώπους.

~

Ως κοινωνία, μπορούμε να εξοβελίζουμε όποιον θέλουμε, με πρόσχημα την ασφάλειά μας. Ως θρησκεία, με πρόσχημα την αγάπη.

Απλώς να μην ξεχνάμε που και που, πόσο ανόητα φερόμαστε, και πόσο εύκολα αδειάζουν οι εκκλησίες απο σκεπτόμενους ανθρώπους.

Γι’ αυτό σας λέω: χαίρομαι που αντιδράει έτσι η εκκλησία.

Είναι σκληρή, άδικη, ψεύτικη – αλλά τουλάχιστον ειλικρινής.

(*) δεν αναφέρομαι στην αισθητική του καθενός μας

Ο Biafra έκανε ένα απολαυστικό σχόλιο (στο πολύπαθο ποστ για τον σκύλο, σχόλιο #7), που χαλαρώνει λίγο την παντοδυναμία των blogs (δεν εννοούσε αυτό, εγώ επέλεξα το μεταφράσω έτσι).

Και σε πρώτη ανάγνωση, είχε απόλυτο δίκιο.

Φρεσκότατο, εντονότατο, υπέροχο δίκιο.

Αλλά σε δεύτερη ανάγνωση, υπερασπίζομαι τον εαυτό μου (απο μία «επίθεση» που, επαναλαμβάνω, δεν έγινε ποτέ, εγώ την μεταφράζω, μόνος μου).

Κατ΄αρχάς, ως οφείλω, η ανάρτηση του σχολίου:

Μεγάλε, έγραψες! Βγάζω λοιπόν κι εγώ το άχτι μου:

Η έκταση της αντίδρασης στον τύπο αυτό, είναι ενδεικτικό μιας κάποιας “απενοχοποίησης μέσω άποψης”. Μου σπάει τα νεύρα όσο λίγα πράγματα το να βλέπω ανθρώπους γύρω μου να κοιμούνται με τη συνείδησή τους ήσυχη μόνο και μόνο επειδή έκαναν join σ’ ένα group στο facebook κατά της φτώχειας, του πολέμου, των διακρίσεων κοκ.

Δύο παράλληλα φαινόμενα:

– Πρώτον, απενοχοποιούμαστε από το τι συμβαίνει γύρω μας είτε με το να κατηγορούμε πχ το Μπους για όσα κάνει, είτε με το να κάνουμε παντιέρα και t-shirt τα “πιστεύω” μας, τα οποία όμως – συνήθως – ΔΕΝ ΜΑΣ ΟΔΗΓΟΥΝ ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΠΡΑΞΗ ΜΕ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ.

– Δεύτερο, απενοχοποιούμαστε από τη μετριότητα της δικής μας ζωής με το να βλέπουμε κακόμοιρους αναξιοπαθούντες τύπου Βροχοπούλου στην τηλεόραση και να τους κουτσομπολεύουμε με αγαλίαση την άλλη μέρα στο γραφείο σα να λέμε “δόξα τω Θεώ που εμείς τουλάχιστον δεν είμαστε έτσι”. ΚΑΙ ΝΑ ΜΕΝΟΥΜΕ Σ’ ΑΥΤΟ ανακουφισμένοι.

Αυτό που με εκνευρίζει είναι η άποψη που δεν οδηγεί σε δράση. Σε δράση θετική για να αλλάξουν τα πράγματα προς το καλύτερο. Με ενοχλεί η απονεύρωση, η αποχαύνωση, ο ευνουχισμός. Με ενοχλεί κι αυτό που οι αμερικάνοι λένε self-righteousness: η στάση ότι επειδή εντοπίζουμε στους άλλους τα στραβά, δεν χρειάζεται να κάνουμε τίποτα περισσότερο για τη διόρθωσή τους. «Εμείς» είμαστε εντάξει. Οι «Άλλοι» είναι σκατά: οι Αμερικάνοι, οι Σκοπιανοί, οι Πολιτικοί, το Κράτος, οι Βάζελοι… Με ενοχλεί το γλείψιμο του Λαζόπουλου στους θεατές του που εντέλει αντί να ξυπνά συνειδήσεις, τις αποκοιμίζει γλυκά. Με ενοχλεί ο φαρισαϊσμός, ο και καλά «Χριστιανός» που κάνει το σταυρό του αλλά δεν βοηθά το διπλανό του, ο τζάμπα μάγκας γενικά.

Φωνάξαμε για τα καμένα. Πήγαμε και σε πορείες. Πόσοι φυτέψαμε έστω κι ένα δέντρο στις αναδασώσεις που οργανώθηκαν; Υπάρχει άραγε δικαιολογία που να στέκει γι’ αυτό; Κι όμως, οι περισσότεροι κοιμόμαστε με τη συνείδηση μας ήσυχη. Γιατί φωνάξαμε, γιατί είπαμε «τους άχρηστους κάψανε την Ελλάδα», γιατί πήραμε τη «σωστή» θέση. Κι αυτό συμβαίνει στα περισσότερα θέματα. Η “ψαγμένη”, η “πολιτικώς ορθή” άποψη θεωρείται αυτομάτως και απόδειξη κοινωνικής ευσέβειας. Πρόβατα μέσα στο μαντρί!

Δυσπιστούμε απέναντι στην πολιτική και τους πολιτικούς. Και πολύ καλά κάνουμε. Όμως οι περισσότεροι αρκούμαστε στη δυσπιστία. Δεν κάνουμε τίποτα γι’ αυτό. Λες και δεν είμαστε όλοι μας – όπως οφείλουμε σε μια Δημοκρατία – πολιτικοί.

Η «απενοχοποίηση μέσω άποψης» έχει πολλές αποχρώσεις. Το να προωθείς e-mail με παιδάκια που πεινάνε, το να βρίζεις την πολιτική και τους πολιτικούς στις παρέες σου για να δείξεις ότι σκέφτεσαι κι εσύ όπως αυτοί, το να βλέπεις γενικά την κοινωνική συμμετοχή σαν μόδα, σαν ένα εισιτήριο που σε κάνει μέλος δημοφιλών ομάδων. Όλα αυτά δεν μου λένε τίποτα, αν δεν παράγουν κάποιο θετικό αποτέλεσμα. Ή τουλάχιστον, αν δεν στοχεύουν σ’ αυτό.

Όλοι αυτοί που θέλουν να αλλάξει ο κόσμος, κι ανάμεσά τους κι εγώ, ας ανοίξουμε τα μάτια μας και ας αρπάξουμε μια από τις άπειρες ευκαιρίες που έχουμε τριγύρω μας για να ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΑΤΙ: στην πολυκατοικία μας, τη γειτονιά μας, την πόλη μας, στην κοινωνία μας, στον κόσμο μας. Οπουδήποτε. Να ξεβολευτούμε για να γίνουν οι ιδέες μας, τα όνειρά μας πράξη! Με πορδές δεν βάφονται αυγά. Καλό Πάσχα λοιπόν και καλή Ανάσταση!

Και η άποψή μου:

Παρόλα αυτά, έχω άποψη για το σχόλιό σου. Και αυτή έχει να κάνει με ένα παλαιότερο post που έλεγε (πάνω κάτω ότι) «δεν είναι έτσι τα πράγματα επειδή έτσι νομίζετε».

Θεωρώ οτι πολλά πράγματα που έχουμε πάρει τρομαχτικά σοβαρά, στην πραγματικότητα είναι φαιδρά. Αλλά ακόμα και αν το πιστεύουμε, αφού όλοι οι άλλοι μοιάζουν να τα παίρνουν σοβαρά – το ίδιο κάνουμε και εμείς.

Πάμε με το ρεύμα.

Κάποια στιγμή λοιπόν, κάποιος (ένας blogger, ένας ποιητής, ένας τηλεκωμικός, ένας τραγουδιστής) φωνάζει: Ρε, ο βασιλιάς είναι γυμνός!

Και εκεί, απαλλαγμένοι απο την αμφιβολία, θέτουμε τα πράγματα στην σωστή βάση.

Η «σωστή βάση» είναι συνήθως η επικριτική και βασισμένη στην λογική και όχι στα συναισθήματα:

• Αν πιστεύω οτι ο Ψωμιάδης είναι ένας γελοίος καραγκιόζης, αλλά πλασάρεται («διαφημίζεται» είναι καλύτερη λέξη) ως νομάρχης, τότε μπορεί (λέμε τώρα) να πάω να τον ψηφίσω.
• Αν ο Λεβέντης (πριν ξεπουλήσει τον σταθμό του) διαφημίζεται ως καραγκιόζης, αλλά σε κάποιο επίπεδο λέει πολύ σοβαρά και αξιόλογα πράγματα, θα αποφύγω να τον ψηφίσω. Ποιον, τον καραγκιόζη;

Αν όλοι πιστεύουν οτι η Αμερική είναι υπερδύναμη, και παντοκρατόρισσα, και η σούπερ-γαμάουα, και έρθει κάποιος και πει «ρε παιδιά, είναι και γυμνός και βλάκας ο Βασιλιάς» τότε φέρνει τα πράγματα σε μία σωστή βάση.

Θα έλεγε κανείς οτι τα blogs, οι blogger είναι η απάντηση στην παντοδυναμία των media. Αυτά, αυτοβαυκαλίζονται παράγοντας (και καταστρέφοντας ενίοτε) μύθους και είδωλα – ο κόσμος, πασχίζει να αποκαλύψει οτι τελικά, το βλέπουν το τσουτσούνι του βασιλέως (και δεν πρόκειται και για τίποτα σπουδαίο).

Αυτά που δημιουργεί η διαφήμιση, απογυμνώνει η κοινή λογική.

Δεν είμαι ποιητής (εκ του προχείρου), ούτε συγγραφέας, και παρότι θα το ήθελα, δεν με βλέπω να λέω την άποψή μου ραδιοφωνικώς όπως κάνει ο διάσημος Πιτσιρίκος.

Το blog μου έχω, εδώ τα λέω.

Ο ρόλος μου δεν είναι να ηγηθώ της επαναστάσεως (ποιος, εγώ ο αμόλυντος;) ή να μαθητεύσω ορδές ηρώων.

Δεν θα μπορούσε να είναι να οργανώσω αντιδράσεις, πορείες, ανατροπές (ποιος, εγώ ο παντογνώστης;).

Απλώς, κάπου – κάπου ο ρόλος μου σε αυτήν την κωμωδία είναι να λέω «Ρε, μήπως ο Βασιλιάς είναι γυμνός;» με όσο καλύτερα επιχειρήματα μπορώ να έχω.

Τουλάχιστον, ας γελάσουμε μαζί του αντί να τον πάρουμε σοβαρά.

Και οι πράξεις, οι επαναστάσεις, οι αγώνες – θα έρθουν απο μόνοι τους.

Το καινούργιο site του Ολυμπιακού ετοιμάζεται, και ήδη μπορείτε να το δείτε στον αέρα σε δοκιμαστική έκδοση.

Μπορείτε;

Μπορείτε, αρκεί να μην το κοιτάτε απο το κινητό σας, σε χαμηλή γραμμή, ή απο ξένο, μικρών δυνατοτήτων μηχάνημα.

Και αυτό γιατί ο νέος δικτυακός τόπος του Ολυμπιακού είναι εξ’ολοκλήρου φτιαγμένος σε flash 🙁

Ω, ναι.

Όμορφος μεν, αλλά άχρηστος.

Ο σκοπός είναι να μοιράζει πληροφορία, και αποτυγχάνει παταγωδώς όταν δεν είναι διαθέσιμος σε όποιον τον θελήσει. Έχω κουραστεί κάθε φορά να εξηγώ γιατί το flash δημιουργεί περισσότερα προβλήματα απο όσα λύνει, και γιατί θα έπρεπε να είναι συνετή η χρήση του. Και αυτήν την φορά, δεν είναι καθόλου συνετή…

Δεν ήμουν ιδιαίτερος επισκέπτης, αλλά δεν περίμενα τόσο σοβαρό λάθος.

Ας είναι. Θα περιμένω την επανασχεδίαση, και θα ελπίζω να εκλογικευτούν οι υπεύθυνοι….

Σχεδιασμός – κατασκευή: onyro.com

Όλα ξεκινάνε, όπως πάντα, με ένα email που μου στείλατε εσείς τις προηγούμενες ημέρες

Μπορείτε να δείτε μία on-line εκδοχή του email στις παραφωνιάδες.

Στην αρχή εξοργίστηκα, ομολογώ. Κράτησα όμως το στοιχείο της έκθεσης και της gallery, ως σημαντικό για την άποψή μου. Ύστερα, άρχισα το ψάξιμο.

Παραδόξως, ενώ είναι πολλές οι πηγές του άρθρου, αλλά στην αρχή δεν συνάντησα καμία καταχώρηση που να μου λέει οτι πρόκειται για φάρσα, όπως συνηθίζεται. Αντιθέτως, όλοι ήταν φανερό οτι είτε πίστευαν την πληροφορία, είτε δεν είχαν κάνει καμία προσπάθεια να την αντικρούσουν.

Σιγά σιγά όμως, βρέθηκαν δύο πηγές που ξεκαθαρίζουν λίγο τα πράγματα.

Η πρώτη (την βρήκα σε σχόλιο στον παράφωνο) είναι απο την γνωστή πηγή Snopes.com. Εκεί, η ιστορία α) εμφανίζεται με email το 2007 και β) λέει οτι το σκυλί τρεφόταν κανονικά, την κοπάνησε, και αγνοείται η τύχη του – πάντως δεν αφέθηκε να πεθάνει.

Παρότι η πηγή είναι αξιόπιστη, δεν θα μου αρκούσε καθώς δεν είναι αρκετά κατηγορηματική και δεν δίνει αρκετές εξηγήσεις για το γεγονός. Ευτυχώς, εχθές, έπεσα σε δεύτερη, πιο ξεκάθαρη γνώμη:

Στην αρχή, ο συντάκτης είχε (όπως όλοι μας) απλώς αναπαραγάγει την πηγή.

Στην συνέχεια όμως, παραθέτει περισσότερες πληροφορίες που ξεκαθαρίζουν εν πολλοίς τα πράγματα. Μεταφράζω:

[…] Ο καλλιτέχνης Guillermo Habacuc Vargas δημιούργησε ένα τρύκ, για να δείξει πως ένας σκύλος που λιμοκτονεί αποκτά ξεχωριστή σημασία όταν γίνεται μέρος επίδειξης μίας γκαλερί – αλλά τον αγνοούμε επιδεικτικά όταν είναι στον δρόμο. Η εργασία είχε σκοπό να ξεσκεπάσει τους ανθρώπους για αυτό που είναι στην πραγματικότητα, «υποκριτικά πρόβατα» (σημ. «hyprocritical sheep»). Ο καλλιτέχνης ανέφερε οτι για να είναι η δουλειά του πειστική, αυτός και η γκαλερί έπρεπε να δώσουν την εντύπωση οτι ο σκύλος πράγματι λιμοκτονούσε, και οτι πέθανε.[…]

Και ο συγγραφέας του blog τονίζει (πάντα σε μετάφραση):

[…] Το περίεργο πράγμα είναι πιθανόν πως αντιδράς γνωρίζοντας τώρα οτι επρόκειτο για «φάρσα» (τα εισαγωγικά είναι δικά μου). Υποπτεύομαι οτι, όπως και εγώ, συνεχίζεις να νιώθεις θυμό, πιθανόν οτι ήταν αρρωστημένη, και οτι η αρχική σου αντίδραση ήταν απόλυτα δικαιολογημένη. Αλλά, παρότι μπορεί να μην συμφωνώ (ο blogger) με τις σοκαριστικές του μεθόδους έτσι και αλλίως, πρέπει να παραδεχθώ την ικανότητα του Guillermo Habacuc Vargas να εμπνεύσει τέτοιες αντιδράσεις, και με αυτή την λογική, δεν πέτυχε αυτό που είχε σκοπό; […]

εδώ το άρθρο

Επι προσωπικού (διότι εδώ είναι blog, και έχω προσωπική άποψη επι του θέματος): οι θεραπείες σοκ δεν με έβρισκαν όπως θυμάστε (ένα, δύο) εξ’ ορισμού εναντίον. Αν για να σοκαριστεί η κοινή γνώμη, και να σκεφτεί οτι ένας σκύλος (ή ακόμη, ένας άνθρωπος) λιμοκτονούν, και το θέαμα (μας) γίνεται πολλαπλά αποκρουστικό όταν φιλοξενείται σε μία έκθεση – λες και όταν γίνεται στην γειτονιά μας (είτε πρόκειται για το διπλανό τετράγωνο, είτε την διπλανή χώρα) δεν υφίσταται, χρειάζονται τέτοιες εικόνες, εφόσον ο σκύλος δεν έπαθε απολύτως τίποτα, δεν με βρίσκει καθόλου αντίθετο.

Όσοι δεν κάνουμε απολύτως τίποτα για τον σκύλο της γειτονιάς που λιμοκτονεί (ξαναλέω: για να μην πω για ανθρώπους) δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να εξοργιζόμαστε όταν κάποιος άνθρωπος τον αφήσει να πεθάνει στην αυλή του πολιτισμού μας.

Κακός αυτός, για να απενοχοποιηθώ και να φανώ αθώος τελικά εγώ, δεν το δέχομαι.

Άποψή μου, κρίνομαι στα σχόλιά σας.

Είναι περίεργο πως συμπεριφέρεται ο άνθρωπος που έχει την εξουσία. Είτε είναι πατέρας, είτε είναι πολίτης, είτε είναι παπάς, είτε είναι πρωθυπουργός, η εξουσία μοιάζει να τον επηρεάζει, να τον αλλάζει, να τον κερδίζει.

Δεν λέω οτι συμβαίνει σε όλους, αλλά συμβαίνει στους περισσότερους απο εμάς.

Ο άλλος γίνεται πλούσιος, και ξαφνικά, εκεί που έβαζε το καλό λάδι για το φαγητό του, βάζει το σκάρτο – για να βγάλει περισσότερα λεφτά.

Ο άλλος γίνεται υπουργός και για να κρατήσει τις συντάξεις του μέλλοντος, αντί να βρει καινούργιους πόρους, καταλήγει στην εύκολη διαδρομή να τους στερήσει απο εκείνους που τους δικαιούνται – έχοντας μάλιστα το θράσσος να το ονομάζει λύση.

Ο άλλος που βρίζει επι τρία χρόνια και κάτι την κυβέρνηση, μόλις πάει να ψηφίσει, πιστεύει οτι η λύση βρίσκεται στο πλαστικό προίόν, φτιαγμένο και αμπαλαρισμένο απο διαφημιστές που του λένε ακριβώς αυτό που πρέπει να ακούσει για να κάνει κάτι που θα μετανιώσει όλη την υπόλοιπη τετραετία – ή όσο, whatever.

Ακόμα λοιπόν και εμείς.

Και αυτό δεν μου ήρθε στο μυαλό ούτε με το ασφαλιστικό, ούτε με τον Ευαγγελάτο, ούτε με εμάς τους ψηφοφόρους.

Μου ήρθε με το Συμβόλαιο Ελεύθερης Συμβίωσης.

Αν έχω αντιληφθεί σωστά, το χαρτί αυτό στην πραγματικότητα είναι αυτό που λέει, ένα συμβόλαιο, μεταξύ δύο ανθρώπων, που οριοθετεί τυπικά μια κοινή ζωή που αποφασίζουν να πάρουν. Σε άλλες κοινωνίες λέγεται και γάμος, αλλά σε όλες τις κοινωνίες προϋπάρχει ως συμβόλαιο για επαγγελματικές και άλλες συμφωνίες.

Απλώς, επεκτείνεται και σε προσωπικό επίπεδο.

Ενοχλητικά trendy και μοντέρνο βέβαια, αλλά απο δικαιολογημένο έως απαραίτητο.

Τώρα, ας πούμε για παράδειγμα οτι γίνεται ένα συμβόλαιο για επαγγελματικούς συνεταιρισμούς. Την εξουσία την έχουμε εμείς. Ας πούμε οτι εξαρτάται απο εμάς να καθοριστούν οι κανόνες για την χρήση του, ποιους αφορά, γιατί και πως θα τηρείται.

Είναι δυνατόν να λέμε σοβαρά οτι αφορά όλους τους άλλους – πλήν των αλβανών;

Με ποιά λογική ο ‘αλβανός’ (αυτή η κατώτερη κάστα ανθρώπου όπως έχει μπολιαστεί στην ανόητη συνειδησή μας) έχει λιγότερα εμπορικά δικαιώματα απο όλους ‘εμάς’ τους υπόλοιπους;

Και μάλιστα με κυβερνητική σφραγίδα;

Θα βρεθούν φυσικά κύκλοι που θα υποστηρίξουν οτι αν οι αλβανοί συνεταιριστούν θα επηρεάσουν την οικονομία της ελλάδας.

Αλλά οι κύκλοι αυτοί λατρεύουν να μισούν, όλοι μπορούμε να τους ακούσουμε, αλλά δεν τους παίρνουμε και κατά γράμμα.

Εχουμε την λογική να μην είμαστε ρατσιστές. Να μην οδεύουμε την κοινωνία μας σε δρόμους βλακείας.

Σωστά;

~

Η κυβέρνηση κατέθεσε, προ ημερών, ένα ΣΕΣ. Δεν ασχολούμαι καν σε ποιους αποδείχθηκε λιγότερο τολμηρή – στην ευρωπαϊκή ένωση, ή στην ιερατική εξουσία. Αδιαφορώ, το νομοσχέδιο είναι σωστό κατ’ εμέ σε πρώτη ανάγνωση, καλώς υπάρχει, καλώς ήρθε στην επιφάνεια.

Αδυνατώ να κατανοήσω όμως γιατί άφησε έξω τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια.

Με ποιά λογική η κυβέρνηση ασχολείται με το φύλο των ανθρώπων που επιλέγουν να κάνουν χρήση αυτού του συμβολαίου;

Με ποιά λογική ο ‘πούστης’ (αυτή η κατώτερη κάστα ανθρώπου όπως έχει μπολιαστεί στην ανόητη συνειδησή μας) έχει λιγότερα ανθρώπινα δικαιώματα απο όλους ‘εμάς’ τους υπόλοιπους;

Και μάλιστα με κυβερνητική σφραγίδα;

Όσο παράλογο θα μου φαινόταν να οριοθετήσει με γεωγραφικούς ή άλλους προσδιορισμούς ποιοι θα χρησιμοποιούσαν ένα συμβόλαιο εμπορικής συνεργασίας (και θα λέγαμε ξεκάθαρα αν γινόταν κάτι τέτοιο οτι μιλάμε για εποχές με άρωμα φασισμού), άλλο τόσο παράλογο μου φαίνεται κοτζαμάν υπουργός, να ασχολείται με το …φύλο του ανθρώπου που υπογράφει ένα συμβόλαιο.

Αντιλαμβάνομαι πλήρως οτι η εκκλησία δεν θέλει στις τάξεις της τους ομοφυλόφιλους. Αδικο βέβαια κατ’ εμέ, αλλά αφού (και όσο) αναγνωρίζεται η εκκλησία οτι είναι αυτή που μεταφέρει τον λόγο του θεού (της), είναι δικαίωμά της να δέχεται στους κόλπους της όποιον γουστάρει.

Αλλά όταν το κράτος παρουσιάζει το συμβόλαιο λέει στην εκκλησία «δεν σας αφορά». Λογικό: πρόκειται για μία κρατική και όχι θρησκευτική συμφωνία, ως τέτοια αναγνωρίζεται, και δεν απαιτεί την συγκατάθεση του θεού. Αφού όμως δεν αφορά τον θεό όταν δύο άνθρωποι υπογράφουν ένα συμβόλαιο, με ποιά λογική αφορά το κράτος το φύλο αυτών που υπογράφουν;

Και πως γίνεται εμείς, λογικά και σκεπτόμενα όντα, να μην αντιδρούμε σε αυτόν τον (*) φασισμό;

(*) θα έβαζα το ‘βλακώδη’ αλλά δεν έχει νόημα – όλες οι φασιστικές αντιδράσεις κρύβουν βλακεία μέσα τους. Άλλες λίγο, άλλες πολύ.

Όταν μας δίνεται η εξουσία, ξαφνικά, γινομαστε σκληροί και άδικοι στους συνανθρώπους μας. Σκληροί, άδικοι, και δειλοί. Χωριζόμαστε σε ‘εμείς’ και ‘αυτοί’.

Δεν μας αρέσει όταν γινόμαστε μειοψηφία – είτε αφορά τους συνταξιούχους, είτε μας αφορά ως εργαζόμενους. Αντιδρούμε όταν καταπατούν τα δικαιώματά μας.

Γιατί αδιαφορούμε όταν είμαστε ‘πλειοψηφία’;

Γιατι το επιτρέπουμε ‘εμεις’ αυτό;

(προσοχή, ακολουθεί σεντόνι)

Ο Biafra, ουχί μπλογκερ (ίσως, μία μέρα να γίνει), αλλά -άλλος- ένας απο τους φίλους μου με τον οποίο γουστάρω να διαφωνώ, έστειλε απάντηση στο προηγούμενο post.

Την δημοσιεύω εδώ (με την άδειά του) καθώς είναι και ο μόνος με επιχειρήματα αντίλογος στην αντίδρασή μου για τον επερχόμενο -και άγνωστο, θυμίζω- νόμο.

Κατ’ αρχάς, η γνώμη του φιλοξενούμενου:

Αρκούδε μου, όσο διαφωνούμε τόσο περισσότερο γουστάρω που είσαι φίλος μου.

Κάθομαι λοιπόν να κωδικοποιήσω σε επιχειρήματα τη συζήτηση που είχαμε χτες στο τηλέφωνο, όχι τόσο για να πείσω εσένα και τους επισκέπτες σου για την ορθότητα της άποψής μου, αλλά περισσότερο για να εμπλουτίσω τον κοινό μας προβληματισμό με μια ματιά από την άλλη πλευρά.

Παρακαλώ μόνο, όσοι μπείτε στον κόπο να διαβάσετε αυτό το κατωσέντονο, να το κάνετε χωρίς προκαταλήψεις και πάθη.

Πρώτα απ’ όλα, ο κάθε νόμος υπάρχει – πρέπει να υπάρχει – για να προστατεύει πρωτίστως τον πολίτη. Και το κάνει αυτό, ορίζοντας μια απαραβίαστη σφαίρα δικαιωμάτων, στην οποία το κράτος δεν μπορεί να ασκήσει την εξαναγκαστική του εξουσία. Σε ένα κράτος δικαίου, ένας νόμος δεν μπορεί να περιορίζει την ελεύθερη δράση του πολίτη παρά μόνο για να προστατεύσει τα δικαιώματα των άλλων πολιτών. Για να δούμε λοιπόν τι ισχύει σήμερα στην Ελλάδα σε σχέση με τα μπλογκ και τι πρέπει ή δεν πρέπει να γίνει.

Σήμερα, αυτή η σφαίρα των δικαιωμάτων δεν είναι σαφώς οροθετημένη. Δηλαδή, τα δικαιώματα – και οι υποχρεώσεις – του καθένα δεν είναι προσδιορισμένα ξεκάθαρα. Και αυτό είναι πρόβλημα που θίγει και τους μπλόγκερ και άλλους. Ας δούμε γιατί θίγει τους μπλόγκερ:

Ο κύριος Τσιπρόπουλος (αν δεν κάνω λάθος στο όνομα) πίστεψε ότι μπορούσε να ανεβάζει στο μπλογκ του αποσπάσματα άλλων μπλογκ. Ο εισαγγελέας είχε διαφορετική γνώμη. Αυτή τη στιγμή ο κύριος Τσιπρόπουλος τραβιέται στα δικαστήρια. Ο νόμος, αν υπήρχε, θα λειτουργούσε διπλά: Πρώτον, θα πληροφορούσε τον κύριο Τσιπρόπουλο για το τι μπορεί και τι δεν μπορεί να κάνει. Δεύτερον, θα υποχρέωνε τον εισαγγελέα να κινείται βάσει σαφώς προσδιορισμένων κανόνων. Σήμερα ούτε το ένα, ούτε το άλλο συμβαίνει.

Ο νόμος είναι το εργαλείο που παρέχει στον πολίτη τη δυνατότητα να σχεδιάζει τη δράση του με κάποια ασφάλεια ως προς το μέλλον. Το να μην υπάρχει σαφής νόμος, σημαίνει από τη μια πλευρά ότι εσύ είσαι υποχρεωμένος κάθε φορά να μαντεύεις λίγο-πολύ τι μπορείς να κάνεις και από την άλλη – κι αυτό είναι το πιο επικίνδυνο -ότι οι αρχές έχουν την ευκαιρία να ψαρεύουν στα θολά νερά της διακριτικής τους ευχέρειας ως προς το τι είναι νόμιμο και τι όχι. Ούτε το ένα ούτε το άλλο είναι καλά πράγματα.

Με μια κουβέντα, σήμερα δεν είσαι τόσο ελεύθερος ως μπλογκερ όσο πιστεύεις. Οι αρχές μπορούν να σε κυνηγήσουν κατά τη βούλησή τους, καθώς δεν υπάρχει νόμος που θα τους προσδιορίζει με σαφήνεια τι μπορούν και τι δεν μπορούν να κάνουν. Μπορούν δηλαδή να δρουν αυθαίρετα, με μικρότερους περιορισμούς απ’ ό,τι αν υπήρχε νόμος.

Και το χειρότερο είναι ότι τα δικαστήρια, επειδή κινούνται σε νομικό κενό, δεν έχουν άλλη επιλογή παρά να «ανακαλύπτουν το νόμο», να κάνουν δηλαδή επαγωγές για το τι είναι δίκαιο και τι άδικο από άλλους νόμους και δεδικασμένες υποθέσεις που απλώς, σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό μοιάζουν. Πάλι η διακριτική ευχέρεια του δικαστή είναι μεγαλύτερη από το αν υπήρχε νόμος. Ο κύριος Τσιπρόπουλος δεν είναι σε θέση να προβλέψει σήμερα με κάποια ασφάλεια αν θα καταδικαστεί ή θα αθωωθεί. Απουσία του νόμου σημαίνει μεγάλη διακριτική ευχέρεια των αρχών, του εισαγγελέα, του δικαστή – και κατά συνέπεια μεγαλύτερη δυνατότητα για αυθαίρετη και καταχρηστική άσκηση της εξουσίας.

Το ζήτημά μας όμως είναι το εξής: ο ορισμός ότι την υπευθυνότητα έναντι του νόμου για τα ανώνυμα σχόλια που αναρτούνται σ’ ένα μπλογκ θα την και έχει ο διαχειριστής του, πέρα από τον συγγραφέα του σχολίου. (Τονίζω με κάθε δυνατή έμφαση ότι δεν ξέρω τι θα περιέχει ο νόμος, αλλά πιστεύω ότι αυτή είναι η πιο πιθανή, γιατί είναι και η πιο δίκαια, ρύθμιση) Γιατί λοιπόν αυτή η ρύθμιση είναι πρώτον απαραίτητη και δεύτερον δίκαια;

Η διαφύλαξη του δικαιώματος του πολίτη να μπορεί να εκφράζεται ανώνυμα, αν το επιθυμεί, είναι μια πολύ σημαντική πτυχή του ιερού δικαιώματος της ελευθερίας της έκφρασης και του λόγου. Όπως όμως με όλα τα δικαιώματα και τις ελευθερίες, υπάρχουν και πρέπει να υπάρχουν όρια. Και τα όρια αυτά τίθενται εκεί όπου αρχίζουν τα δικαιώματα και οι ελευθερίες των άλλων ανθρώπων.

Για παράδειγμα, μπορώ να λέω ό,τι θέλω, αλλά δεν μπορώ να συκοφαντώ ή να υβρίζω κάποιον. Αν το κάνω, ο άλλος έχει το δικαίωμα να με πάει στα δικαστήρια. Και το έχει αυτό το δικαίωμα, γιατί η κοινωνία μας έχει κρίνει πως το δικαίωμα στην ελεύθερη έκφραση πρέπει να υποτάσσεται στο δικαίωμα της προστασίας της τιμής και της αξιοπρέπειας του ανθρώπου. Είναι θέμα ιεράρχησης προτεραιοτήτων.

Άρα λοιπόν, εσύ ως μπλογκερ, δεν μπορείς να συκοφαντείς ή να υβρίζεις κοκ, ή μάλλον μπορείς να το κάνεις, αλλά τα «θύματά» σου έχουν το αστικό δικαίωμα να σε πάνε στο δικαστήριο απαιτώντας επανόρθωση. Όπως επίσης, ως πολίτης, είσαι υποχρεωμένος να γνωρίζεις τι ορίζει ο νόμος ως συκοφαντική δυσφήμιση, εξύβριση κοκ, ώστε να αποφεύγεις να τελείς αυτά τα αδικήματα. Τι αλλάζει λοιπόν με τα ανώνυμα σχόλια;

Είναι αλήθεια ότι ο διαχειριστής δεν είναι ο συγγραφέας των σχολίων. Για να προστατευτεί όμως η τιμή και η αξιοπρέπεια των πολιτών, πρέπει να υπάρχει κάποιος εναντίον του οποίου να μπορούν να στραφούν νομικά όταν θίγονται.

Γιατί πρέπει λοιπόν να θεωρείται υπεύθυνος πέρα από το συντάκτη του σχολίου και ο διαχειριστής; Δεν θα πω ότι ο διαχειριστής είναι ο «ιδιοκτήτης» του μπλογκ και άρα το αδίκημα τελείται στο «δικό του» χώρο, γιατί αυτές οι έννοιες είναι ακόμα θολές στο διαδίκτυο. Θα πω όμως ότι, σαν ένας «θυρωρός» (gatekeeper για όσους είναι εξοικειωμένοι με τη θεωρία της επικοινωνίας), έχει τη δυνατότητα να επιτρέπει ή να εμποδίζει την ανάρτηση των όποιων σχολίων. Έχει τη δυνατότητα δηλαδή να παρεμποδίσει ένα αδίκημα από το να συμβεί.

Όπως ακριβώς λοιπόν ένας μπλόγκερ είναι υποχρεωμένος να ασκεί έλεγχο νομιμότητας στα όσα γράφει ο ίδιος – κι αυτό δεν είναι ούτε «λογοκρισία» ούτε «αυτολογοκρισία» αλλά το αυτονόητο όριο της ελευθερίας του λόγου που έχει τεθεί για την προστασία των εξίσου, αν όχι περισσότερο, πολύτιμων δικαιωμάτων των άλλων ανθρώπων – το ίδιο οφείλει να κάνει – επειδή ακριβώς μπορεί να το κάνει – σε σχέση με τα σχόλια που αναρτούνται στο μπλογκ του.

Ένας τέτοιος νόμος θα όριζε το αυτονόητο: Αν εγώ ανώνυμα έγραφα στο μπλογκ σου κάτι συκοφαντικό, την ευθύνη την έχουμε τόσο εγώ που το έγραψα, όσο και εσύ που το άφησες να υπάρχει ενώ είχες τη δυνατότητα να το εμποδίσεις.

Τώρα τίθεται το εξής θέμα που σωστά έθεσες: Τι γίνεται αν κάποιος γράψει ως σχόλιο στο μπλογκ σου κάτι για κάποιον που εσύ δεν γνωρίζεις αν ισχύει, και μόνο στην περίπτωση που δεν ισχύει συνιστά συκοφαντία; Τότε Αρκούδε μου πρέπει να το κόψεις. Και αυτό δεν το οφείλεις σε κάποιο ανώνυμο κράτος, αλλά στον πολύ συγκεκριμένο άνθρωπο που, αν δεν ισχύει αυτό που αφήνεις να εμφανίζεται στο μπλογκ σου, υφίσταται ζημιά στην τιμή και την αξιοπρέπειά του.

Τελειώνοντας: ένας νόμος που θα όριζε ότι την ευθύνη για τα σχόλια σε ένα μπλογκ την έχει και ο διαχειριστής τους είναι κατά τη γνώμη μου δίκαιος. Σε βάζει βέβαια στον κόπο να ελέγχεις το τι ανεβαίνει στο μπλογκ σου – με τα κριτήρια που ούτως ή άλλως και τώρα οφείλεις να χρησιμοποιείς για να ελέγχεις αυτά που εσύ γράφεις – αλλά με αυτό τον τρόπο κατοχυρώνει τα δικαιώματα των πολιτών που μπορεί να θιγούν. Κι αυτό είναι εξαιρετικά σημαντικό να συμβαίνει. Η ελευθερία δεν σημαίνει ασυδοσία. Αντίθετα, πραγματική ελευθερία στη δημοκρατία είναι μόνο η ελευθερία υπό το νόμο που ορίζει σαφώς δικαιώματα και υποχρεώσεις για όλους.

Με αυτές τις σκέψεις, πιστεύω ότι απείρως πιο εποικοδομητικό θα ήταν να αναρωτηθούμε και να συζητήσουμε ποιο πρέπει να είναι το περιεχόμενο του νόμου και πώς θα εφαρμόζεται στην πράξη ώστε να προστατεύονται με τον καλύτερο τρόπο τα δικαιώματα όλων, παρά να λέμε ότι δεν πρέπει να υπάρχει νόμος.

—-

Ακολουθεί η θέση μου:

Biafra, απαντώ στα γραφόμενά σου, παρότι δεν αλλάζει πολλά απο την κουβέντα που κάναμε πριν απο μόλις ένα βράδυ.

Αναφέρεσαι σε νόμους που προστατεύουν τον όποιο θιγόμενο. Μου ζητάς να «κατεβάσω» σχόλια που μπορεί (μπορεί και να μην) πληγώσουν κάποιον.

Ενα, δεν ξέρω ποιος είναι ο μεγαλύτερα θιγόμενος απο τον νόμο: εγώ, που δεν μπορώ να μιλήσω εξαιτίας του φόβου του πιθανόν θιγόμενου ή αυτός που (μπορεί να) θιχθεί.

Θα στο πω αλλιώς: Προτιμάμε μία κοινωνία που κανείς δεν μπορεί να μιλήσει σε κανέναν, γιατί μπορεί να τον θίξει, ή σε μία κοινωνία όπου όλοι έχουν λόγο;

Το interner, σε πληροφορώ, είναι πιο δημοκρατικό απο όσο πιστεύεις. Δημοκρατικότερο απο τηλεοράσεις και εφημερίδες που δανείζουν την λογική τους για να φτιαχθεί αυτός ο νόμος. Γιατί και εγώ, που θίγω, και ο άλλος που θίγεται, έχει ακριβώς τον ίδιο χώρο για να μιλήσουμε.

Χάρη στο Google, χάρη στα blogs, χάρη στα comments, έχουμε τον ίδιο χώρο, και την ίδια φωνή.

Αν όλοι οι άνθρωποι του κόσμου μαζεύονταν σε ένα δωμάτιο, πιο σημαντικό θα ήταν να έχουν την δυνατότητα να μιλάνε ο ένας στον άλλο, παρά να μένουν σιωπηλοί για να μην θίξουν.

Πιο σημαντική θα ήταν η ελευθερία του λόγου.

Δύο, κάνεις λόγο για «ασφάλεια» και «οριοθέτηση». Εγώ πάλι, όλο αυτό το μεταφράζω ως μία θολή, εξαιρετικά θολή γραμμή που δεν ξέρω πότε περνάω και πότε όχι.

Αν κάποιος γράψει οτι εσύ βρέθηκες με την Μαριάννα εχθές, εγώ το επιτρέπω, ή όχι; Που ξέρω; Που ξέρω αν βρέθηκες ή όχι, αν είσαι παντρεμένος ή όχι, αν θα θιχθείς ή όχι;

Ποιά είναι η γραμμή μου;

Δεν υπάρχει γραμμή. Ούτε τώρα, ούτε ποτέ. Αποτέλεσμα, είμαι στην διακριτική ευχέριά σου να μου ζητήσεις -τώρα ή στο μέλλον- μία ωραιότατη αποζημίωση, και αυτό στο όνομα της ασφάλειας.

Ποιανού;

Ή, όπως σωστά τονίζεις, το σβήνω. Απο τα εκατό μυνήματα, αν το ψάξω, θα πρέπει να σβήσω τα εννενήντα. Χωρίς να ξέρω αν θίγουν ή όχι κάποιον – μόνο και μόνο με την υποψία.

Αυτό, Biafra μου, δεν έχει άλλη λέξη. Αυτολογοκρισία λέγεται, όχι προστασία.

Το να βάζεις κανόνες για να ορίζεις την ελευθερία, μου ακούγεται εξίσου κουτό με το να κάνεις πόλεμο για να διατηρήσεις την ειρήνη.

Τρία, ήδη είναι κακό όταν εγώ αυτολογοκρίνομαι. Αλλά, σε ένα κράτος δικαίου, πως ακριβώς θα δικαιολογήσουμε να τιμωρηθώ εγώ για το παράπτωμα κάποιου άλλου; Με ποιο κριτήριο η δικαιοσύνη που ζητά κάποιος άλλος βρίσκεται με το να αδικούμαι εγώ; Γιατί συμφωνούμε ότι αν κάποιος άλλος γράψει κάτι, και (με τις θολές γραμμές που περιέγραψα πριν) με εγκαλέσουν εμένα (που δεν έχω αποδείξεις: δεν ξέρω αν ήσουν ή όχι με την Μαριάννα, δεν ξέρω ούτε εσένα, ούτε την Μαριάννα, δεν μπορώ να υπερασπιστώ ούτε καν τον εαυτό μου) έχω κάθε δικαίωμα να νιώθω αδικημένος.

Σε ποιον πολιτισμό η δική μου αδικία καλύπτει την δικαιοσύνη κάποιου άλλου;

Τέσσερα, και εξίσου σημαντικό: Η λύση δεν μπορεί να δοθεί όταν το ερώτημα που τίθεται είναι «η ελευθερία σου ή η αξιοπρέπειά του». Είναι άδικο το ερώτημα, και οδηγεί σε άδικες λύσεις.

Γιατί εγώ λέω: και η ελευθερία μου, και η αξιοπρέπειά του.

Λέω: ο καθείς, υπεύθυνος των λόγων του. Ο καθείς, δικός του λογοκριτής.

Όπως ακριβώς γίνεται τώρα, σχεδόν παγκοσμίως.

Το ένα είναι εναντίον του άλλου μόνο στα παραμύθια, ή στην (άλλων, όχι δική σου, μην μου παρεξηγηθείς) υποβόσκουσα ανάγκη για έλεγχο και καταστολή των ιδεών.

Μόνο αυτοί που φοβούνται την ελευθερία μπορούν να επιβάλλουν αυτό το ερώτημα. Και η απάντηση, που μπορεί σε μερικούς να μοιάζει εύκολη, θα οδηγήσει σε αδικίες.

Η αξιοπρέπεια μέσω αδικίας, δεν είναι αξιοπρέπεια.

Αν για να την διεκδικήσει κάποιος πρέπει να αδικήσει, δεν θα την κερδίσει ποτέ.

Σχόλια:

Είχα την διάθεση να τονίσω μερικά σημεία στην πρότασή μου, αλλά θα ήταν άδικο για τον φιλοξενούμενο που δεν έχει αυτήν την δυνατότητα. Αφήνω λοιπόν σε εσάς να διαβάσετε το άρθρο και να τονίσετε ότι καταλαβαίνετε.

Ο σκοπός δεν είναι να πείσει ο ένας τον άλλο. Κατάθεση απόψεων κάνουμε, το ίδιο επιθυμούμε και απο τους αναγνώστες. Διασκεδάστε το. Δεν θα έχετε δυνατότητα να σχολιάζετε για πολύ καιρό ακόμα.

Η αντίθετη άποψη, όταν έχει επιχειρήματα, είναι συζήτηση. Αρνούμαι να μπω στην ευκολία να προσωποποιήσω την γνώμη με το άτομο. Αν έγραφα «Biafra, λες μαλακίες» πρώτον, δεν θα το έκανα με ένα ολόκληρο ποστ, και δεύτερον, δεν θα το έκανα καν. Ίσως είναι και ένα τεστ όλο αυτό: τα σχόλια που περιμένω είναι απόψεις – είτε θετικές, είτε αρνητικές. Αν μείνουν σε προσωπικές επιθέσεις, ή χαρακτηρισμούς, ίσως αυτή η κουβεντα να μην έχει νόημα εξαρχής.

Άλλωστε, έχει μεγαλύτερη αξία να πηγαίνεις απέναντι σε αυτό που πάνε όλοι, ακόμα και αν διαφωνώ κάθετα μαζί σου. Kudos λοιπόν στον Biafra, και περιμένουμε και οι δύο τα σχόλιά σας.

Το προηγούμενο post ισχύει. Ο νόμος αναμένεται τέλος του έτους. Μέχρι τότε θα αποφασίσω ποιον απο τους τέσσερις δρόμους θα διαλέξω: α) όπως ήμουν, β) θα λογοκρίνω σχόλια, γ) θα αρθρογραφώ χωρίς να επιτρέπω σχολιασμό, δ) θα κλείσω εντελώς το blog.

Έλαβα αυτό το email απο τον κύριο Δ. Στάθη.

Του απάντησα επί προσωπικού, αλλά αργότερα αντιλαμβανόμενος ότι δεν το έστειλε σε εμένα (αποκλειστικά) αλλά ότι πρόκειται για αίτηση προς δημοσίευση, το δημοσιεύω – μαζί με την απάντησή μου.

Το αίτημα:

ΚΛΕΙΝΟΥΜΕ ΤΙΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΕΙΣ. ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ.

Οι ειδήσεις δεν είναι reality show και κουτσομπολιά,

Δεν είναι ψίθυροι, κοκορομαχίες και λασπολογία,

δεν είναι η κλειδαρότρυπα και οι ωμοί εκβιασμοί,

δεν είναι η παραγωγή οσμών και η ανθρωποφαγία,

δεν είναι η μάχη συμφερόντων μέχρις εσχάτων,

δεν είναι οι υποκλοπές και η εκμετάλλευση της φιλίας,

δεν είναι κρεατομηχανή ανθρώπων και κανιβαλισμός,

δεν είναι μαύρες σακούλες γεμάτες δεσμίδες εκατομμυρίων ευρώ,

δεν είναι η αρένα του Κολοσσιαίου της Ρώμης,

δεν είναι όσα βλέπουμε κάθε βράδυ,

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΧΑΛΙΑ ΣΑΣ

Ειδήσεις είναι η αληθινή ενημέρωση, το εμπεριστατωμένο ρεπορτάζ και η τεκμηριωμένη άποψη.

ΑΝΤΙΔΡΟΥΜΕ ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ

Προτείνω να κλείσουμε τις τηλεοράσεις σε ένδειξη διαμαρτυρίας,

τη Δευτέρα 28-01-08, 19:00-21:00, και να ρίξουμε μεγάλες ποσότητες αποσμητικό χώρου.

Παρακαλώ να δημοσιοποιήσετε και να διαδώσετε την πρωτοβουλία ώστε να ενημερωθούν και να συμμετέχουν όσο το δυνατόν περισσότεροι στη διαμαρτυρία αυτή.

ΔΙΟΜΗΔΗΣ ΣΤΑΘΗΣ

Διαφωνώ, αλλά δεν αρνούμαι το αίτημα για δημοσίευση.

Η απάντηση:

Κύριε Στάθη,

Το πρόβλημά μας (θεωρώ ότι) ΔΕΝ είναι η ποιότητα της ειδησεογραφίας μας.

Σας ενοχλούν όλα αυτά; Σας ενοχλεί η βρώμα, η δυσωδία, τα κουτσομπολιά, σας ενοχλεί η κλειδαρότρυπα, η ανθρωποφαγία, οι μάχες συμφερόντων;

Δεν διαφωνώ – και εμένα.

Αλλά η τηλεόραση ΔΕΝ είναι το πρόβλημα, αντιθέτως: ίσως είναι η λύση.

Αντί να αποφύγουμε να την κοιτάξουμε, ας την κοιτάξουμε λίγο πιο προσεκτικά.

Γιατί ΕΜΑΣ δείχνει.

Αν ακουλουθήσουμε την προτροπή σας, δεν θα δείχνει όλα αυτά. Δηλαδή, δεν θα δείχνει τι γίνεται γύρω μας. Δίπλα μας. Σπίτι μας. Οι δημοσιογράφοι βολικά θα καλύψουν τα άσχημα γεγονότα θεωρώντας οτι «δεν θέλουμε να τα δούμε». Τα ίδια που -επίσης βολικά- δεν συμφέρει κανέναν να ειδωθούν.

Αν, αντιθέτως, κοιτάξουμε ποιο προσεκτικά, θα αντιληφθούμε τι γίνεται γύρω μας. Θα αποδώσουμε, όταν έρθει η ώρα, τα του Καίσαρος τω Καίσαρι.

Δεν προκαλεί η τηλεόραση την βρώμα κύριε Στάθη. Απλώς, την αναμεταδίδει. Αν δεν μας νοιάζει τι γίνεται, ας κλείσουμε τις τηλεοράσεις μας – θα σταματήσει να βρωμά, έστω και για λίγο. Αλλά, μην γελιέστε – εκεί είναι.

Ή την βλέπουμε και την καταδικάζουμε, ή, βολικά, την αποθέτουμε κάτω απο το χαλάκι.

Δύσκολο το έργο που παρακολουθούμε, συμφωνώ. Δυσκολότερη όλων, η αλήθεια.

(έχω ήδη εκφράσει εντόνως την άποψή μου σε παλαιότερο post)

Τα -όποια- σχόλιά σας, στα σχόλια.